Η Κόρη του Ρέμπραντ (2015)

Η νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου που δεν θυμίζει τα αριστουργήματα του παρελθόντος

 ★☆☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος, Ζάχος Ε. Παπαζαχαρίου, Michel Fais
Πρωταγωνιστούν: Λάκης Λαζόπουλος, Χρήστος Λούλης, Γιάννης Μπέζος, Δήμητρα Ματσούκα, Αλεξία Καλτσίκη, Δούκισσα Νομικού
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Σπέντζος

κορη1Η συγκεκριμένη νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ξεκινάει με μια αφιέρωση στους αδερφούς Marx, στο Luis Bunuel και στον Anton Chekhov. Είναι αναγκαίο να ξεκαθαριστεί αυτό, καθώς η στόχευσή της στα τρία αυτά πρόσωπα αποτελεί και τη βάση της αφήγησής της.

Σεβόμενο το έργο των προαναφερθέντων δημιουργών, το σενάριο αποτελεί μια προσπάθεια να αθροίσει εντός του όλα τα χαρακτηριστικά του έργου τους ή έστω τα βασικότερα συστατικά του. Κατά συνέπεια, στον πυρήνα της ιστορίας που διηγείται πρωταγωνιστούν μεγαλοαστοί, οι οποίοι συνεβρίσκονται σε μια δεξίωση με όλη τη συνακόλουθη «λάμψη» και υπερβολή.

Οι ήρωες συνδιαλέγονται με τον ανάλογο ψευδοκαθωσπρεπισμό και τη δήθεν ανωτερότητα της τάξης τους, ενώ οι υπάλληλοι του catering εμφανίζονται ως πραγματικοί εξωγήινοι, μακριά από ό,τι έχουν συνηθίσει. Αναπόφευκτα, η γυναικεία παρουσία αποτελεί μονάχα μια αφορμή για να σταματήσει απότομα μια συζήτηση αντρών, μέχρι εκείνη να απομακρυνθεί, καθώς μια γυναίκα δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά άλλο ένα τρόπαιο στην πλουσιοπάροχη ζωή τους.

Όσων λοιπόν αφορά την απεικόνιση των αστών στο φιλμ, παρά την επιφανειακή χρήση τους, τίποτα δεν εκπλήσσει ή ενοχλεί πραγματικά. Μέχρις ότου η ανακύκλωση ανέμπνευστων και στερεοτυπικών αστείων σε συνδυασμό με τα παντελώς αποτυχημένα ηχητικά εφέ στα εξίσου άστοχα gags, αποδείξουν ότι αυτά θα οδηγούν την αφήγηση μέχρι να ολοκληρωθεί. Τότε, το χιούμορ που επιχειρείται μετατρέπεται σε μια προκατειλημμένη προσβολή, είτε αυτή αφορά τα κιλά μιας γυναίκας ή και τις γυναίκες συνολικά. Ενώ ακόμα και για τον οποιονδήποτε που δε φέρει καμία συμπάθεια προς τους αστυνομικούς (όπως ο υπογράφων), η.. ροπή του μπάτσου της ταινίας να χαιρετά ναζιστικά, μοιάζει το λιγότερο αχρείαστη.

Οι τρεις δημιουργοί στους οποίους αφιερώνεται η ταινία, όπως ο Bunuel για παράδειγμα, αν κάτι κατάφεραν στο έπακρο ήταν να καυτηριάσουν την αλαζονεία των εξουσιαστών και να τους γελοιοποιήσουν αφού πρώτα τους απεικόνιζαν όπως ακριβώς είναι και όχι όπως φαίνονται να είναι. Οι σπασμωδικές και αγχώδεις αντιδράσεις τους μπροστά στο παράλογο συνέβαιναν ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας τους, προδίδοντας τον πραγματικό τους εαυτό.

Η επιτήδευση δεν ήταν ποτέ μέρος της αφήγησής τους.

Βρείτε όλες τις προβολές εδώ

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ