Πελαργοί – Storks (2016)

Συναίσθημα και έξυπνες ατάκες σε μια πολύχρωμη ταινία με πολύ χιούμορ

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: Nicholas Stoller, Doug Sweetland
Σενάριο: Nicholas Stoller
Πρωταγωνιστούν: Andy Samberg, Kelsey Grammar, Jennifer Aniston, Ty Burell
Διάρκεια: 87′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Tanweer

thumbnail_storks-gr-posterΚάποτε (δεν θυμάμαι πότε) είχε βγάλει η Pixar μια ταινία μικρού μήκους με τον τίτλο «Clouds» που μας έλεγε εν ολίγοις πως τα μωρά τα δημιουργούν ανθρωπόμορφα σύννεφα και ο πελαργός-συνεργάτης-ντελιβεράς του σύννεφου αναλάμβανε να το παραδώσει στην οικογένεια που το περίμενε. ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Κάθε φορά που το βλέπω (online) κλαίω. ΚΑΘΕ φορά, σαν μικρό κοριτσάκι (μην πω τίποτε R-Rated και με κόψει το ΕΣΡ και ο αρχισυντάκτης).

Πέρασαν τα χρόνια λοιπόν και η Pixar αποφάσισε να αναπτύξει το μικρό εκείνο φιλμάκι σε κανονική ταινία. Φυσικά δεν θα μπορούσε να βασιστεί ένα film δύο ωρών στο απλοϊκό εκείνο story, επομένως τα μεγάλα μυαλά σκαρφίστηκαν το εξής: Κάποτε οι πελαργοί έφερναν τα μωρά, που δημιουργούσε ένα φαντασμαγορικό μηχάνημα (κάτι σαν το Cirque de Soleil σκέψου με την Cher και τη Ζωζώ Σαπουντζάκη on steroids να ντουετάρουν στο κέντρο) με βάση το γράμμα που έστελνε η άκληρη φαμίλια. Σαν κρεατοATM ένα πράγμα (σου κατέστρεψα τη φαντασμαγορία, με την κρεατίλα, έτσι;). Πολλά ατυχήματα όμως συνέβαιναν κατά τη μεταφορά των «δεμάτων» με αποκορύφωμα το κοκομπλόκο που έπαθε ένα πελαργόνι και ήθελε να κρατήσει ένα ανθρωπάκι για δικό του παιδί (πως θα θήλαζε ο πελαργός το μωρό όμως αλήθεια;), κι έτσι έκλεισε το μηχάνημα για τα μωρά και οι άνθρωποι ανακάλυψαν το sex…

Αυτά είναι μόνο η εισαγωγή. Δεν αποκαλύπτω τίποτε άλλο. Θα πω απλά πως είναι η αμέσως καλύτερη ταινία που είδα πρόσφατα μετά το «Inside Out» (εξαιρείται το «Sausage Party», καθότι δεν είναι «παιδικό») μιας και μ’ έκανε να γελάσω πολύ (πέθανα στην σκηνή με τον σιωπηλό καυγά μεταξύ πιγκουίνων και πελαργών) αλλά έριξα και το δάκρυ μου στο φινάλε, κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα σε μια ταινία κινουμένων σχεδίων αλλά και μη.

Το σενάριο δεν είναι τρελά πολύπλοκο για να χαθείς, έχει έξυπνες ατάκες, άψογο σχεδιασμό, συναίσθημα κι όπως είπαμε πολύ χιούμορ. Μην μακρυγορώ: είναι από τις ταινίες που θα ευχαριστηθούν και οι μικροί αλλά και αυτοί που θα βάλουν το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν τα εισιτήρια, κάτι επίσης πολύ σημαντικό και για μένα, τις εποχές που ζούμε. Δεν μετανιώνεις σέντσι (sic).

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ