10 ταινίες για το Athens Pride

...

Γράφουν οι Χρήστος Μπακατσέλος και Δημήτρης Ασπρολούπος

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος διοργανώνεται στην Αθήνα το Athens Pride. Με τη συμβολική παρέλαση, το πάρτι και τις συναυλίες, η διοργάνωση θέλει να διεκδικήσει για μια ακόμα χρονιά την ορατότητα, την αξιοπρέπεια και τη καθολική ισότητα. Φέτος είναι μια ιδιαίτερα σημαντική χρονιά. Όχι μόνο για τα μεγάλα ονόματα που έχει εξασφαλίσει η οργανωτική ομάδα όπως Imam Baildi και Νατάσσα Μποφίλιου αλλά και για την παρουσία ενός τέτοιου θεσμού σε μια χώρα που υποκύπτει εύκολα στο ρατσισμό σε μια περίοδο δύσκολη για όλους.

Εμείς στο Reel.gr σας προτείνουμε 10 ταινίες που με το θέμα τους, την καλλιτεχνική τους αξία και την αναγνώριση τους, συντάσσονται με τις διεκδικήσεις και τα πιστεύω του Athens Pride και μας κάνουν περήφανους που αγαπάμε το σινεμά και την διαφορετικότητα που προβάλει.

Milk (2008)

Η οσκαρική ταινία του Gus Van Sant, με μια εκπληκτική ερμηνεία του Sean Penn, μιλά για μια από τις πιο σημαντικές και πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες του γκέι ακτιβισμού, αυτή του Αμερικάνου πολιτικού Harvey Milk. O Milk ήταν ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος πολιτικός ο οποίος εκλέχτηκε ως δημοτικός σύμβουλος στο Σαν Φρανσίσκο και, παρά την μικρή του πολιτική καριέρα, αγωνίστηκε σθεναρά για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην πόλη του. Μετά την δολοφονία του στις 27 Νοεμβρίου του 1978, ο Milk ανακηρύχτηκε ως μάρτυρας και σύμβολο της LGBT κοινότητας και η ταινία του Van Sant σου δείχνει με το καλύτερο δυνατό τρόπο τις διεκδικήσεις του και όλα όσα υπερασπίστηκε ο Harvey Milk, τα οποία έχουν γίνει οι βάσεις για όσα αγωνίζεται η γκέι κοινότητα μέχρι και σήμερα.

Call Me Kuchu (2012)

Το ντοκιμαντέρ που κέρδισε το βραβείο Teddy στη Berlinale το 2012, μιλάει για τον ακτιβιστή David Kato που προσπαθεί να ανατρέψει τους ομοφοβικούς νόμους της Ουγκάντα, όπου ένα νέο νομοσχέδιο απειλεί να κάνει την ομοφυλοφιλία τιμωρητέα με θάνατο, και να απελευθερώσει τους φίλους του, λεσβίες, γκέι, τρανς ή αλλιώς “kuchus.” Ένα ίσως από τα πιο συγκλονιστικά, δυνατά, σοκαριστικά ντοκιμαντέρ με δόσεις χιούμορ και τρυφερότητας στο οποίο σε μια χώρα όπου η ομοφοβία και το μίσος για τους ομοφυλόφιλους έχουν μετατρέψει το δικαίωμα της αγάπης και της ζωής μετατρέπονται σε αγώνα επιβίωσης. Ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο δεν θα μπορούσε να είχε βγει σε πιο κατάλληλη στιγμή, για όλους αυτούς του γενναίους ανθρώπους που κάθε μέρα πέφτουν θύματα ρατσιστικού μίσους.

How to Survive a Plague (2012)

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, όπως πριν ο Harvey Milk, που η LGBT κοινότητα τους χρωστάει πολλά. Ο ακτιβισμός και οι ενέργειες δυο μη κυβερνητικών οργανώσεων, της ACT-UP και της TAG στην Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 κατάφεραν να κάνουν το AIDS από μια θανατηφόρα αρρώστια, σε κάτι το πιο διαχειρίσιμο. Οι αγώνες, οι ήττες αλλά, και πάνω από όλα, οι νίκες τους, εξιστορούνται στο εκπληκτικό αυτό ντοκιμαντέρ όπου παρουσιάζει αυτούς τους αφανείς μέχρι τότε ήρωες, που με την γενναιότητα τους έκαναν ολόκληρο τον κόσμο να στρέψει το βλέμμα του στην γκέι κοινότητα και να ενδιαφερθεί πραγματικά για αυτή.

Kinsey (2004)

“Let’s talk about sex”. Κάπως έτσι θα ξεκινούσε τις συνεδριάσεις του ο πιο διάσημος σεξολόγος του προηγούμενου αιώνα, ο Alfred Kinsey. Η ταινία του Bill Condon έριξε φως στις μελέτες του Kinsey ο οποίος, με την επιστημονική του έρευνα, κατάφερε να δημιουργήσει μια κλίμακα που, μέσα από μια σειρά ερωτήσεων, μετρούσε από το 1 ως το 6 το πόσο ετεροφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος είναι κάποιος. Οι μελέτες του κατάφεραν αν αποδείξουν πολλά για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και αποτελούν τις βάσεις της επιστήμης της σεξολογίας, αλλά και την αρχή της σεξουαλικής επανάστασης. Η ταινία, με έναν θαυμάσιο Liam Neeson, κατάφερε να δείξει με έξυπνο και ανατρεπτικό τρόπο, ότι χωρίς αυτόν και τις μεθόδους του, η ανθρωπότητα θα ήταν ακόμα στο μεσαίωνα όσο αφορά την σεξουαλικότητά της.

La Cage Aux Folles (1978)

Ένα από τα πιο φλέγοντα ζητήματα της LGBT κοινότητας είναι και η διεκδίκηση των γκέι στον γάμο και την οικογένεια χωρίς προκαταλήψεις. Μια από τις πρώτες ταινίες στην οποία παρουσιάστηκε γκέι ζευγάρι παντρεμένο και με οικογένεια ήταν και το “La Cage Aux Folles” το 1978. Κατάφερε σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν ακόμα αδιανόητο, να εισάγει την ιδέα της ομοφυλόφιλης οικογένειας στο μυαλό των ετερόφυλων θεατών χωρίς να φαίνεται κάτι το εξωπραγματικό. Με έξυπνο τρόπο, και αρκετά αστείο, έφερε αντιμέτωπη την στρέιτ συντηρητική οικογένεια με την γκέι χωρίς να θίγει κανέναν, σηματοδοτώντας έτσι μια νέα εποχή για τον queer κινηματογράφο εν γένει.

Any Day Now (2012)

Η πολυβραβευμένη ταινία του Travis Fine διηγείται την ιστορία ενός γκέι ζευγαριού που προσπαθεί να υιοθετήσει ένα εγκαταλελειμμένο από την ναρκομανή μητέρα του παιδί με σύνδρομο Down. Παρά το ελαφρώς μελό θέμα και την εκβιαστικά συγκινητική σκηνοθεσία, το Any Day Now ξεχωρίζει για την προβολή του ζητήματος της κηδεμονίας από ομόφυλα ζευγάρια. Η ταινία διαδραματίζεται την δεκαετία του 1970 αλλά δεν έχουν αλλάξει πραγματικά πολλά σήμερα όσον αφορά αυτό το θέμα. Ναι, έχει νομιμοποιηθεί ο γάμος σε αρκετές από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες της δύσης, αλλά το ζήτημα της υιοθεσίας είναι ακόμη άλυτο. Η ταινία ξεχωρίζει ακόμα για το πάντα εξαιρετικό πρωταγωνιστή της, Alan Cumming, που με την άκρως αληθινή ερμηνεία του παρασέρνει το θεατή στην κατάσταση που ζει και στην ανάγκη του παιδιού αυτού να έχει γονείς και του νομικού συστήματος να κρίνει πέρα από σεξουαλικές προτιμήσεις σε τέτοιες δικαστικές υποθέσεις.

Shortbus (2006)

Αν και δεν συγκαταλέγεται αυστηρά στις γκέι ταινίες, το Shortbus του John Cameron Mitchell, που κέρδισε και την Χρυσή Αθηνά όταν προβλήθηκε στις δικές μας Νύχτες Πρεμιέρας, παρουσιάζει σε μικρογραφία, ένα κόσμο απελευθερωμένο από οποιαδήποτε σεξουαλική προκατάληψη και παίρνει τους θεατές του, συνεπιβάτες στο «‘λεωφορείο για καθυστερημένους» όπως είναι και η ακριβής μετάφραση του τίτλου του. Όλοι οι χαρακτήρες του, παρά τις διαφορετικές τους προτιμήσεις αναζητούν ένα και μόνο πράγμα. Την σεξουαλική ικανοποίηση. Και για να την πετύχουν μπαίνουν σ’ αυτό το underground club όπου όλα είναι σαν τα 70’s αλλά με λιγότερη ελπίδα όπως λέει σε μια χαρακτηριστική σκηνή ο ιδιοκτήτης του Shortbus. Και όλο αυτό είναι πλαισιωμένο από ένα υπέροχο συναισθηματικό soundtrack με τραγούδια από τον Scott Matthew και άλλους indie μουσικούς.

Bruno (2009)

Eκ πρώτης όψεως είναι μια ταινία κανιβαλιστική που κριτικάρει το gay lifestyle. Η ταινία του Larry Charles όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Είναι μια κωμωδία βασισμένη σε έναν από τους χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος του  Sacha Baron Cohen στο τηλεοπτικό του show στην Αγγλία που μέσα από την υπερβολή και την ακρότητα σατιρίζει τις στερεοτυπικές αντιλήψεις που έχουν οι συντηρητικοί άνθρωποι για τους ομοφιλόφιλους. Η ταινία πέρα από το χιούμορ της, σχολιάζει τη ματαιοδοξία, το ρατσισμό και επιχειρματολογεί εξαιρετικά επιτυχημένα πάνω στο ζήτημα της υιοθεσίας  από ομόφυλα ζευγάρια, κάνοντας έτσι τον Bruno το ιδανικό πατέρα ανάμεσα σε γονείς που θα υπέβαλλαν τα παιδιά τους σε ακραίες συνθήκες αρκεί να συμμετέχουν σε ένα διαφημιστικό…

But I’m a Cheerleader (1999)

Στην κωμωδία της Jamie Babbit βλέπουμε με μια πιο ανάλαφρη, διασκεδαστική ματιά τις περιπέτειες της  Natasha Lyonne όταν οι γονείς της την στέλνουν σε μια απ’ αυτές τις κατασκηνώσεις που έχουν στις ΗΠΑ για τους έφηβους γκέι και λεσβίες. Εκεί οι «δάσκαλοι» τους, θα προσπαθήσουν να τους δείξουν τον σωστό δρόμο. Αυτόν της ετεροφυλοφιλίας δηλαδή. Μέσα από τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες της πρωταγωνίστριας και των συμμαθητών της, η ταινία τονίζει το ανώφελο, το παράλογο και τον ολότελα γελοίο επιχείρημα των συντηρητικών γονιών ότι τα παιδιά τους «περνάνε μια φάση». Το πραγματικά τραγικό είναι ότι σήμερα 14 χρόνια μετά απ’ αυτή την ταινία, η αντίληψη περί της εξυγίανσης των «άρρωστων» ομοφυλοφίλων παραμένει σε αρκετούς γονείς στην χώρα μας, ευτυχώς χωρίς τις κατασκηνώσεις που ακόμα υπάρχουν στις ΗΠΑ.

Glee (2009– σήμερα)

Μπορεί να μην είναι ταινία αλλά τηλεοπτική σειρά, το Glee όμως μέσα στην εύχαρη, τραγουδιστή και πολύχρωμη πραγματικότητα του προτάσσει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων όπως λίγες mainstream σειρές έχουν κάνει στο παρελθόν. Αυτή την στιγμή βρίσκεται στον τέταρτο της κύκλο και έχει ανανεωθεί για του χρόνου (τουλάχιστον), αφού διατηρεί σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα της θεαματικότητες των επεισοδίων της. Με την απήχηση της έχει γίνει από τις πιο επιδραστικές σειρές στην ιστορία της αμερικάνικης τηλεόρασης όσον αφορά τουλάχιστον στην προώθηση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Η ρομαντική κεντρική ιστορία των πρωταγωνιστών Kurt και Blaine και η συνεχής παρουσίαση της διαφορετικότητας και της αποδοχής της σε μια σειρά που απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε εφήβους συγκινεί εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο.

Διαβάστε το περσινό μας αφιέρωμα στο Athens Pride 2011

Περισσότερα για το Athens Pride στην επίσημη σελίδα της διοργάνωσης

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ