100 Χρόνια Μαξ Λίντερ

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία:Max Linder
Σενάριο: Max Linder
Πρωταγωνιστούν: Max Linder, Vilma Banny, Kurt Kasznar, Lucy D’ Ordel, Georges Gorby, Maurice Chevalier
Διάρκεια: 107’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: New Star

 

Το αφιέρωμα στον Μαξ Λίντερ δεν είναι σύγχρονο σινεμά. Δεν είναι καν κλασσικό. Είναι το Πρώτο σινεμά. Δεν είναι τυχαίο ότι η προβολή ξεκινά με την αφιέρωση του Τσάπλιν, μετά τον θάνατο του Λίντερ:
Στον μοναδικό Μάξ, , τον μεγάλο δάσκαλο, ο μαθητής του Τσάρλι Τσάπλιν.

Ένας κόσμος που μετράει το μέγεθος μιας ταινίας από τα ντεσιμπέλ της δε θα τον τραβήξει ο δρόμος του κατά κεί. Όμως θα κάνει λάθος κάποιος να πιστέψει ότι οι ταινίες του Λίντερ απευθύνονται σε ένα εξειδικευμένο κοινό, ή τους «δήθεν» σινεφίλ. Βλέποντας τις ταινίες του και χαζογελώντας με τις γκάφες του Μαξ δε μπορούσα να σταματήσω να σκέπτομαι ότι είμαι κάτω από ένα ξάστερο ουρανό, μυρίζοντας γιασεμί και ταξιδεύοντας στους ήχους του πιάνου. Δε μπορούσα να φανταστώ καλύτερη επιλογή για θερινό σινεμά. Οι ταινίες του γρήγορες, αστείες και απλές στηρίζονται σε ένα, το πολύ δύο σκηνές. Ο πρωταγωνιστής, το πρόβλημα, η λύση του. Μέσα σε αυτά τα μικρά πλαίσια όμως, ο Λίντερ πραγματικά γεμίζει την οθόνη με ενέργεια, κέφι και γέλιο που σήμερα ψάχνεις με το κιάλι. Το σινεμά είναι πολύ απλό, θα μας ξαναθυμίσει. Προσωπικά, το «Με εγκαρδιότητα» πραγματικά το λάτρεψα, τόσο για την σκηνή της μονομαχίας, όσο και για το πιο «ανεβαστικό» φινάλε που έχω δει εδώ και καιρό, όπου τα πάντα χορεύουν!

Το αφιέρωμα απαρτίζεται από μερικές μικρές ταινίες του Λίντερ, που γύρισε στη Γαλλία πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και πριν αφήσει την Ευρώπη για την Αμερική. Η επιλογή τους έγινε στη βάση αντιπροσωπευτικότητας του έργου του και εξιστορούν τις «περιπέτειες» του Κυρίου της Καλής Κοινωνίας Μαξ, όταν προσπαθεί να γίνει ηθοποιός, να ξεκουραστεί στην εξοχή, να κάνει μπάνιο, να κερδίσει την καρδιά της υπηρέτριας κα. Ειδική αναφορά αξίζουν, τα «εφέ» της εποχής, όπως όταν ο Μαξ…μπανιέρα αρχίζει να σκαρφαλώνει τον τοίχο για να ξεφύγει από τους αστυνόμους. Και φυσικά είναι μια ευκαιρία να δεις, έστω και λίγο το Παρίσι των αρχών του αιώνα, με τα αμάξια του, τα τρένα του και τα κοστούμια της εποχής.

Όλα αυτά, δε σημαίνουν ότι θα πεθάνεις από τα γέλια, ούτε ότι πρόκειται για το «άγνωστο αριστούργημα» της 7ης Τέχνης που ανακαλύφθηκε μετά από έναν αιώνα. Αλλά είναι από αυτές τις δημιουργίες, που φεύγοντας σου αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη.

Ο ίδιος ο Λίντερ είναι μια από τις μεγαλύτερες μορφές του βωβού Κινηματογράφου. Ο πιο ακριβοπληρωμένος ηθοποιός-σκηνοθέτης-σεναριογράφος της εποχής του, με 212 ταινίες από τις οποίες σήμερα σώζεται μόνο ένα μέρος τους.

Οπότε αν αυτή τη βδομάδα ψάχνεις μια ταινία, που θα δεις για να απολαύσεις και να χαλαρώσεις ταυτόχρονα, τότε εδώ καλά είσαι.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ