56ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: 11 Minutes – Jerzy Skolimowski

Μια ταινία κοκαΐνη

Μια κινηματογραφική ταινία μπορεί να είναι το πεδίο για μεγαλεπήβολα πειράματα, με το ρίσκο να είναι υψηλό, δεδομένου ότι ο τελικός κριτής θα είναι το κοινό και όχι π.χ. οι νόμοι της φυσικής. Ο Skolimowski βρίσκεται αναμφίβολα σε ένα σημείο της φιλμογραφίας του που δεν έχει κάποιον να πείσει για την αξία του, παρά μόνο να την υπενθυμίσει στον ίδιο. Έτσι, φτιάχνει το «11 Minutes».

Από τη μία μεριά, βάση του εγχειρήματός του φαίνεται να είναι η κινηματογραφική απεικόνιση του «θορύβου», με τον τρόπο που νοείται μουσικά: την επίτευξη ενός εκκωφαντικού σημείου ντεσιμπέλ ξεκινώντας από το τίποτα ή μια πολύ απλή μελωδία. Σα σε τζαμάρισμα λοιπόν, ο Skolimowski απλώνει τους ήρωές του στην αφήγηση σχεδόν αφήνοντάς τους να πάρουν εκείνοι τις αποφάσεις και τους δικούς τους δρόμους.

Από την άλλη μεριά, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της αφήγησης, γίνεται σαφής μια παραδοχή που αγνοείται στην καθημερινή εμπειρία: ποια είναι η ιστορία των ανθρώπων που η ζωή τους τερματίζεται σε ένα αναπάντεχο ατύχημα; Σχεδόν κανείς δε θα αναζητήσει τον τρόπο που ένας αριθμός ανθρώπων, άγνωστων, βρέθηκαν την ίδια χρονική στιγμή στο ίδιο μέρος, με αδιάφορη αφορμή. Η άγνωστη ύπαρξή τους μετατρέπεται σε ένα απρόσωπο αριθμό θυμάτων. Δεν είμαστε εξάλλου παρά σημεία σε ένα χαοτικό σύμπαν.

Με τη χρήση ενός περίπλοκου παράλληλου μοντάζ και στοχευμένα εκκωφαντικών ηχητικών εφφέ, μετά από κάθε πλάνο προετοιμάζεται η κορύφωση. Είναι αξιοσημείωτο πώς δημιουργείται σασπένς για κάτι που κανείς δε γνωρίζει ακριβώς. Παρόλα αυτά σε κάθε βλέμμα των ηρώων που οδεύουν προς το απροσδόκητο, κυριαρχεί μια ψυχρή συνειδητοποίηση πως σύντομα τίποτα δε θα είναι όπως πριν. Παρά την πληθώρα χαρακτήρων, δε χάνεται το σφρίγος του ρυθμού, ούτε και το κέντρο βάρους του, παραδίδοντας μαθήματα σε νεότερους κινηματογραφιστές που αδυνατούν να επικεντρωθούν σε απλούστερα σενάρια.

Η ενότητα του τέλους αποτελεί ένα από τα πιο αποστομωτικά κλεισίματα ταινίας που γυρίστηκαν φέτος, με την επίδρασή της να είναι εφάμιλλη της κοκαΐνης.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*