17 Κορίτσια – 17 Filles (2011)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά


Σκηνοθεσία: Delphine Coulin, Muriel Coulin
Σενάριο:Delphine Coulin, Muriel Coulin
Πρωταγωνιστούν: Louise Grinberg, Juliette Darche, Roxane Duran
Διάρκεια: 86’
Χώρα: Γαλλία

 

Η εφηβεία είναι μια περίεργη ηλικία. Τα πάντα αλλάζουν σωματικά, οι ορμόνες κάνουν πάρτι και τα πιο απίθανα πράγματα είναι αναμενόμενα από το στόμα ενός εφήβου. Το να αποφασίσεις όμως να μείνεις έγκυος όχι μόνο εσύ αλλά και ολόκληρη η παρέα σου μαζί, ε αυτό δεν είναι και κάτι που συναντάει κανείς κάθε μέρα. Απίθανο κι όμως αληθινό, αυτό είναι το θέμα των «17 Κοριτσιών», βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν μόλις 4 χρόνια πριν, κάπου στην Αμερική και που εμείς την απολαμβάνουμε δια χειρός Γάλλων δημιουργών. Χωρίς αμφιβολία μιλάμε για έναν εκ των πλέον παράδοξων τρόπων για να εκδηλώσει κανείς την επανάστασή του.

Η Καμίλ (Λουίζ Γκρινμπέρ) μένει έγκυος κατά λάθος, γεγονός που διαδίδεται σιγά σιγά στο λύκειό της. Μια ολόκληρη «συμμορία» κοριτσιών, η παλιοπαρέα της Καμίλ, αποφασίζουν εν μία νυκτί να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, έχοντας σκεφτεί το μέλλον τους μακριά από τη ζωή και το περιβάλλον που μέχρι τώρα έχουν γνωρίσει. Σχολείο και γονείς αντιδρούν, καθώς το φαινόμενο αποκτά ανησυχητικές διαστάσεις όταν ο αριθμός των εγκύων εκτινάσσεται ξαφνικά στις 17.

Ίσως να μιλούσαμε για ένα πολύ πρωτότυπο σενάριο και μια άκρως ενδιαφέρουσα ιδέα, αν τα γεγονότα που εκτυλίσσονται δεν ήταν πραγματικά. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτότυπο παραμένει, ενώ προστίθενται η έκπληξη και μια σχετική ανατριχίλα αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της πράξης των κοριτσιών. Η απόφαση που παίρνεται με χαρακτηριστική ευκολία, πέραν της πρώτης περίπτωσης που ήταν όντως τυχαία, αλλάζει ριζικά και για πάντα τη ζωή τους, με τη «λεπτομέρεια» αυτή να κρύβεται πολύ καλά μέσα στα όνειρα που κάνει ακατάπαυστα το νεανικό μυαλό. Οι κοπέλες θέλουν να ξεφύγουν από την καταπίεση των γονέων, να δώσουν νόημα στη ζωή τους, να τραβήξουν ίσως την προσοχή, μέσα από μια φουσκωμένη κοιλιά, καθορίζοντας έτσι με χαρακτηριστική άγνοια και αφέλεια την υπόλοιπη πορεία τους.

Όση δύναμη έχει το σενάριο εξανεμίζεται κάπου στο δρόμο, με την ιστορία να παραέχει αργούς ρυθμούς και την αφαιρετική ματιά των αφών – σκηνοθέτιδων σε ανθρώπους και καταστάσεις να αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα. Βέβαια το θέμα που πραγματεύονται οι Ντελφίν και Μουριέλ Κουλέν είναι καθαρά ανθρωποκεντρικό και εκεί είναι που διοχετεύουν όλη τη μαεστρία τους, καθώς τα πλάνα και οι αντιθέσεις που αποθανατίζουν, βρίσκουν ακριβώς το στόχο τους. Το αποτέλεσμα σε μας είναι μια θεαματική και χωρίς πολλά λόγια ανάλυση της ψυχολογικής κατάστασης των κοριτσιών, των οποίων οι εκφράσεις προδίδουν πολύ περισσότερα απ’ όσα λένε. Τα πλάνα των μοναχικών εφήβων στα ήσυχα δωμάτιά τους αποδίδουν πολύ πετυχημένα το αίσθημα της μελαγχολίας που βιώνουν, κάτι που χάνεται εξ’ ολοκλήρου όταν παύουν να είναι πια μόνες και αποτελούν σύνολο μιας ομάδας, έστω και αν αυτό το δέσιμο το εξασφαλίζει ένα μωρό στην κοιλιά. Ωραίες σκέψεις, προσεγμένη φωτογραφία σε παλ χρωματισμούς, πολύ αξιόλογες ερμηνείες, με τη διαφορά ότι όλα κυλούν αργά, πολύ αργά.

Η Λοριάν είναι η ιδιαίτερη πατρίδα των σκηνοθέτιδων και μέσω της ταινίας φαίνεται πως θέλουν να περάσουν και το δικό τους προσωπικό πολιτικοκοινωνικό μήνυμα για μια πόλη που παρακμάζει. Και η ιστορία με τα 17 κορίτσια ήρθε και έδεσε με την κατιούσα πορεία μιας πόλης που δεν μπορεί να παρέχει πια καμιά ευκαιρία στους νέους της, πέραν των προδιαγεγραμμένων.

Όπως και να χει μιλάμε για μια ταινία που δε στερείται μηνυμάτων. Φιλία, έρωτας, οικογένεια, μοναξιά, αγάπη είναι έννοιες που τη διακατέχουν απ’ την αρχή μέχρι το τέλος. Σίγουρα δεν είναι απ’ αυτές που ενθουσιάζουν, το γεγονός βέβαια των 17 εγκυμοσύνων είναι κάτι που δεν ξεχνιέται εύκολα. Κρατώντας αυτό το τελευταίο και κάποιες εκκολαπτόμενες ακόμα νεαρές ηθοποιούς με μέλλον μπροστά τους, αν έχεις διάθεση για μια λίγο αργή αλλά γλυκιά γαλλική ταινιούλα, αξίζει τον κόπο. Και φυσικά εννοείται ότι φτιάχτηκε για να συγκινήσει περισσότερο το γυναικείο κοινό, με το γυναικείο μυαλό, το αποκλειστικά υπεύθυνο από την Αμερική μέχρι τη Γαλλία και από την έμπνευση μέχρι και τη δημιουργία αυτής της όλης ιστορίας.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ