25o Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου – Anna Karenina

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Ο Σαίξπηρ είχε πει πως “όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή” και ο Joe Wright αποφάσισε να το κάνει αυτό πραγματικότητα στην νέα του ταινία “Anna Karenina”, την νέα κινηματογραφική μεταφορά του κλασσικού διηγήματος του Λέων Τολστόι. Γυρισμένο σχεδόν εξολοκλήρου μέσα σε ένα θέατρο όπου πάνω του χτίστηκαν πάνω από 100 σκηνικά τα οποία αλλάζουν συνεχώς, και με τους ηθοποιούς να μετακινούνται στα παρασκήνια ακόμα και στους εξώστες. Ο Wright φαίνεται πως αυτή την φορά στοχεύει ψηλά. Το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι τεχνικά και χορογραφημένα άρτιο, εντυπωσιάζει και λειτουργεί άψογα στις σκηνές και σε κάνει να μένεις με το στόμα ανοιχτό. Όμως, όπως γίνεται τις περισσότερες φορές, για άλλη μια φόρα όλο αυτό είναι και μια από τις πολλές, δυστυχώς, αδυναμίες του φιλμ.

Μην απατάσαι από τα φανταχτερά κοστούμια, του λαμπερούς πολυελαίους και περίτεχνα σκηνικά. Ο Wright προσπαθεί να δημιουργήσει έναν ρυθμό στην ταινία ο οποίος εγκαταλείπεται από την μέση και μετά. Η σκηνή περιορίζεται μόνο σε κάποια πλάνα από ένα σημείο και μετά, ενώ πολλές σκηνές έχουν γυριστεί και σε εξωτερικούς χώρους. Όλη αυτή η φαντασμαγορική σκηνοθεσία καταλήγει να γίνεται τόσο τεχνητή που στο τέλος σε αποσπά και αποπροσανατολίζει. Η θεατρική σκηνή περιορίζει τον Wright να μεγαλουργήσει και να φτιάξει μια ταινία επάξια του πρωτότυπου υλικού που έχει στα χέρια του, όπου ευτυχώς που είχε δίπλα του την Melanie Olivier για το μοντάζ αλλιώς θα είχε χάσει το στοίχημα από την αρχή.

Η Anna Karenina της Keira Knightley, η κινηματογραφικής μούσα του Joe Wright, παρασέρνεται από την πομπώδη ατμόσφαιρα της ταινίας. Δεν μας κάνει να νιώσουμε τον πόνο και το δράμα που περνάει καθώς ερμηνεύει με στόμφο και υπερβολικό μελοδραματισμό κάθε της ατάκα. Κι όλα αυτά όμως φαίνεται πως δεν έχουν και τόσο σημασία για τον Wright ο οποίος προσπαθεί να επικεντρώσει την προσοχή μας στο πόσο υπερβολικά κομψά είναι ντυμένη, τον τέλειο φωτισμό στον οποίο κάθεται και κλαίει γοερά και φυσικά στα σκηνικά τα οποία, τελικά, καταλήγουν να είναι και οι κύριοι πρωταγωνιστές της ταινίας.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου η παραγωγή και η καλλιτεχνική διεύθυνση τραβούν όλα τα φώτα και κερδίζουν τις εντυπώσεις σε βάρος του σεναρίου και των χαρακτήρων. Και στην περίπτωση της “Anna Karenina” του Joe Wright αυτό αποδεικνύεται περίτρανα.

Ολοκληρωμένη κριτική της ταινίας θα μπορέσεις να διαβάσεις από τις 3 Ιανουαρίου, ημερομηνία κυκλοφορίας της στις ελληνικές αίθουσες.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ