26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου: The Priest’s Children και Enough Said

...
enough said

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

PriestsChildrenThe

The Priest’s Children

Ένας παπάς αποφασίζει με πρόφαση το «αμαρτωλό» της προφύλαξης στο σεξ να σπάσει τη μονοτονία του και αρχίζει (σε συνεργασία με ένα περιπτερά και ένα φαρμακοποιό) να τρυπάει τα προφυλακτικά που αγοράζουν οι κάτοικοι ενός μικρού νησιού της Αδριατικής. Όπως καταλαβαίνετε η συνέχεια δεν μπορεί παρά να είναι ξεκαρδιστική. Η κατάσταση φεύγει όπως είναι αναμενόμενο έκτος του ελέγχου των πρωταγωνιστών και έτσι ο σκηνοθέτης σχολιάζει κωμικά και πολύ εύστοχα τις συντηρητικές αγκυλώσεις της εκκλησίας και το απρόβλεπτο των καταστάσεων που θέλουν να προφυλάξουν το ποίμνιο από τη αμαρτία.

Οι φαντασιώσεις του παπά παρουσιάζονται απολαυστικά και δείχνουν την μεγαλομανία και τον εγωκεντρισμό του, και παράλληλα το σενάριο εκτροχιάζεται συνεχώς προσθέτοντας νέα δεδομένα σε μια ήδη αποσυντονισμένη μικρή κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό και προσφέρει άφθονο γέλιο θρησκευτικού περιεχομένου, που είναι τόσο βλάσφημο όσο χρειάζεται για κωμωδία του είδους.

Βαθμολογία: 3,5/5

 

enough said

Enough Said

Η προτελευταία ταινία του πάντα εξαιρετικού James Gandolfini είναι η ανεξάρτητη ρομαντική κομεντί της Nicole Holofcener που ξέρουμε από ταινίες όπως το Please Give και το Friends with Money. Κινείται στα ίδια πλαίσια της γυναικείας ψυχοσύνθεσης των 40 something που απασχολεί τη σκηνοθέτιδα μόνο που εδώ χαλάει τη συνταγή η Julia Louis-Dreyfus. Παρά το μερικώς ενδιαφέρον κωμικό σενάριο, το διαχρονικά ατάλαντο και γεμάτο έντονες γκριμάτσες παίξιμο της, δεν αφήνει το θεατή να απολαύσει την ταινία που κατά τα άλλα μιλάει αρκετά ειλικρινά στο θεατή για την αναζήτηση συντρόφου μετά από έναν αποτυχημένο γάμο.

Μπορεί οι κριτικές από την αντίπερα όχθη του ατλαντικού είναι αρκετά θετικές αλλά μην ξεχνάμε  ότι εκεί ο τύπος σχεδόν υποχρεούται να προβάλλει μια αναγκαστική επιείκεια λόγω του τραγικού χαμού του πρωταγωνιστή. Επίσης μπορεί να το εκτίμησαν και λόγω της υπερβολικής (για τα δεδομένα μιας χώρας που εξιδανικεύει τους κοιλιακούς) παραδοχής μιας ρομαντικής κομεντί με πρωταγωνιστή κάποιον που δεν εντάσσεται στο πρότυπο του Channing Tatum. Εδώ όμως είναι Ευρώπη και δεν έχουμε τέτοια στεγανά. Και επίσης δεν σκεφτόμαστε σαν Αμερικάνες σαραντάρες που δεν μπορούν να απολύσουν την υπηρέτρια τους.

Δυστυχώς το όλο εγχείρημα δεν μπορεί να σώσει ούτε η Catherine Keener, ούτε η Toni Collette.

Βαθμολογία: 2/5

Δείτε όσα είδαμε στο 26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου

Δείτε το πληρες πρόγραμμα του 26ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού κινηματογράφου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ