26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου: Viva la libertà

...
26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου: Viva la libertà

viva la libertaΓράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου ξεκίνησε το διαγωνιστικό τμήμα του 26ου Πανόραματος Ευρωπαϊκού κινηματογράφου που περιλαμβάνει αρκετές ενδιαφέρουσες ταινίες. Μια απ΄αυτές είναι το Viva la libertà του Roberto Andò. Το θέμα της ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το πολιτικό δράμα και αναφέρεται σε ένα φανταστικό γενικό γραμματέα κόμματος αντιπολίτευσης στην Ιταλία ο οποίος μετά από χαμηλά ποσοστά δημοσκοπήσεων και ένα γιουχάρισμα σε δημόσια ομιλία, αποφασίζει να φύγει κρυφά από τη χώρα χωρίς να πει σε κανένα που πάει, αφήνοντας έτσι ξεκρέμαστους τον βασικό του σύμβουλο και το κόμμα του.

Ο σύμβουλος του όμως που πρέπει να καλύψει αυτή την ανεξήγητη απουσία, βρίσκει το (κλινικά) τρελό δίδυμο αδερφό του πολιτικού και τον βάζει να υποδυθεί τον διαφυγόντα πολιτικό. Χωρίς να αποκαλύψουμε περισσότερα για την εξαιρετικά ευφάνταστη υπόθεση, πρέπει να πούμε ότι η ταινία χτυπάει κόκκινο ειδικά επειδή είναι ιταλική. Σχολιάζει τόσο εύστοχα το μπερλουσκονικό αδιέξοδο της χώρας, με κωμικό και παράλληλα δεικτικό τρόπο και μας παρουσιάζει μια ανορθόδοξη λύση ή οποία ίσως και να μπορούσε να δουλέψει.

Η πολιτική αρένα φαίνεται σαν χώρος εντυπώσεων, ψεύτικων υποσχέσεων και όπως έχει πει πολύ σωστά και ο Tom Hooper στο Λόγο του Βασιλιά χρειάζεται ηθοποιούς πολύ περισσότερο απ’ ότι πολιτικούς. Ακόμα και τη στιγμή που ο τρελός αδερφός αλλάζει τα δεδομένα στο πολιτικό παιχνίδι, αναρωτιέσαι αν είναι λύση ή παρωδία. Σε δεύτερο επίπεδό η ταινία μιλάει για τον άνθρωπο πίσω από τον πολιτικό που έχει πάντα δύο όψεις. Την λογική και την απροσάρμοστη. Οι δυο διαφορετικοί χαρακτήρες που παίζονται πολύ όμορφα από τον Toni Servillo είναι μεταφορικά οι δύο πλευρές του καθένα μας και η διαχείριση τους είναι θέμα συνθηκών.

Μπορεί όμως ο διχασμός αυτός να φέρει την αλλαγή;

Βαθμολογία: 4/5

Δείτε όσα είδαμε στο 26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου

Δείτε το πληρες πρόγραμμα του 26ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού κινηματογράφου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ