27ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου – Corn Island

To Corn Island προβλήθηκε και βραβεύτηκε εις διπλούν στο φεστιβάλ του Karlovy Vary το περασμένο καλοκαίρι.

Το διαγωνιστικό πρόγραμμα του 27ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου συνεχίζεται και στα πλαίσια του προβλήθηκε η ταινία που προτείνει η Γεωργία για την κατηγορία του ξενόγλωσσου Oscar, το ήπιο αλλά ταυτόχρονα δυνατό, Corn Island.

Κάθε άνοιξη το ποτάμι Ένγκουρι φέρνει εύφορο χώμα από τον Καύκασο μέχρι τις πεδιάδες της Αμπχαζίας, δημιουργώντας μικροσκοπικά νησιά, καταφύγια για την άγρια ​​ζωή, αλλά μερικές φορές και για τον άνθρωπο. Η ιστορία μας ξεκινά όταν ένας γέρος αγρότης, από την Αμπχαζία, φτάνει σε ένα από τα μικρά αυτά νησιά. Χτίζει μια καλύβα για τον ίδιο και την έφηβη εγγονή του, οργώνει τη γη και μαζί σπέρνουν καλαμπόκι. Καθώς η εγγονή του σταδιακά γίνεται γυναίκα, και το καλαμπόκι ωριμάζει, ο γέρος έρχεται αντιμέτωπος με τον αναπόφευκτο κύκλο της ζωής.

To Corn Island προβλήθηκε και βραβεύτηκε εις διπλούν στο φεστιβάλ του Karlovy Vary το περασμένο καλοκαίρι. Μετά το In Bloom, την πολύ καλή πρόταση της Γεωργίας για ξενόγλωσση ταινία πέρυσι  που απολαύσαμε στο 26ο Πανόραμα, η μικρή αυτή χώρα, δείχνει ότι μπορεί να εξάγει ένα σινεμά δυνατό και έντονα συναισθηματικό. Με το Corn Island, ο σκηνοθέτης μιλάει για μια περιοχή της πατρίδας του που είναι ουδέτερη ζώνη στο πόλεμο μεταξύ Γεωργίας και της γειτονικής της χώρας της Αμπχαζίας. Μέσω του γέρου πρωταγωνιστή αλλά της εγγονής του, προβάλει την ασάφεια του συνόρου, βάζοντας συνεχώς βάρκες με στρατιώτες να περιπολούν τον ποταμό. Οι περιπολίες αυτές και οι αλληλεπίδραση που έχουν οι στρατιώτες με τους ήρωες της ταινίας, καθώς και οι πυροβολισμοί που ακούγονται σε μερικές σκηνές, δείχνουν τις συνέπειες του πολέμου ακόμα και σε μια ζώνη που αποτελείται μόνο από φύση και δεν διεκδικεί τίποτα.

«Ποιανού είναι αυτό το μέρος;» ρωτάει η εγγονή τον παππού της. «Αυτό το μέρος δεν ανήκει σε κανέναν απαντάει ο παππούς, Ανήκει στη φύση». Το έτερο θέμα της ταινίας βρίσκεται ακριβώς εκεί. Την αναμέτρηση του ανθρώπου με τη φύση. Η φύση έδωσε στον άνθρωπο αυτό το «νησί» για να καλλιεργήσει τα καλαμπόκια του. Ο άνθρωπος-παππούς αξιοποιεί αυτό το δώρο. Χτίζει σπίτι, προετοιμάζει την καλλιέργεια του, τρέφεται με ψάρια. Όσο κύριος του χώρου και να δείχνει ότι είναι όμως, υπόκειται στους κανόνες της φύσης και στο κύκλο της ζωής.

Το Corn Island είναι βαθιά φιλοσοφικό και θυμίζει κάτι από το Άνοιξη, Καλοκαίρι Φθινόπωρο και πάλι Άνοιξη του Kim Ki Duk. Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι και πολύ προσεγμένοι, η φωτογραφία μαγευτική και η φύση συναρπαστική. Αντίθετα όμως από την ταινία του Kim Ki Duk, εδώ απουσιάζει ο σουρεαλισμός. Στην θέση του όμως, δρα μια πολύ συμβολική ιστορία, για το πέρασμά του χρόνου, την εξέλιξη του κοριτσιού σε γυναίκα, την σπορά και τον θερισμό.

Με κυρίαρχο το στοιχείο του μινιμαλισμού της αφαιρετικής αφήγησης και της γαλήνιας εικόνας, ο σκηνοθέτης μας δίνει καταλάβουμε πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο μεγαλείο του κόσμου που θέλουμε να κατακτήσουμε.

Διαβάστε την κριτική μας για την ταινία του διαγωνιστικού, Incompresa της Asia Argento

Διαβάστε την κριτική μας για την avant premiere του φεστιβάλ, Diplomatie

Διαβάστε την κριτική μας για την avant premiere του φεστιβάλ, Two Lives

Διαβάστε την κριτική μας για το αριστούργημα του Wim Wenders, The State of Things

Διαβάστε τι κριτική μας για την ταινία έναρξης, το Queen and Country

Δείτε το πρόγραμμα του 27ου Πανοράματος

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*