27ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου – Incompresa

Μέσα από τα έντονα χρώματα, τα πολλά κοντινά στα πρόσωπα και τα συναισθήματα, την υπέροχα ταιριαστή με την δεκαετία του 80 μουσική, η ταινία περιγραφεί μια ιστορία ενηλικίωσης μέσα σε ένα νοσηρό περιβάλλον.

Μέχρι πρότινος η μόνη ταινία που είχαμε δει από το διαγωνιστικό τμήμα  του 27ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ήταν το Queen and Country που παίχτηκε στην τελετή έναρξης. Την Δευτέρα 20 Οκτωβρίου ξεκίνησε και επίσημα το διαγωνιστικό πρόγραμμα με την τρίτη ταινία της Asia Argento που μας έρχεται από το τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του περασμένου Φεστιβάλ Καννών.

H 9χρονη Άρια βρίσκεται αντιμέτωπη με το βίαιο διαζύγιο των γονιών της, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνεται από τις ετεροθαλείς αδελφές της. Με τους γονείς της να μην την αγαπούν όσο εκείνη θα ήθελε, κι ενώ βρίσκεται στο επίκεντρο της -μεταξύ τους- σύγκρουσης, η Άρια, αποδιωγμένη και παραμελημένη, περιφέρεται στην πόλη με μια ριγέ τσάντα και μια μαύρη γάτα. Αγγίζει την άβυσσο και την τραγωδία, σε μια προσπάθεια να προστατεύσει την αθωότητά της.

Η κόρη του Ιταλού σκηνοθέτη ταινιών τρόμου που μεγαλούργησε τη δεκαετία του 1970, είναι πολυτάλαντη. Εκτός από ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδίστρια είναι και σκηνοθέτης. Το  Incompresa είναι η τρίτη της μεγάλου μήκους ταινία και φαίνεται να έχει βρει πλέον το βλέμμα της. Οι επιρροές της είναι ιδιαιτέρως εμφανείς στο σενάριο που έχει συνυπογράφει μαζί με την έμπειρη συγγραφέα και σεναριογράφο Barbara Alberti. Οι επιρροές αυτές όμως, δεν έχουν να κάνουν με τον ψυχολογικό τρόμο που προκαλούσαν οι ταινίες του πατέρα της, όσο με την παιδική της ηλικία και την επιβίωση σε ένα σπίτι με γονείς καλλιτέχνες και δη ακραία εκκεντρικούς. Κάπου εκεί όμως σταματάνε τα αυτοβιογραφικά στοιχεία της ιστορίας, καθώς το  Incompresa είναι ιδιαίτερα σκληρό.

Μέσα από τα έντονα χρώματα, τα πολλά κοντινά στα πρόσωπα και τα συναισθήματα, την υπέροχα ταιριαστή με την δεκαετία του 80 μουσική, η ταινία περιγραφεί μια ιστορία ενηλικίωσης μέσα σε ένα νοσηρό περιβάλλον. Οι γονείς χωρίζουν, φωνάζουν, βρίζουν. Ο πατέρας είναι αρρωστημένα προληπτικός και η μητέρα της Aria (που διαφέρει ένα μόνο γράμμα από το όνο της σκηνοθέτη) πλήρως ανεύθυνη και εγωίστρια. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνει η μικρή πρωταγωνίστρια που την υποδύεται εκπληκτικά η μικρή Giulia Salerno, την κάνουν σκληρή αλλά και δυναμική.

Εδώ όμως έρχεται να τεθεί ένα ερώτημα. Να δεχτούμε την οπτική της πρωταγωνίστριας που βλέπουμε προσπαθώντας να την καταλάβουμε ή να σταθούμε ως εξωτερικοί, αντικειμενικοί παρατηρητές των γεγονότων και να αναγνωρίσουμε το δικό της ναρκισσισμό και μελοδραματισμό μέσα στο καθ’ όλα ακατάδεκτο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει;

Η σκηνοθέτης πάντως εντυπωσιάζει με την οπτική της, τις συναισθηματικές εξάρσεις, είτε αυτές είναι αληθινές είτε παραισθησιογόνες και με τις γωνίες λήψης που δίνουν μια νεανική φρεσκάδα στη μελαγχολική ιστορία που θέλει να διηγηθεί.  Βλέποντας την ταινία αναρωτήθηκα μερικές φορές, αν η Argento θέλει να μοιάσει στο Xavier Dolan ή αν είναι πολύς ο Ατλαντικός που χωρίζει τους δύο δημιουργούς.

Διαβάστε την κριτική μας για την avant premiere του φεστιβάλ, Diplomatie

Διαβάστε την κριτική μας για την avant premiere του φεστιβάλ, Two Lives

Διαβάστε την κριτική μας για το αριστούργημα του Wim Wenders, The State of Things

Διαβάστε τι κριτική μας για την ταινία έναρξης, το Queen and Country

Δείτε το πρόγραμμα του 27ου Πανοράματος

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*