27ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου – Queen and Country

...

QUEEN-AND-COUNTRYΓράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στις 8.30 στον κινηματογράφο Άστυ, το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το μακροβιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας, άνοιξε την αυλαία της 27ης διοργάνωσής του με την πρώτη προβολή του «Queen and Country» της πολυαναμενόμενης ταινίας του καταξιωμένου Βρετανού σκηνοθέτη, John Boorman.

Ο John Boorman θεωρείται μεγάλος σκηνοθέτης. Μας έχει χαρίσει ταινίες όπως τα Point Blank, Deliverance και Hope And Glory. Οι τελευταίες όμως ταινίες της καριέρας του δεν αντανακλούν το ταλέντο που μας είχε δείξει στο παρελθόν. Τώρα στα 81 του χρόνια, μάλλον αναπολώντας τις δόξες του παρελθόντος, επέλεξε να γυρίσει ένα άτυπο sequel του Hope And Glory.

Στο Queen & Country ο Μπιλ Ρόχαν, ένας Άγγλος ο οποίος μεγάλωσε στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατατάσσεται στο στρατό για να πολεμήσει στον πόλεμο της Κορέας. Στο στρατόπεδο γνωρίζεται με τον Πέρσι, έναν αμοραλιστή φαρσέρ, μαζί με τον οποίο θα σχεδιάσουν την πτώση του σκληρού βασανιστή τους, επιλοχία Μπράντλι. Κατά τη διάρκεια μιας άδειάς τους, ο Μπιλ ερωτεύεται μια προβληματική καλλονή, ενώ ο Πέρσι ερωτεύεται τρελά την αδελφή του Μπιλ, την Ντον. Η πραγματικότητα του πολέμου θα πλήξει και την υπόλοιπη ζωή του Μπιλ, όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις κατεστραμμένες ζωές των τραυματιών που επιστρέφουν από την Κορέα.

Δυστυχώς η ταινία δεν καταφέρνει αυτά που υπόσχεται. Είναι μια μίξη ιστορικού δράματος με στρατιωτική κωμωδία, ανάλογη του M*A*S*H* του Robert Altman. Παρόλο που η ανάμειξη των ειδών είναι πάντα καλοδεχούμενη, η συγκεκριμένη ταινία δείχνει να μην μπορεί να εκπληρώσει κανένα από τα επιμέρους στοιχεία που την αποτελούν. Το ερωτικό κομμάτι που οδηγεί την αφήγηση, δεν μας δείχνει πως και γιατί οι πρωταγωνιστές έλκονται ο ένας από το άλλον και καταντάει βεβιασμένο.

Από την άλλη μεριά η σατιρική αντιμετώπιση του παραλογισμού της πειθαρχίας, αν και επιτυχώς κωμική, δεν διεισδύει στην ουσία της ιδεολογίας που ο Boorman θα ήθελε να φωτίσει. Μερικά επιφανειακά σχόλια για τη μοναρχία της χώρας είναι στοχευμένα αλλά παραμένουν απόψεις των πρωταγωνιστών που δεν πραγματώνονται τελικά από τις επιλογές τους.

Συνολικά θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια κάπως παλιομοδίτικη ταινία με όμορφη αναπαράσταση της εποχής και μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες που όμως δεν ολοκληρώνονται αφήνοντας έτσι της αίσθηση του ανικανοποίητου τόσο στο ιδεολογικό όσο και στο συναισθηματικό φορτίο της ταινίας.

Δείτε το πρόγραμμα του 27ου Πανοράματος

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*