3Demolition μέρος δεύτερο

...

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ

[typography size=»17″ size_format=»px»]Γράφει ο Παύλος Σηφάκης[/typography]

 

Ζήτω Ο Ρεαλισμός! Η Μήπως Όχι;

Ένα ακόμα βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιεί κατά κόρον κι ο Τζέημς Κάμερον είναι ότι εφ’ όσον βλέπουμε τον κόσμο σε… 3D, είναι απολύτως λογικό να βλέπουμε και τις ταινίες μας έτσι! Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι η 3D προβολή είναι απλά προσομοίωση στερεοσκοπικής προβολής- κοινώς ψευδαίσθηση- υπάρχουν μια σειρά από προβλήματα με αυτό το επιχείρημα. Πρώτο και καλύτερο: ποιος είπε ότι το σινεμά οφείλει να γίνεται συνεχώς πιο ρεαλιστικό; Σύμφωνοι, μιλάμε για μιμητική τέχνη, αλλά πρόκειται για τέχνη όπως και να το κάνουμε. Ο ρεαλισμός μπορεί να είναι καλοδεχούμενος για κάποιες ιστορίες αλλά απορριπτέος για κάποιες άλλες. Επίσης υπάρχει μια σαφής αντίφαση: Αν το 3D ενισχύει το ρεαλισμό γιατί μέχρι στιγμής το Χόλιγουντ το εφαρμόζει αποκλειστικά σε περιπέτειες και animation (άντε, και κάνα horror); Όπως είδαμε και παραπάνω βέβαια, ο Κάμερον δήλωσε πως πιστεύει ότι το 3D ταιριάζει εξίσου και σε δράματα αλλά μέχρι στιγμής ούτε οι παραγωγοί φαίνονται έτοιμοι να κάνουν τέτοια επένδυση, ούτε και το κοινό φαίνεται διατεθειμένο να πληρώσει για να δει 3D ένα δράμα δωματίου – φαύλος κύκλος λοιπόν. Όπως έχουν διατυπώσει μελετητές της κινηματογραφικής σκηνοθεσίας  (π.χ. ο Bruce Block),  όσον αφορά το «βάθος» μπορούμε να έχουμε ταινίες όπως ο Πολίτης Κέην με τα πολλά επίπεδα εικόνας και μεγάλη αίσθηση βάθους αλλά στον αντίποδα να έχουμε και ταινίες όπως το American Beauty όπου υπάρχει μικρό βάθος και οι ήρωες κινηματογραφούνται ως επί το πλείστον μπροστά από τοίχους και από γωνίες λήψης που δεν ενισχύουν το βάθος πεδίου. Αυτές οι ταινίες είναι εντελώς ακατάλληλες για 3D ακριβώς γιατί το 3D προσφέρει απλά μία ενίσχυση εκεί που ήδη υπάρχει βάθος. Τέλος ας κάτσουμε να σκεφτούμε: ποια ταινία μας φάνηκε άραγε πιο ρεαλιστική και πιο αληθοφανής: Τα Avatar, οι Immortals και τα Alice In Wonderland, ή οι Beginners, το We Need To Talk About Kevin και οι ταινίες των Νταρντέν;

 

Πού Μπορεί Να Πάει το 3D;

Η όλη έρευνα και ανάπτυξη του 3D θα μπορούσε να το οδηγήσει σε μία μορφή interactive κινηματογράφου στο μακρινό (ως και πολύ μακρινό) μέλλον. Ο αρθρογράφος Alexander Thomas στο άρθρο του Why 3D Will FailAgain αφιερώνει αρκετές παραγράφους σε αυτό που ονομάζει «αληθινό 3D» καθώς και στα πιο γνωστά σε όλους μας ολογράμματα. Η έρευνα όμως για τα ολογράμματα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε πολύ πρωταρχικό στάδιο και είναι πολύ προβληματική Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι είμαστε ακόμα έτη φωτός από την παραγωγή ολογραμμάτων «κινηματογραφικού μεγέθους», πόσο μάλλον από την παραγωγή ολογραμμάτων σε ικανοποιητική ανάλυση και χρωματική επεξεργασία. Ακόμα και ένας κινηματογράφος του ολογράμματος όμως να γίνει κάποτε πραγματικότητα, αυτό θα αποτελεί απλά ένα (μικρό) μέρος της κινηματογραφικής παραγωγής. Ο Alexander Thomas χαιρετίζει το 3D ως ουσιαστική προσθήκη στον κόσμο των video games, τα οποία είναι ευθύς εξαρχής interactive διασκέδαση όπως εύστοχα σημειώνει όμως: «ποια ήταν η τελευταία φορά που παρακολουθούσατε μια ταινία και νιώσατε την ανάγκη να απλώσετε το χέρι σας και να πιάσετε κάτι από την οθόνη;». Το να βλέπεις ταινία είναι μια «παθητική» δραστηριότητα και αυτό είναι «απολύτως εντάξει» καταλήγει ο Alexander Thomas.

Να είσαι κατά ή υπέρ μίας τεχνολογικής καινοτομίας δεν έχει μεγάλο νόημα- στο τέλος καταλήγεις γραφικός υποστηρικτής ή πολέμιος. Εφ’ όσον όμως μιλάμε για μια τεχνολογία την οποία το κοινό πληρώνει και με το παραπάνω, οφείλουμε να εξετάσουμε αν τα λεφτά που δίνουμε αξίζουν και αν αυτά που προσθέτει το 3D στην κινηματογραφική εμπειρία είναι ικανοποιητικά.  Ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει και είναι στην τελική κρίση των θεατών αν το 3D θα επικρατήσει. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν είναι καλλιτεχνικό εργαλείο, δεν είναι για όλες τις ταινίες, προσθέτει ελάχιστα στην εμπειρία και είναι ακριβό τόσο για τους συντελεστές όσο και για τους θεατές. Αν παρ’ όλα αυτά στο μέλλον βρεθεί ένας τρόπος να μειωθεί σημαντικά το κόστος και αν αναπτυχθεί ένα είδος 3D που δε θα χρειάζεται αυτά τα άβολα γυαλιά που μειώνουν και τη φωτεινότητα τότε είμαι περίεργος να δω πως θα ανταποκριθεί το κοινό. Στην καλύτερη περίπτωση πάντως, προς το παρόν, το 3D είναι ένας νέος τρόπος προβολής, στη χειρότερη ένα «τέχνασμα» του Χόλιγουντ για να τσιμπήσει μερικά δολάρια παραπάνω επενδύοντας στον εντυπωσιασμό. Το σημαντικότερο όμως είναι και θα είναι οι ιστορίες που βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη – όλα τα άλλα είναι εν τέλει λεπτομέρειες που όταν οι ιστορία τις κρίνει θετικά η αρνητικά θα τις θυμόμαστε και θα γελάμε.

Τσέκαρε τα εξής:

Why 3D Will Fail Again: http://www.dr-lex.be/info-stuff/3dfail.html

Cameron and Scorsese on 3D: http://www.hollywoodreporter.com/news/hugo-martin-scorsese-james-cameron-261940

3D Film on Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/3D_film#Early_patents_and_tests

Υ.γ Για την ιστορία, στους υποστηρικτές του 3D συμπεριλαμβάνονται οι Τζέημς Κάμερον, Μάρτιν Σκορσέζε, Στίβεν Σπίλμπεργκ ενώ στους «πολέμιους» Κρίστοφερ Νόλαν και Τζέισον Ράιτμαν. Κανείς από αυτούς όμως (πέρα από τον Κάμερον) δεν έχει διατυπώσει κανένα σοβαρό επιχείρημα είτε υπέρ είτε κατά ώστε να έχει νόημα να τους συμπεριλάβω στο άρθρο.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ