4η μέρα Γαλλόφωνου Φεστιβάλ με το «Et si on vivait tous ensemble?» #fff13

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντoνή

Φτάσαμε λοιπόν και στη τέταρτη ημέρα του Γαλλόφωνου φεστιβάλ και μόλις δυο μέρες πριν από την φετινή του αυλαία, απολαμβάνοντας αυτή τη φορά στον κινηματογράφο Δαναό,  ένα γλυκόπικρο δράμα τρίτης ηλικίας που μας άφησε μια μουδιασμένη αίσθηση χάρη στην ειλικρίνεια και την αυθεντικότητά του.  Ίσως όμως από τις σημαντικότερες στιγμές της ταινίες να ήταν και η εξής: το γεγονός οτι η Τζέϊν Φόντα αποδέχθηκε επιτέλους την ηλικία της.  Και αν μη τι άλλο αυτό μόνο, αξίζε να το δει κανείς.

Μια παρέα ηλικιωμένων αποφασίζει να ζήσει μαζί, έπειτα από την εμφάνιση των πρώτων γηρατικών ασθενειών ανάμεσά τους.  Ο Αλμπέρτ (Πιέρ Ρισάρντ) βρίσκεται στις αρχές του Αλτσχάϊμερ και δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να θυμηθεί γεγονότα, πληροφορίες, ακόμα και την όμορφη και φαινομενικά αειθαλή γυναίκα του Ζαν (Τζέϊν Φόντα).  Η Ζαν όμως αντιμετωπίζει και εκείνη ένα σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, γεγονός που την οδηγεί από τους πρώτους στην ιδέα της συγκατοίκησης, προκειμένου κάποιος να φροντίζει τον άντρα της, όταν και αν εκείνη αποδημήσει εις Κύριον.  Την παρέα ολοκληρώνει η δυναμική Άννι (Τζεραλντίν Τσάπλιν) και ο αντιδραστικός σύζυγός της, Ζαν (Γκάϊ Μπεντός), καθώς και ο μπερμπάντης ανύπαντρος φίλος τους Κλώντ (Κλώντ Ρις) ο οποίος κυνηγάει ακόμη νεανικά στήθη και καλλίγραμες πόρνες.  Φυσικά η συγκατοίκηση δεν θα είναι εύκολη, καθώς η προοδευτική ασθένεια του Άλμπερτ, αλλά και οι αποκαλύψεις σχετικά με το σχεσιακό παρελθόν των μελών της παρέας, θα προκαλέσουν προβλήματα, διαφωνίες και επικίνδυνες ρήξεις.  Επειδή όμως σε αυτή την ηλικία και το παραμικρό λεπτό έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία, η παρέα γρήγορα θα σευνειδητοποιήσει οτι η κοινοβιακή ζωή με τους φίλους μπορεί να αποτελέσει το καλύτερο βάλσαμο απέναντι και στον χειρότερο εχθρό: τον χρόνο.

Τώρα τελευταία οι ταινίες με πρωταγωνιστές στη τρίτη ηλικία βρίσκονται στα φόρτε τους, αν κρίνουμε και τον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάστηκαν επίσημα και ανεπίσημα «Οι Πρωτάρηδες» του Μάϊκ Μίλς.  Εκεί ο Κρίστοφερ Πλάμερ, υποδυόμενος έναν καρκινοπαθή ηλικιωμένο, έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας, και δικάιως κέρδισε το Oscar Β΄Ανδρικού Ρόλου.  Παρόλα αυτά θα μου επιτρέψετε να αναφέρω και ακόμη μια ταινία, οπού οι γερασμένοι της πρωταγωνιστές κλέβουν την παράσταση.  Στο «Lovely Still» ο Μάρτιν Λαντάου, ένας από τους μαγαλύτερους ηθοποιούς του Χόλιγουντ δίνει και εκείνος το δικό του ρεσιτάλ στον ρόλο ενός μοναχικού άνδρα με ένα μεγάλο, και αρκούντως συγκλονιστικό μυστικό που σε κάνει να δακρύσεις.  Έτσι λοιπόν και η γαλλόφωνη επιλογή μας για σήμερα, δημιουργεί εύκολα αντιθετικά συναισθήματα: χαρά και λύπη, απελπισία και ελπίδα, και όλα αυτά πάνω στο αιώνιο μοτίβο της ζωής και του θανάτου.

Η σκηνοθεσία έρχεται λίγο πιο πίσω (χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι αδιαάφορη) προκειμένου να βγούν μπροστά οι όμορφες και ζεστές ερμηνείες των ηρώων.  Η Φόντα είναι πραγματική αποκάλυψη με βαριά, γαλλική προφορά και casual ντύσιμο, κλέβει εύκολα τη παράσταση παρέα με την πάντα υπέροχη Τσάπλιν και τα γαλάζια της starakia.  Οι άνδρες της παρέας είναι ένας κι ένας, ο καθένας με τη δική του ιδιάζουσα και αυθεντική προσωπικότητα.

Το «Et si on vivait tous ensemble?» πραγματεύεται μερικά σοβαρά θέματα που απασχολούσαν από πάντα την τρίτη ηλικία, όπως για παράδειγμα την απόφαση να μείνει κανείς στο γηροκομείο, τα αισθήματά του γύρω από αυτό και τις εναλλακτικές επιλογές του, που τις περισσότερες φορές όμως δεν υπάρχουν.  Η σεξουαλικότητα, η απομόνωση, η φιλία, η αντιμετώπιση της ιδέας του θανάτου και η προδοσία, είναι επίσης ζητήματα που βρίσκονται σε πρώτο πλάνο στην ταινία, θυμίζοντάς μας οτι και αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακόμα πράγματα να περιμένουν από τη ζωή…

Η ταινία του Στεφάν Ρομπελίν είναι μια δραματική κωμωδία με υποβόσκουσες, υπαρξιακές προεκτάσεις, φίνα σκηνοθεσία και μια ζεστασιά που πηγάζει ακόμα και από τον υπερσεξουαλικό Κλώντ ή τον ολίγον αγροίκο Ζαν.  Και εμένα μου γεννήθηκε μια σοβαρή απορία.  Ήταν η ερωτική σκηνή της Τζεραλντίν Τσάπλιν origianl ή ντουμπλαρισμένη;  Γιατί αν ήταν όντως εκείνη μπορώ μόνο να πω: you go girl!

Δείτε την στη πρώτη ευκαιρία.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ