50/50 (2011)

Το «50/50″ είναι μια ταινία που της αξίζει να αναγνωριστεί ως μια από τις πιο ανθρώπινες και προσγειωμένες προσεγγίσεις στο ευαίσθητο θέμα του καρκίνου






Σκηνοθεσία: Jonathan Levine
Σενάριο: Will Reiser
Πρωταγωνιστούν: Joseph Gordon-Levitt, Seth Rogen, Anna Kendrick

Διάρκεια: 100’
Χώρα: ΗΠΑ

 

Ο Άνταμ (Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ) είναι ένας 27χρονος δημοσιογράφος που ζει μια φυσιολογική ζωή μαζί με την εγωκεντρική κοπέλα του (Μπράις Ντάλας Χάουαρν) και τον κάφρο κολλητό του(Σεθ Ρόγκεν). Όλα βέβαια θα αλλάξουν όταν μάθει ότι ότι έχει ένα σπάνιο είδος καρκίνου στην σπονδυλική του στήλη. Οι πιθανότητες επιβίωσής του; 50/50

Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Κωμωδίας και Α’ Αντρικής Ερμηνείας σε Κωμωδία (για τον Λέβιτ), το «50/50» μπορεί να άργησε να ρθει στη χώρα μας αλλά μοιάζει να έχει ήδη αγαπηθεί από το ελληνικό κοινό που του έδωσε μια περίοπτη θέση ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς στα blogoscars που πέρασαν. 17η καλύτερη ταινία της χρονιάς, 17η θέση για την καταπληκτική Ατζέλικα Χιούστον στο ρόλο της μητέρας του Λέβιτ ο οποίος με τη σειρά του έφτασε μέχρι την 8η θέση των προτιμήσεων των Ελλήνων bloggers στην κατηγορία της Α’ Αντρικής Ερμηνείας. Από τις υποψηφιότητες των blogoscars βέβαια δεν έλειψε ούτε ο Σεθ Ρόγκεν που έκανε την έκπληξη κλείνοντας την 10άδα του Β’ Αντρικού, ενώ το σενάριο της ταινίας σκόραρε την 18η θέση της κατηγορίας του. Διόλου άσχημα ε;

Πάντως δεν είναι παράλογη η τόση αγάπη του κόσμου προς το «50/50». Ναι, μπορεί να μην είναι μια ταινία που αλλάζει τα δεδομένα ή που προσφέρει κάτι εξ ολοκλήρου νέο, κάτι που να μην έχουμε ξαναδεί ή ακούσει, αλλά σίγουρα δεν είναι μία από της περιπτώσεις που θα χαρακτήριζε κανείς ως «ξαναζεσταμένο φαγητό». Το «50/50» είναι μια ταινία που της αξίζει να αναγνωριστεί ως μια από τις πιο ανθρώπινες και προσγειωμένες προσεγγίσεις στο ευαίσθητο θέμα του καρκίνου, που καταφέρνει να εξισορροπήσει αρκετά καλά το δράμα με την κωμωδία, χωρίς όμως να γίνεται προσβλητική και να το ξεφτιλίζει. Βοηθάει εξάλλου το γεγονός ότι ο σεναριογράφος Γουίλ Ρέισερ έχτισε το σενάριο πάνω σε δικές του προσωπικές εμπειρίες γύρω από το ζήτημα.

Ένα ακόμα από τα ατού της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της. Αξιαγάπητος όπως πάντα, ο Λέβιτ, ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, μεταδίδει με αξιοθαύμαστη αμεσότητα στον θεατή την οργή, τον φόβο και την εξάντληση του χαρακτήρα του. Ο Σεθ Ρόγκεν από την άλλη, προσωπικός φίλος του Ρέισερ, ανέλαβε ουσιαστικά τον ίδιο ρόλο που είχε στη ζωή του σεναριογράφου ως το πιο δυνατό στήριγμα του πρωταγωνιστή και αποτελεί το comic relief της ταινίας, μόνο που, αν με ρωτάτε, ήταν περισσότερο ανώριμος και ενοχλητικός απ’ ότι θα πρεπε. Αν υπάρχει όμως κάποιος (ή μάλλον κάποια) που να κλέβει την παράσταση, αυτή είναι η Χιούστον, η παραμελημένη αλλά στοργική μητέρα στο πρόσωπο της οποίας όλοι μπορούμε να αναγνωρίσουμε χαρακτηριστικά της δικής μας μάνας.

50% δράμα και 50% κωμωδία, το «50/50» μπορεί να έχει τα προβληματάκια του (φλατ κινηματογράφηση, μερικά σεναριακά χαζοκλισέ και ένα όχι αρκετά δυνατό φινάλε) αλλά το χιούμορ και η ειλικρίνειά του σε κάνουν να τα ξεχάσεις όλα και να αρπάξεις στην αγκαλιά σου τον Άνταμ και να σφίξεις στοργικά το χέρι της μαμάς του, ψιθυρίζοντας τους ότι όλα θα πάνε καλά.

 

 

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*