54ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Η Αφίσα, τα Αφιερώματα και ο Θεσμός

...

Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρίδης

Διαβάζοντας το αυτοβιογραφικό Εγώ και ο Θείος Χάρης του Κλέωνα Αρζόγλου, μοιάζω να αναπολώ μια διοργάνωση που στα χρόνια της δικτατορίας έγραψε ιστορία. Όχι με τις λογοκριμένες επιλογές ταινιών αλλά με τον θρυλικό εξώστη από τον οποίο ακούγονταν συνθήματα ενάντια στη δικτατορία και την πλατεία που απελευθερωνόταν ανάλογα όταν έσβηναν πλέον τα φώτα. Η αστυνομία ήταν πάντα παρούσα, ξετσίπωτα και ασφαλίτικα. Έτσι την πάτησε και ο Κλέωνας και έζησε την περιπέτειά του. Έκτοτε, πολλά άλλαξαν. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης απλώθηκε με αποφασιστικότητα αγκαλιάζοντας μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κινηματογραφικής παραγωγής, ανέπτυξε ένα κοινό πιστό και σταθερό στην Ελλάδα, κάλεσε μεγάλα ονόματα που διαφορετικά θα έρχονταν μόνο για σουβλάκια και ούζα σε καμιά παραλία της χώρας, πρόσφατα άρχισε να αφουγκράζεται και τα σημεία των καιρών και γέμισε το πρόγραμμά του με κοινωνικά ευαίσθητες επιλογές και σήμερα προσπαθεί επιτυχημένα ή αποτυχημένα – ανάλογα με τον ποιον ρωτάει κανείς – να αναδειχθεί ως κλασικός θεσμός που ξεφεύγει από το φρενήρη διοργανωτισμό της εποχής μας.

Eπειτα από φουρτούνες και αλλαγές στη φυσιογνωμία του θεσμού, φτάνουμε αισίως στην 54η διοργάνωση και την την αφίσα που επιμελήθηκαν ο Αλέξανδρος Αβρανάς και ο Σταύρος Ρόσσος:

54_tiff_poster

Μετά την ανακοίνωση της επίσκεψης του Jim Jarmusch, δε μπορούμε να αγνοήσουμε και την πραγματική υπόσχεση του φετινού Φεστιβάλ, μιας και στις πληροφορίες του προγράμματος που είναι διαθέσιμες εντοπίζουμε δημιουργίες σημαντικών σκηνοθετών όπως ο Hirokazu Koreeda, o Roman Polanski, o Xavier Dolan (στην ενότητα Ανοιχτοί Ορίζοντες). Από το 1994 μέχρι σήμερα δε, εγκαινιάστηκε και η ενότητα Ματιές στα Βαλκάνια στην οποία φέτος θα προβληθούν επετειακά 17 ταινίες που ξεχώρισαν τα 20 αυτά χρόνια, ανάμεσά τους το Σεράγεβο, σ’ αγαπώ και το Γάλα. Φυσικά, δε θα λείψουν και φρέσκες δημιουργίες εκκολαπτόμενων αλλά και αναγνωρισμένων δημιουργών από τα Βαλκάνια όπως το Τζιν του Τούρκου Ρεχά Ερντέμ ή η Αγρυπνία (Γερμανία-Μολδαβία) της Άνα-Φελίτσια Σκουτέλνικο, δίνοντάς μας την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα σκηνοθετικό στυλ που μοιάζει να βγαίνει από τα σπλάχνα της πολύχρωμης κουλτούρας των Τσιγγάνων, των Εβραίων και πλούσιων άλλων λαϊκών παραδόσεων που σφράγισαν με την όμορφη παρουσία τους και το ταμπεραμέντο τους τον κόσμο. Φυσικά, εδώ να προσθέσουμε και το Ελληνικό Πρόγραμμα που επίσης πρόσφατα γνωστοποιήθηκε.

Θεσμός που γεννήθηκε και γιγαντώθηκε χάρη σε ένα κοινό με ισχυρές καλλιτεχνικές ευαισθησίες; Απλά μια πετυχημένη διοργάνωση; Στόχος των φεστιβάλ είναι να προβάλουν την δουλειά παλιών και νέων καλλιτεχνών. Φαίνεται πως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, κάνει βήματα σε αυτό το κομμάτι. Ας ελπίσουμε να έχει και επιτυχία. Για λιγότερο σπάνιες και πειραματικές παραγωγές, υπάρχουν και οι καθημερινές εξωφεστιβαλικές προβολές. Από τη 1 μέχρι και τις 10 Νοεμβρίου λοιπόν, θα συναντιόμαστε στο Ολύμπιον και το Λιμάνι.

Δείτε όλα τα αφιερώματα του 54ου Φεσιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ