57ο ΦΚΘ: Ένας Εβραίος για παραδειγματισμό (A Jew must die)

Μια άγνωστη ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Jacques Chessex, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε σε πραγματική ιστορία από την παιδική ηλικία του συγγραφέα.

Ελβετία 1942. Ο πόλεμος μοιάζει πολύ μακριά. Η τοπική οικονομία του μικρού χωριού Payerne, όμως, δεν πάει καλά και υπάρχει δυσαρέσκεια στους κατοίκους. Μια ομάδα αντρών έχει ορκιστεί πίστη στο Ναζιστικό Κόμμα και θέλουν να τραβήξουν το ενδιαφέρον του ίδιου του Χίτλερ. Έτσι αποφασίζουν να σκοτώσουν έναν Εβραίο για παραδειγματισμό.

Όπως ανέφερε μετά το τέλος της πρώτης προβολής στο Q & A o σκηνοθέτης της ταινίας Jacob Berger, το βιβλίο του Chessex (πέθανε το 2009, λίγο αφότου είχε δεχτεί σφοδρή λεκτική επίθεση σε ομιλία του για άσχετο με το βιβλίο θέμα) επικρίθηκε στην Ελβετία, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 2008 και ο συγγραφέας είχε δεχτεί μέχρι και απειλές για τη ζωή του. Όπως εξήγησε ο σκηνοθέτης, οι Ελβετοί είναι περήφανοι για την ουδέτερη στάση τους κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αρνούνται να αναγνωρίσουν μέχρι και σήμερα ότι τότε στην κοινωνία τους  είχαν εισχωρήσει ναζιστικά στοιχεία.

Δυστυχώς, τα προβλήματα της ταινίας δεν αφήνουν το ενδιαφέρον θέμα της να αναδειχτεί όπως του άξιζε. Καταρχήν, υπάρχει έλλειψη πρωταγωνιστή και ο θεατής δεν ξέρει ποιον πρέπει να ακολουθήσει. Η παρουσία του παιδιού Chessex θα μπορούσε να είναι πιο έντονη, ακόμα και επεμβατική στην εξέλιξη της πλοκής, διαφορετικά ίσως έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο θύμα, τον Εβραίο Arthur Bloch και άρα περισσότερος χρόνος στον εκπληκτικό ηθοποιό Bruno Ganz. Έπειτα, η ταινία χαρακτηρίζεται από αντι-κλιμάκωση. Όλα τα παραπάνω έχουν να κάνουν με το γεγονός πως στον περιορισμένο και συγκεκριμένο φιλμικό χρόνο, ο Berger θέλει να πει περισσότερα πράγματα απ’ όσα γίνεται να πει. Τέλος, κάνει το λάθος να «χωρίσει» τους χαρακτήρες σε καλούς και κακούς, σε ηθικούς και ανήθικους και αυτό είναι περιττό, κατά τη γνώμη μας, αφού η Ιστορία τους έχει ήδη κρίνει.

Φυσικά, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο διευθυντή φωτογραφίας της ταινίας, τον σπουδαίο Luciano Tovoli, ο οποίος ήταν παρών στην πρώτη προβολή και μίλησε για την αισθητική της ταινίας και για κάποιες στιλιστικές αποφάσεις. Ο μεγαλύτερος του εχθρός, εφιάλτης, «δικτάτορας» είπε, είναι το χρώμα, συμπληρώνοντας πως έριξε τους τόνους του χρώματος όσο μπορούσε, αλλά πως αυτή η ταινία έπρεπε να είναι έγχρωμη γιατί όσα αφηγείται συνέβησαν πραγματικά.

Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό. Απλά το υλικό ποτέ δεν εξυψώνεται, δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες, δεν έχει το βάρος που θα έπρεπε να έχει, δε μένει με το θεατή μετά το πέρας της θέασης.

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ