57ο ΦΚΘ: Η ζωή μιας γυναίκας (A woman’s life)

Η ταινία που κέρδισε το βραβείο Fipresci στο περασμένο Φεστιβάλ Βενετίας

Η ταινία ακολουθεί το ταξίδι της Jeanne, η οποία από την ενηλικίωση της και έπειτα, μαθαίνει με τους πιο άσχημους τρόπους πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα στο 19ο αιώνα.

Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο πρώτο μυθιστόρημα του νατουραλιστή Γάλλου συγγραφέα Guy de Maupassant (ο οποίος κατά τα άλλα θεωρείται ένας από τους πατέρες του short story). Λέγεται ότι ο Leo Tolstoy είχε εκθειάσει το μυθιστόρημα, συγκρίνοντας το με τους «Άθλιους» του Victor Hugo. Αναπόφευκτα, όμως, μια ιστορία που γράφτηκε το 1883, δύσκολα μπορεί να αγγίξει τις ανησυχίες των σημερινών ανθρώπων. Κάποιες φορές, ίσως είναι καλύτερο τα βιβλία να αφήνονται στην ησυχία τους.

Η Jeanne δέχεται συνεχώς χτυπήματα από τη μοίρα, πρώτα λόγω του άπιστου άντρα της και έπειτα λόγω της αχαριστίας του γιου της. Το ότι ήταν μια δύσκολη εποχή για τις γυναίκες, ασχέτως οικονομικής κατάστασης, αναδεικνύεται με πολλούς τρόπους: Η Jeanne ακολουθεί τις οδηγίες των γονιών της ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία, εξομολογείται τα πάντα σε ιερείς και κατευθύνεται από αυτούς (ένα σχόλιο πάνω στην καθολική εκκλησία και τη δύναμη της να αλλάζει τις ζωές των απλών ανθρώπων, ίσως με προεκτάσεις στο σήμερα), μπορεί να πάει κόντρα στον άντρα της μόνο μέχρι ένα σημείο. Τουλάχιστον, στο δεύτερο μισό της ταινίας που ασχολούμαστε με τη σχέση μάνας-γιου το μήνυμα είναι καθολικό και οικουμενικό: Η μητρική αγάπη ξεπερνάει τα πάντα και δεν υπολογίζει λογική.

Νεοφεμινισμός δεν υπάρχει, αλλά ομορφιά σίγουρα υπάρχει. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για  τόσες άλλες ταινίες εποχής που έχουν προηγηθεί. Οι απαιτήσεις του θεατή έχουν αυξηθεί, το μάτι είναι εκπαιδευμένο, διψάμε για μια καινούρια ιδέα, μια καινούρια πρόταση, έστω σκηνοθετική. Αυτό δε συμβαίνει στην εν λόγω ταινία. Όσο ωραία και αν είναι η φωτογραφία, η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι παρακολούθησες κάτι παλιομοδίτικο, κάτι που κάτι σου θυμίζει. Τρανταχτό παράδειγμα: Οι σκηνές που η ηρωίδα είναι νέα, χαρούμενη και ανέμελη πλημμυρίζονται από το φως του ήλιου, ενώ αργότερα, μεγαλύτερη σε ηλικία και δυστυχισμένη πλαισιώνεται από σκούρα χρώματα, βροχή και αέρα. Το έχουμε ξαναδεί. Αν και εκτιμήσαμε τη μέθοδο «δείχνω το αποτέλεσμα και όχι πως ακριβώς φτάσαμε σε αυτό», υπάρχει τάση για επανάληψη πλάνων αλλά και στοιχείων της πλοκής που τελικά κουράζει.

Βέβαια, αν υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να αποτυπώσουν με λεπτομέρεια τον έρωτα, σίγουρα αυτοί είναι οι Γάλλοι και έτσι όλες οι σκηνές του ζευγαριού είναι άκρως ρεαλιστικές. Γενικά, θα λέγαμε πως ο σκηνοθέτης Stéphane Brizé προσπάθησε να ακολουθήσει το νατουραλιστικό στιλ του συγγραφέα, όσο αυτό είναι εφικτό σε μια κινηματογραφική ταινία.

Δυστυχώς, γεγονός είναι πως ο πεσιμισμός είναι διάχυτος παντού και σε βαραίνει τόσο που όταν βγαίνεις από την αίθουσα νομίζεις ότι είδες ταινία με διπλάσια διάρκεια.

Η ταινία ανήκει στο τμήμα των ειδικών προβολών του Φεστιβάλ και δεν έχει επαναληπτική προβολή.

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*