57ο ΦΚΘ: Λαίδη Μάκμπεθ (Lady Macbeth)

Οι Βρετανοί ξέρουν τι θα πει δράμα εποχής

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε μυθιστόρημα του Nikolai Leskov του 1865, ο οποίος εμπνεύστηκε από τη γνωστή λαίδη Μάκμπεθ του Σαίξπηρ.

(προσοχή, spoilers!)

Η ιστορία αρχικά μοιάζει κοινότυπη. Νεαρή κορασίδα, ονόματι Katherine, παντρεύεται αρκετά μεγαλύτερο της άντρα, ο οποίος είναι αδιάφορος προς αυτήν και λείπει συνέχεια από το σπίτι. Η νεαρή κάνει εραστή της έναν υπηρέτη και για ένα διάστημα ζουν τον έρωτα τους. Όμως, ο πεθερός της κοπέλας ανακαλύπτει  τι συμβαίνει και απειλεί την  ευτυχία τους. Έτσι η Katherine τον δηλητηριάζει. Αλλά σύντομα, επιστρέφει και ο σύζυγος από τα ταξίδια του, γνωρίζοντας την απιστία της γυναίκας του και έτσι αυτή τον σκοτώνει και αυτόν, μπροστά στα μάτια του εραστή της. Και πάλι όμως η ευτυχία τους δεν κρατάει για πολύ. Γιατί σύντομα εμφανίζεται το νόθο παιδί του δολοφονημένου συζύγου…

Ο Βρετανός σκηνοθέτης William Oldroyd έβαλε στον εαυτό του δύσκολα στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Η κάμερα του έπρεπε να ακολουθεί μια γυναίκα αμφιβόλου ηθικής, που τον περισσότερο χρόνο δεν ξέρουμε τι πραγματικά νιώθει και σκέφτεται, ενώ διαπράττει σοβαρά εγκλήματα, εντός του κινηματογραφικού κάδρου. Κι όμως, ακόμα και αν δεν την καταλαβαίνεις, ακόμα και αν δεν συμπάσχεις μαζί της, ακόμα και αν επιζητάς την τιμωρία της, δεν τη μισείς. Δυο στοιχεία συμβάλλουν σε αυτό. Καταρχήν, η ερμηνεία της Florence Pugh (απίστευτο πως αυτή είναι μόλις η 2η ταινία της). Έπειτα, το ότι η στάση της ηρωίδας μπορεί να ερμηνευθεί ως μια μορφή αντίστασης ενάντια στην πατριαρχική ιδεολογία της εποχής. Μη ορθολογική, μεμπτή, λάθος, αλλά αντίσταση.

Την ταινία όμως απογειώνει πραγματικά το τέλος. Όταν παρά τις δηλώσεις αγάπης που έχουν προηγηθεί στον εραστή της, η Katherine για να σώσει τον εαυτό της τον απαρνιέται, καταδικάζοντας τον ουσιαστικά σε θάνατο. Εδώ, η ταινία παρεκκλίνει από το βιβλίο, που ήθελε την ηρωίδα να ομολογεί τα εγκλήματά της και να καταδικάζεται σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Επαινούμε την επιλογή της σεναριογράφου Alice Birch να μην πάρει αυτόν το δρόμο. Και αν κάποιοι πιστεύουν πως η Katherine δεν έλαβε την τιμωρία που της άξιζε νομοτελειακά, εμείς απαντάμε πως πρώτον, έτσι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή και δεύτερον, πως για ένα άτομο που μισούσε τη μοναξιά, το ότι έμεινε τελείως μόνη της στο τέλος είναι, στα πλαίσια της μυθοπλασίας πάντα, αρκετή τιμωρία.

Αξιοθαύμαστο επίσης είναι πώς χτίζεται σκηνή με τη σκηνή ένταση και κλιμάκωση χωρίς την υποστήριξη βοηθημάτων, πχ μουσικής. Αν και ο σκηνοθέτης επέλεξε σταθερά γενικά πλάνα που θυμίζουν πίνακες ζωγραφικής, δεν υπάρχει καμία στατικότητα στην ιστορία, καμία χαμένη στιγμή. Μετά το τέλος της προβολής, στο Q & A, ο ευγενέστατος Oldroyd υποστήριξε με θέρμη την επιλογή του να εμείνει σε ένα μινιμαλιστικό στιλ, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για αποδείξει πως δε χρειάζεται μεγάλο budget για να γυριστεί ένα δράμα εποχής. Μας βρίσκει σύμφωνους.

Μη χάσετε, λοιπόν, τη δεύτερη προβολή της ταινίας, σήμερα Πέμπτη, στην αίθουσα Φρίντα Λιάπα, στις 15.30!

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*