57ο ΦΚΘ: Γυρίζοντας τον Κόσμο (Stopover)

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα και ένα άνισο αποτέλεσμα

Μια μονάδα του Γαλλικού στρατού φτάνει σε ένα καλό ξενοδοχείο της Κύπρου για τρεις μέρες υποχρεωτικής «αποσυμπίεσης», έπειτα από 6 μήνες στο Αφγανιστάν (είναι μια τυπική διαδικασία που ακολουθούν πολλές χώρες). Εκεί, θα αναγκαστούν να έρθουν αντιμέτωποι με τα όσα άσχημα έζησαν στον πόλεμο, καθώς και να γιατρέψουν τα εσωτερικά τραύματα τους, κάτι που για μερικούς δεν είναι καθόλου εύκολο.

Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι των αδερφών Coulin, στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία τους, και πρόκειται για συμπαραγωγή Γαλλίας- Ελλάδας. Μάλιστα, το σενάριο κέρδισε το βραβείο στην κατηγορία «Ένα κάποιο βλέμμα» στο Φεστιβάλ των Καννών. Στο καστ βρίσκουμε πολύ ενδιαφέροντα ονόματα, όπως αυτά της Soko και της Ariane Labed (με το υπέροχα εκφραστικό βλέμμα), αλλά και τους «δικούς» μας Μάκη Παπαδημητρίου και Αντρέα Κωνσταντίνου.

Η ταινία χωρίζεται, κατά τη γνώμη μας, σε δυο μέρη. Το πρώτο, ασχολείται με το μετατραυματικό στρες από το οποίο υποφέρουν οι περισσότεροι στρατιώτες της ιστορίας. Στον καθένα εκφράζεται με άλλο τρόπο. Κάποιοι έχουν θυμό, άλλοι είναι πολύ ήσυχοι, άλλοι θέλουν να μιλήσουν για τα όσα συνέβησαν, άλλοι όχι. Αν και η λιγοστή δράση του περιορίζεται στο ξενοδοχείο, το κομμάτι αυτό είναι άκρως ενδιαφέρον. Πέρα από το ότι προσφέρει μια σπάνια ματιά στον εσωτερικό κόσμο κάποιου που έχει βιώσει το φόβο ή την απώλεια ενός φίλου, τοποθετεί τους ήρωες σε ένα περιβάλλον που αντί να τους προσφέρει ασφάλεια, τους δημιουργεί αμηχανία και νευρικότητα. Χρώματα της παραλλαγής έρχονται σε αντιδιαστολή με μαγιό και παρεό, ενώ άνθρωποι διαλυμένοι περιτριγυρίζονται από χαρούμενους και ξέγνοιαστους τουρίστες.

Το δεύτερο μέρος δυστυχώς χάνει κάτι από την πρωτότυπη ματιά του πρώτου και αυτό συμβαίνει, καταρχήν, γιατί επιλέγει να (ξε)φύγει από το περιορισμένο περιβάλλον του πρώτου. Οι δυο κοπέλες επιλέγουν να ακολουθήσουν δυο ντόπιους που θα τους κάνουν τάχα ξενάγηση στο νησί. Εκεί, η ταινία ξαφνικά «θυμάται» ότι θέλει να μιλήσει και για τη θέση των γυναικών στο ανδροκρατούμενο πεδίο του στρατού, κάτι που απουσίαζε τελείως στην αρχή ως στόχος- μήνυμα. Το χειρότερο είναι ότι επιλέγονται κλισέ τρόποι, και έτσι η ταινία γίνεται φλύαρη και χάνει τον προσανατολισμό της.

Οι σκηνοθέτιδες ήταν στο τέλος της πρώτης προβολής μαζί με τη Soko και τον Κωνσταντίνου, για το καθιερωμένο Q&A. Εκεί, ανέφεραν πως κάποια από τα μέλη του καστ ήταν πρώην στρατιώτες και βοήθησαν δίνοντας πρακτικές πληροφορίες, αλλά και συμβουλές στις δυο πρωταγωνίστριες.

Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά άνισο, μια ταινία που θέλει να μιλήσει για πολλά και τελικά αφήνει πράγματα μισοειπωμένα.

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making