59o Φεστιβάλ Λονδίνου – Ημέρα 4η

Το διαγωνιστικό τμήμα μας αποκάλυψε την καλύτερη ταινία του

Άλλη μία μέρα στο εντυπωσιακά λεπτομερές και τυπικό -στα πάντα- Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, με το διαγωνιστικό τμήμα να μας αποκαλύπτει την καλύτερη του ταινια μέχρι στιγμής, ενώ είχαμε και την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, σε οθόνη που το ευνοεί, το οπτικό αριστούργημα του Hou Hsiao-Hsien, «The Assassin».

Room

 ★★★★½ 

ROOM_DAY8-0047-2-1-copy1

 

Ένα χρόνο μετά το εκκεντρικό, μα πολύ ιδιαίτερο «Frank» με τον Michael Fassbender, o Lenny Abrahamson επιστρέφει στη φιλμογραφία με ένα εκ διαμέτρου διαφορετικό φιλμ. Το «Room», περί ου ο λόγος, μας παραθέτει το γνώριμο θέμα της απαγωγής και της κακοποίησης, αλλά αντίθετα με άλλες ταινίες αυτού του στυλ, χωρίζεται νοητά σε δύο μέρη, ασχολούμενο εξίσου με την ψυχοσύνθεση του απαχθέντος και τον τρόπο που διαχειρίζεται κάποιος την επακόλουθη ελευθερία από τον απαγωγέα του. Στους κεντρικούς ρόλους, κρύβεται κι ένας από τους κύριους λόγους της επιτυχίας του «Room»: η εξαιρετική Brie Larson και -κυρίως- ο πρωτοεμφανιζόμενος child actor, Jacob Tremblay, ξεχωρίζουν με την ερμηνευτική τους ωριμότητα, διαχειριζόμενοι δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις.

Σε έναν τρομακτικά μικρό, κλειστοφοβικό χώρο, ζει ο 5χρονος Jack και η μητέρα του. Καθημερινά, η μητέρα προσπαθεί να μεγαλώσει το παιδί της στον περιορισμένο αυτό χώρο, με ασκήσεις και επινοήσεις (σε θέματα που δε μπορει να κατανοήσει το νεαρο του μυαλό), ενώ η μοναδική επαφή με τον έξω κόσμο είναι ο φεγγίτης στην οροφή. Πέρα από αυτόν όμως, η ατέλειωτη καθημερινότητα του διδύμου διακόπτεται ανά στιγμές από την επίσκεψη του «Old Nick», του ψυχικά διαταραγμένου ατόμου που έχει απαγάγει τη νεαρή γυναίκα και την κρατά φυλακισμένη εδώ και 7 χρόνια. Δεχόμενη την καθημερινή κακοποίηση του δεσμώτη της και καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια για να τα βγάλει πέρα μαζί με το γιο της, η νεαρή θα καταστρώσει ένα σχέδιο για να δώσει τέλος στο μαρτύριο τους.

Ο Ιρλανδος σκηνοθέτης μας δείχνει απτά παραδείγματα της ικανότητας του να σκηνοθετεί με την ίδια ένταση κωμωδία και δράμα, ένα χρόνο μετά το «Frank». Εδώ θα δώσει πνοή, σάρκα και οστά στο μυθιστόρημα της Emma Donoghue, που υπογράφει και το σενάριο, έχοντας μάλιστα να διαχειριστεί μία εξαιρετικά πολύπλοκη συναισθηματική κατάσταση. Από την πλευρά της μητέρας, το «Δωμάτιο» αντιπροσωπεύει τη φυλακή της, ένα καθημερινό μαρτύριο που φαίνεται να μην έχει τέλος. Για τον Jack, είναι ο μοναδικός κόσμος που ξέρει: αγνοεί πως υπάρχει οποιαδήποτε άλλη έκφανση της πραγματικότητας πέρα από τους τοίχους του δωματίου. Αυτό το δίπολο όμως, δεν είναι η μοναδική αντιπαραβολή συναισθημάτων που θα δούμε στην ταινία, καθώς μετά την ελευθέρωση μάνας και γιου, η επιστροφή στην πραγματικότητα θα γίνει με πολύ διαφορετικούς όρους για τον καθένα τους.

Στην όλη δραματουργική ατμόσφαιρα, θα βοηθήσει ιδιαίτερα το μουσικό score του Stephen Rennicks, ανεπαίσθητο ανά στιγμές και με σπουδαίες grande κορυφώσεις σε κομβικά σημεία του φιλμ.

Με τέλεια ισορροπία των δύο νόητών μερών του, με τον νεαρό Jacob Tremblay να φαίνεται ικανός να σαρώσει κάθε παιδικό διαγωνισμό ερμηνείας και τη Brie Larson να σιγοντάρει, το Room είναι ένα από τα πιο στιβαρά δράματα της φετινής χρονιάς.

The Assassin

 ★★½☆☆ 

Main The Assassin

Με το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας του Φεστιβάλ Καννών στις αποσκευές του, το «The Assassin» του Hou Hsiao-Hsien προκάλεσε αίσθηση όπου κι αν προβλήθηκε ανά τον κόσμο. Παρακολουθώντας έστω 10 λεπτά από το φιλμ, γίνεται εύλογο το γιατί, παρ’όλα αυτά θα πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσον μπορούμε να ταυτιστούμε με μία ταινία μόνο και μόνο από την οπτική της τελειότητα.

Η υπόθεση μας διαδραματίζεται την εποχή της παντοδύναμης δυναστείας των Tang, που διήρκεσε από τον 7ο ως των 8ο αιώνα. Μια νεαρή γυναίκα, η Nie Yinnang, μετά από αρκετά χρόνια την εξορία -και υπό τη μαθητεία μίας μοναχής- θα επιστρέψει στη γενέτειρα της ως εντυπωσιακά ικανή δολοφόνος (Assassin). Η αποστολη της είναι να δώσει ένα τέλος στην τυραννία των επάρχων που αψηφούν τον αυτοκράτορα, αλλά δεν πρόκειται για μία αναίμακτη επιχείρηση. Το τρομερό δίλημμα που θα αντιμετωπίσει, την οδηγεί να διαλέξει ανάμεσα στη θυσία του αγαπημένου της, ή το οριστικό σπάσιμο των δεσμών με το τάγμα των δολοφόνων στο οποίο ανήκει. Όποια επιλογή και να πάρει, το κόστος θα είναι αδυσώπητο.

Με κάθε πλάνο, κάθε κάδρο, οποιαδήποτε σεκάνς, να μοιάζουν με έργα τέχνης ανυπολόγιστης αξίας, δε μπορείς παρα να θαυμάσεις την εικαστική μαγεία του «The Assassin». Είναι όμως αρκετό αυτό για να χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερα καλή ταινία; Όσο προχωρούμε βαθύτερα στην εξέλιξη του έργου, όλο και λιγότερο νόημα και συνοχή αποκτούν αυτά που βλέπουμε στην οθόνη, με αποτέλεσμα να μας δίνεται η αίσθηση ενός εντυπωσιακού, πανέμορφου, φτιασιδωμένου «τίποτα».

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ