59ο Φεστιβάλ Λονδίνου: The Witch του Robert Eggers

Καινοτόμο σε ιδέες και με σκηνοθεσία που "χτίζει" διαρκώς το σασπένς

 

Διεκδικώντας δικαιωμάτικα τον τίτλο της πιο αναμενόμενης ταινίας της χρονιας -για τον γράφοντα- αλλά και αυτόν του «Babadook του 2015″, το «The Witch» του Robert Eggers πραγματοποίησε επιτέλους την πρεμιέρα του στα πλαίσια του τμήματος πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου. Έχοντας ήδη αποσπάσει το βραβείο σκηνοθεσίας στο Sundance, αλλά και το μεγάλο βραβείο στο FantasticFest του Austin, οι προσδοκίες ήταν δυσθεώρητες για το φιλμ του Καναδού και η δική μας ετυμηγορία είναι πως τις δικαίωσε σε μεγάλο βαθμό.

Στη Νέα Αγγλία της Μασσαχουσέτης, το 1630 (60 περίπου χρόνια πριν το διάσημο κυνήγι μαγισσών του Salem) μία θεοσεβούμενη οικογένεια ζει απομονωμένη σε μία ερημική φάρμα, αριθμώντας πέντε παιδιά. Όταν ο ένας εκ των γιων εξαφανίζεται μυστηριωδώς και, ακολούθως, η σοδειά καταστρέφεται, οι δεισιδαιμονίες -στα φόρτε τους, τοτε- βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να διχάσουν τα μέλη της οικογενείας και να στρέψουν τον ένα εναντίον του άλλου.

Ο Eggers, στην πρώτη του προσπάθεια μετά από δύο μικρού μήκους ταινίες φαντασίας, γράφει και σκηνοθετεί αυτό το βουκολικό και πλούσιο σε δοξασίες και φολκλορ ντεμπούτο. Ο Αμερικανός είναι εξαιρετικά διαβασμένος σ’αυτό που θέλει να κάνει, από την άποψη της έρευνας. Όλες οι προκαταλήψεις και τα παραδοσιακά στοιχεία που χαρακτήριζαν τη ζωή των ανθρώπων της εποχής, βρίσκονται εδώ: το «κυνήγι» μαγισσών, τα γιατροσόφια, η προσπάθεια εξευμενισμού του θεού για να βοηθήσει τη σοδειά, αλλά και σημαντικές παγανιστικές πινελιές όπως ο τράγος, με ξεχωριστή σημασία.

Αυτό που ξεχωρίζει φυσικά, είναι η νοσηρή ατμόσφαιρα που σε καταβάλει από την κορφή ως τα νύχια, καθ’όλη τη διάρκεια του φιλμ. Η σκοτεινιά του κοντινού απαγορευμένου δάσους κι η δυσάρεστη, γεμάτη εντάσεις κατάσταση στο σπίτι, κυριαρχούν στο «The Witch». Προκαλώντας τον τρόμο κυρίως ηχητικά (μαεστρική η μουσική του Mark Korven, εξαιρετική η δουλειά στο ηχητικό μοντάζ) κι όχι τόσο με jump-scares (χωρίς να απουσιάζουν), το πρώτο κομμάτι της ταινίας είναι ένα επώδυνο χρονικό τρέλας σε ένα περιβάλλον που τα πάντα μοιάζουν να γκρεμίζονται. Στο δεύτερο, ο πατροπαράδοτος τρόμος παίρνει τη σκυτάλη, με κάποιες σκηνές gore και την κλιμάκωση των φοβερών συμβάντων που εξιστορούνται.

Το όραμα του Eggers για την ταινία παίρνει σάρκα και όστα, ενώ διαθέτει ξεκάθαρη σκηνοθετική κατεύθυνση, κάτι που φαίνεται κι από τις ερμηνείες των πρωτοεμφανιζόμενων και μη, ηθοποιών. Ειδική μνεία στον Ralph Ineson, έναν πεπειραμένο ρολίστα με εντυπωσιακή μπάσα φωνή, ο οποίος δίνει το απαραίτητο έξτρα βάθος στο χαρακτήρα του πατέρα της οικογενειας.

Καινοτόμο σε ιδέες και με σκηνοθεσία που «χτίζει» διαρκώς το σασπένς, το «The Witch» μας υπενθυμίζει πως ο τρόμος στο σινεμά βρίσκεται σε διαρκή άνοδο τα τελευταία χρόνια.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ