7 μυστικά για μικρομηκάδες

...

Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

Ο Νεριτάν Ζιντζιρία σκηνοθέτης της πολυβραβευμένης ταινίας μικρού μήκους «Το Χαμομήλι»

Μια μικρού μήκους ταινία είναι άψογη ευκαιρία για πειραματισμό και ανάπτυξη του στιλ. Είναι επίσης ωραιότατη «προίκα» για έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη. Είναι τέλος μια μορφή κινηματογραφικής τέχνης, όχι λιγότερο σημαντική ή ενδιαφέρουσα από τις μεγάλου μήκους ταινίες. Απλώς, πρέπει να ξέρει κανείς από πού να αρχίσει για να δημιουργήσει το πρώτο του μικρού μήκους πόνημα. Κι όλα, όπως πάντα, ξεκινούν από το σενάριο. Γι’ αυτό, παραθέτουμε επτά κανόνες για την συγγραφή μικρού μήκους, όπως τους κατέγραψαν οι ειδικοί επί screenwriting του φεστιβάλ Raindance.

*Όσο μικρότερη τόσο το καλύτερο

Η μικρού μήκους ταινία μπορεί να διαρκεί από λίγα δευτερόλεπτα μέχρι αρκετές δεκάδες λεπτά (κατά μέσο όρο 5-20’), αλλά όσο μικρότερη είναι, τόσο λιγότερο θα κοστίσει. Και μπορεί μια ψηφιακή κάμερα να λύσει προβλήματα κόστους φιλμ, αλλά η αμοιβή ή το φαγητό του συνεργείου, οι πολλές σκηνές και ως εκ τούτου οι χώροι ή τα σκηνικά μπορούν να αποδειχθούν κοστοβόρα. Αυτό, από την άλλη, που μπορεί να χάσεις σε μυθοπλασία λόγω μικρής διάρκειας, φρόντισε να το εξισορροπήσεις με πυκνό οπτικό στιλ και σκηνοθετική άποψη. Σε πρακτικό επίπεδο, θυμήσου πως όσες σελίδες είναι το σενάριο, σε τόσα λεπτά ταινίας αντιστοιχεί (δηλαδή οκτώ σελίδες θα είναι περίπου οκτώ λεπτά ταινίας). Άλλωστε, η μικρή διάρκεια μιας μικρού μήκους είναι ακόμη πιο δελεαστική για τα φεστιβάλ ανά τον κόσμο, καθώς δεν τρώει πολύ χρόνο από τις προβολές και μπορούν να εξασφαλίσουν έτσι ακόμη περισσότερες ταινίες.

*Σκέψου πρακτικά

Μερικοί επίδοξοι κινηματογραφιστές έχουν την εντύπωση πως επειδή πρόκειται για μικρού μήκους, μπορούν να υπερβάλλουν σε δράση ή απαιτητικές σκηνές, χωρίς αυτό να έχει αντίκτυπο στο budget. Επειδή θα διαρκεί λίγο, δεν σημαίνει ότι μπορούμε εύκολα να γυρίσουμε μια επική σκηνή μάχης για μια μικρού μήκους ταινία. Άλλωστε, μια ταινία μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα ακόμη κι αν διαδραματίζεται σε έναν και μόνο χώρο, χωρίς δράση, αλλά με συναισθηματική ένταση.

*Κάν΄το όσο πιο «οπτικό» γίνεται

Σε μια ταινία, ό,τι μπορείς να το δείξεις, δείξε το με εικόνες και μην το βάζεις σε διαλόγους. Αυτή είναι μία από τις βασικές αρχές που μαθαίνει κάθε σπουδαστής κινηματογράφου ανά τον κόσμο. Με άλλα λόγια, μην προσπαθείς με φλύαρους διαλόγους να χωρέσεις περισσότερες περιγραφές και πληροφορίες, επειδή φοβάσαι πως δεν προλαβαίνεις να δείξεις τίποτα λόγω «μικρού μήκους». Αντίθετα, προλαβαίνεις να δείξεις πάρα πολλά – και ιδιαίτερα μικρές λεπτομέρειες, εικόνες, πλάνα και κινήσεις των ηρώων που μαρτυρούν

πολλά για τον χαρακτήρα τους. Αν για παράδειγμα θέλεις να δείξεις πως ένας χαρακτήρας είναι υποχόνδριος, μην βάζεις τον συνομιλητή του να του το πει, αλλά δείξ’το στον θεατή με μια πράξη του υποχόνδριου που μαρτυρά αυτή του την ιδιότητα.

Ο Γιώργος Ζώης σκηνοθέτης του «Casus Belli»

*Δημιούργησε στιγμές

Μερικές από τις καλύτερες μικρού μήκους ταινίες στηρίζονται σε μια και μόνο στιγμή τους, στον πυρήνα της οποίας όμως υπάρχει μια καλή ιστορία. Κι αυτό σημαίνει πως αυτή η στιγμή σηματοδοτεί μια σύγκρουση, ένα δύσκολο δίλημμα στο οποίο καλείται ο ήρωας να δώσει απάντηση και έτσι δημιουργείται η κατάλληλη ένταση που φτάνει για να διαποτιστεί ολόκληρη η μικρού μήκους.

*Πες μια ιστορία

Και με αυτό εννοούμε πως επειδή μιλάμε για 15 λεπτά αντί για 100, δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε εντελώς τις οδηγίες περί σεναρίου για μεγάλου μήκους ταινίες, για το οποίο πραγματοποίησαμε σχετικές αναρτήσεις με κανόνες παλιότερα. Αν δεν θυμάσαι, ξαναδιάβασε και στρώσου στην συγγραφή. Και θυμήσου πως το βασικό είναι να υπάρχει μια ιστορία, με έναν ήρωα που έχει κάποιον στόχο και συναντά εμπόδια στον δρόμο προς την κατάκτησή του.

*Κάνε καλή πρώτη εντύπωση

Αν υποθέσουμε πως έχεις μόνο 10 σελίδες να «ξοδέψεις», τότε οι ευκαιρίες σου να τραβήξεις την προσοχή του αναγνώστη (και κατ’ επέκταση του θεατή) δεν είναι πολλές. Πρέπει να το κατορθώσεις από την πρώτη κιόλας σελίδα. Θέσε τις βάσεις με ένα δυνατό, εντυπωσιακό ή τουλάχιστον ενδιαφέρον ξεκίνημα, και ολοκλήρωσέ το με ένα δυνατό τέλος, ώστε να μπορέσει να μείνει η ταινία στο μυαλό του θεατή.

*Πρόσεχε τα κλισέ

Μην κάνεις «άλλη μια ταινία» για ένα πολυπαιγμένο θέμα. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν δύο πράγματα: Να βλέπεις πολλές ταινίες (ιδιαίτερα μικρούς μήκους), και ύστερα να τις «ξεχνάς». Με αυτό, εννοούμε να μην επηρεάζεσαι από θεματολογία που συναντάται συνέχεια, αλλά να εμπνευστείς το δικό σου θέμα, το δικό σου στιλ, το δικό σου όραμα, ενσωματώνοντάς τους τις επιρροές με προσωπικό ύφος.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ