71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Δέκατη (Pasolini)

...

pasolini_6

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Δυστυχώς έχουμε και δεύτερη απογοήτευση. Σε μια από τις ταινίες που είχαμε προσδοκίες να διεκδικήσει τόσο το Queer Lion όσο και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας. Το Pasolini του Abel Ferrera δεν είναι βιογραφία του Ιταλού σκηνοθέτη, είναι μια σύντομη μάτια στο όραμα του και την φιλοσοφική και ολίγο μηδενιστική αντίληψη του για τον κόσμο. Διαρκεί μιάμιση ώρα που δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετή για να αναλύσει αυτή την περίεργη και ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που χάθηκε άδοξα. Ξεκινάει με μια αρκετά προκλητική σκηνή για δώσει έμφαση κυρίως στη σεξουαλικότητα του σκηνοθέτη και συνεχίζει βάζοντας τον να αφηγείται μια ιστορία για ένα βιβλίο που έγραφε λίγο πριν δολοφονηθεί.

Ενώ η προσωπικότητα του μας αποκαλύπτεται από μια σύντομη συνέντευξη την οποία μάλιστα ο ίδιος ο Pasolini σταματάει για να σκεφτεί τις απαντήσεις του, το υπόλοιπο κομμάτι της αφήγησης της ιστορίας φαίνεται λειψό και ελλιπές. Ίσως την αφήνει στη μέση, παραλληλίζοντας την με τη ζωή και το έργο του Pasolini, αλλά σε κινηματογραφικούς όρους αυτό φαντάζει ανεκπλήρωτο. Αναγνωρίζουμε πάντως ότι ο Dafoe στον πρωταγωνιστικό ρόλο έβαλε τα δυνατά του, στο χρόνο και το χώρο που του δόθηκε. Επίσης υπήρχαν σημεία όπου οι αισθήσεις υπερέβαιναν των πλάνων και αυτό έδινε μια δυναμική αλλά μάλλον δεν ήταν αρκετές για να δώσουν στην ταινία την αισθαντικότητα ή τη φιλοδοξία που θα ήθελε να έχει. Το αμήχανο χειροκρότημα από ελάχιστους θεατές της αίθουσας επιβεβαίωσε την απογοήτευση μου.

Δείτε το trailer του Pasolini

sound mad fury

Πήγαμε λοιπόν, σαν να μην έχουμε διδαχτεί τίποτα από το παρελθόν, να δούμε και την ταινία του τιμωμένου της φετινής διοργάνωσης James Franco, το The Sound and Fury. Ο ηθοποιός/σκηνοθέτης/συγγραφέας και λοιπά, φέτος επέλεξε για θύμα του, το βιβλίο του William Faulkner που θεωρείται ένα από το σημαντικότερα του 20ου αιώνα και το μετέφερε στη μεγάλη οθόνη. Το βιβλίο μιλάει για τα τρία αδέρφια μιας οικογένειας που ζει στον αμερικανικό νότο την εποχή του 12 Years a Slave.

Σε κάθε μια από τις τρεις ενότητες που είναι χωρισμένο το βιβλίο και η ταινία βλέπουμε το καθένα από τα αδέρφια και τη δική του ιστορία. Ο Franco υποδύεται το διανοητικά καθυστερημένο και ερμηνευτικά είναι ο μόνος που μπορούμε να πούμε ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι σχεδόν επιδεικτικά διαλεγμένοι για υπηρετήσουν την ανάγκη του Franco να ξεχωρίζει στις ταινίες του. Κατά τα άλλα, το σπουδαίο υλικό έχει μετατραπεί σε ένα σενάριο που παραπαίει και αποσυντίθεται όσο ο σκηνοθέτης αναπαράγει μερικές από τις πιο φιλοσοφικές ρήσεις του κειμένου σε σημεία που δεν σχετίζονται με τη πλοκή. Επιπλέον, η σκηνοθεσία μόνο ως παιδαριώδης μπορεί να εκληφθεί καθώς ο Franco αδυνατεί να εντοπίσει τον πυρήνα του υλικού του και παραμένει μόνο στην επιφάνεια όπως αυτή ορίζεται από τα γεγονότα. Και να σκεφτείτε ότι φέτος το βραβεύουν στο φεστιβάλ για τη συνολική του προσφορά στο σινεμά… Προσωπικά αρκούμαι στο να τον βλέπω μόνο ως ηθοποιό.

Δείτε την ανταπόκριση της ένατης μέρας και την κριτική του Red Amnesia

Δείτε την ανταπόκριση της όγδοης μέρας και την κριτική του A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence

Δείτε την ανταπόκριση της έβδομης μέρας και την κριτική του Il giovane favoloso

Δείτε την ανταπόκριση της έκτης μέρας και την κριτική του The Cut

Δείτε την ανταπόκριση της πέμπτης μέρας και την κριτική του Manglehorn

Δείτε την ανταπόκριση της τέταρτης μέρας και την κριτική του Anime Nere

Δείτε την ανταπόκριση της τρίτης μέρας και την κριτική του 99 Homes

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη δεύτερη μέρα και την κριτική του Birdman

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη πρώτη μέρα

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*