71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Δεύτερη

...

IMAG2723_1

 Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Το κόκκινο χαλί είναι στρωμένο, οι φωτογράφοι είναι στη θέση τους με τα φλας τους έτοιμα να αστράψουν και ο κόσμος μαζεμένος για να απολαύσει και να ουρλιάζει στους αγαπημένους του πρωταγωνιστές καθώς εκείνοι θα μπαίνουν στη Sala Grande, την αίθουσα στην οποία γίνονται κάθε χρόνο οι επίσημες πρεμιέρες. Η Emma Stone, o Micheal Keaton, ο Edward Norton και άλλοι πρωταγωνιστές του Birdman περπάτησαν υπό τα φλας των φωτογράφων, μπροστά από το αχόρταγο πλήθος που φώναζε συνεχώς το όνομα τους με λατρεία. Μαζί τους περπάτησαν και αρκετές Ιταλίδες σταρ με άλλοτε εντυπωσιακά και άλλοτε κιτς φορέματα που θέλησαν να κλέψουν λίγη από τη λάμψη των hollywoodιανών συναδέλφων τους.

_AF_6405.CR2Μετά απ’ όλο αυτό έγινε η πρεμιέρα του Birdman, της νέας ταινίας του Alejandro González Iñárritu. Είναι η πρώτη φορά που ο Iñárritu που εξειδικεύεται στο δράμα, βάζει μέσα στην ταινία του κωμικά στοιχεία. Είχαμε μεγάλη αγωνία για το αν θα τα καταφέρει. Η προηγούμενη του ταινία το Biutiful παρά τον εξαιρετικό πρωταγωνιστή της δεν μπόρεσε να δώσει κάτι παραπάνω από τα προηγούμενα αριστουργήματα του σκηνοθέτη. Αυτή τη φορά όμως ο Iñárritu κατάφερε να μας εκπλήξει ευχάριστα.

Το Birdman εκμεταλλεύεται τους ηθοποιούς και το σενάριο του  στο έπακρο. Η ξεπεσμένος σταρ των blockbuster, Riggan Thomson ταυτίζεται εύκολα στο μυαλό μας με τον ίδιο τον πρωταγωνιστή Michael Keaton και την πορεία της καριέρας του μετά τις ταινίες Batman. Πέρα απ΄αυτό όμως, η ταινία κάνει ένα σχόλιο πάνω στα αδιέξοδα της ζωής, επαγγελματικά και μη, αναλύει τη φύση και την έκταση της παράνοιας και της μεγαλομανίας των μεγάλων σταρ και καυτηριάζει τόσο τον κόσμο του θεάτρου όσο και του κινηματογράφου. Οι πανέξυπνοι διάλογοι σε συνδυασμό με τις έξοχες ερμηνείες απεικονίζουν όλη αυτή την συλλογιστική με άψογη ευφράδεια που κάνει το Birdman πιθανό φαβορί για το Χρυσό Λέοντα. Αν είχε και λίγο λιγότερη διάρκεια θα ήταν σχεδόν τέλειο!

thepresident_1Εκτός από μεγάλο χαρτί του φεστιβάλ τόσο από άποψη γκλαμουριάς όσο και συντελεστών τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ είδαμε δύο ακόμα ενδιαφέρουσες ταινίες. Το The President, του Mohsen Makhmalbaf που συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα Ορίζοντες είναι μια από αυτές. Στο President ο πρόεδρος/δικτάτορας μια χώρας που δεν ονοματίζεται μαζί με τον εγγονό του βρίσκονται αντιμέτωποι με τους αντάρτες μετά από μια επανάσταση κατά του απολυταρχικού καθεστώτος το οποίο έχει επιβάλει ο πρωταγωνιστής μας. Μπορεί η ταινία να ξενίζει λίγο στην αρχή που μας παρουσιάζει τον κόσμο του δικτάτορα-πρωταγωνιστή αλλά μετέπειτα αποδεικνύει την καρδιά της που κρύβεται ανάμεσα στην ανάγκη του δικτάτορα να επιζήσει και την πραγματική αξία της ζωής του. Όταν όλοι τον θέλουν νεκρό πως μπορεί ο θεατής να συμπάσχει με ένα τέτοιου είδους πρωταγωνιστή; Η λαογραφική ματιά του σκηνοθέτη όμως σε συνδυασμό με την παλιομοδίτικη ευαισθησία κρατάνε το θεατή δέσμιο των ασαφών ηθικών επιλογών και επιπτώσεων.  Σ’ αυτό παίζει ρόλο και ο λυρισμός ορισμένων σκηνών που ορίζει μια αφήγηση πάνω από αμφιμονοσήμαντα διλήμματα.

The-Look-of-SilenceΗ τρίτη ταινία της ημέρας ήταν κι αυτή τόσο αναμενόμενη όσο και το Birdman (τουλάχιστον για τον υπογράφοντα). Ήταν το The Look of Silence, το ντοκιμαντέρ του βραβευμένου με Oscar, Joshua Oppenheimer. Ο σκηνοθέτης του Act of Killing έχοντας προφανώς μαζέψει πολύ υλικό από την Ινδονησία και την γενοκτονία των ¨κομμουνιστών¨, φτιάχνει ένα δεύτερο ντοκιμαντέρ βασισμένο στο ίδιο θέμα αλλά με διαφορετική προσέγγιση. Εδώ δεν ψάχνει πλέον την αλήθεια. Την ξέρουμε ήδη. Μας την έδειξε στην προηγούμενη του ταινία και πήρε και Oscar γι΄αυτό. Πλέον ερευνά τη συναισθηματική διάσταση της βάζοντας ένα 44χρονο άνδρα, μπροστά στους δολοφόνους του αδερφού του. Φυσικά υπάρχει και εδώ η παράνοια και η απουσία μετάνοιας των δολοφόνων. Και η απροθυμία της ενοχής τους και η περηφάνια για τα κατορθώματα τους. Υπάρχει όμως και ανάγκη των συγγενών για γαλήνη και ηρεμία. Ο Oppenheimer βλέπει πάρα την όποια μυωπική ματιά των θυτών, την αμφιβολία τους, την αβεβαιότητα τους πίσω από την ψεύτικη αυτοπεποίθηση τους και την αλήθεια πίσω από την προπαγάνδα. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποδοθεί πλέον μέσα στο πολιτικό καθεστώς της Ινδονησίας αλλά ίσως οι άνθρωποι να μπορούν να βρουν την γαλήνη που χρειάζονται.

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη πρώτη μέρα

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*