71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Έκτη (The Cut)

...

the cutΓράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Με εκείνα και με τ’ άλλα ήρθε η μέρα για την προβολή του The Cut. Της τελευταίας ταινίας του Fatih Akin. Αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας του Τούρκου σκηνοθέτη για την αγάπη, τον θάνατο και το διάβολο. Η αγάπη ήταν το Head on ή αλλιώς Gegen die Wand, ο θάνατος το Edge of Heaven ή αλλιώς Auf der anderen Seite και το The Cut ο διάβολος.

Η ουρά ήταν τεράστια γιατί ο Fatih Akin είναι μεγάλο όνομα παρά το περσινό του χλιαρό «οικολογικό» ντοκιμαντέρ που παίχτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας. Αφού καταφέραμε να μπούμε και να βολευτούμε ξεκίνησε μια μεγαλούτσικη δραματική ταινία εποχής με πρωταγωνιστή τον κατατρεγμένο Tahar Rahim. Είχε όλα τα φόντα να είναι αριστούργημα. Το σκηνοθέτη, τον πρωταγωνιστή, την πλούσια παραγωγή, την προσεγμένη φωτογραφία. Αλλά τελικά δεν ήταν. Γιατί παρά την υπέροχη αναπαράσταση της εποχής που διατηρείται σε υψηλό επίπεδο ακόμα και όσο ο Rahim αλλάζει τοποθεσίες, η ταινία δεν έχει ψυχή.

Το γεγονός ότι όντας Τούρκος, ο σκηνοθέτης διάλεξε να μιλήσει για τη γενοκτονία των Αρμενίων με εντυπωσίασε και περίμενα τη συνέχεια. Η οποία πάρα τις πολύ καλές στιγμές σε σκηνοθετικό και τεχνικό επίπεδο με απομάκρυνε συνεχώς από το συναισθηματικό δέσιμο που θα μπορούσα να έχω με τους χαρακτήρες. Ίσως ο Akin να αγχώθηκε παραπάνω για το budget του παρά για το συναίσθημα της ταινίας του. Πολύ κρίμα, και γι’ αυτόν και για εμάς που είχαμε αποθέσει στο The Cut τις ελπίδες μας για ένα καλό ανταγωνιστή του Birdman.

hungry heartsΕυτυχώς όμως η μέρα δεν περιορίστηκε στην απογοήτευση του The Cut. Είδαμε άλλη μια ταινία του διαγωνιστικού τμήματος, το ιταλικής παράγωγης Hungry Hearts που μιλούσε αγγλικά. Ο σκηνοθέτης του είναι ο Saverio Costanzo που είχε ξανασυμμετάσχει στο φεστιβάλ πριν 4 χρόνια με τη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου La solitudine dei numeri primi. Τώρα επανέρχεται με τη μεταφορά ενός άλλου ιταλικού βιβλίου που ακροβατεί ανάμεσα στο δράμα και στο θρίλερ. Καταρχάς να διευκρινίσω ότι η ταινία είναι αυτό που οι κριτικοί λένε αμφιλεγόμενη. Ξεκινάει ως ολίγον ρομαντικό δράμα χαρακτήρων με hipsterικές πινελιές στη φωτογραφία και στα σκηνικά και εξελίσσεται δραματικά ωθώντας τις αντιδράσεις του θεατή στα άκρα και αναγκάζοντας τον να διαλέξει στρατόπεδο.

Ίσως αυτό είναι το μόνο μεμπτό σημείο της κατά τα άλλα εξαιρετικής σκηνοθεσίας που έχει δανειστεί επιτυχώς την παράνοια και την κλειστοφοβία του Πολάνσκι όταν εγκλωβίσει τους χαρακτήρες του στο διαμέρισμα τους αποσπώντας παράλληλα εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από τον Adam Driver όσο και από την Alba Rohrwacher. Το τέλος θα μπορούσε να είναι διαφορετικό και λιγότερο αμήχανο αλλά αυτό είναι ελάχιστο μπροστά στο αγωνιώδες τρενάκι συναισθημάτων που περάσαμε τη μιάμιση ώρα που διαρκεί η ταινία.

 

Δείτε την ανταπόκριση της πέμπτης μέρας και την κριτική του Manglehorn

Δείτε την ανταπόκριση της τέταρτης μέρας και την κριτική του Anime Nere

Δείτε την ανταπόκριση της τρίτης μέρας και την κριτική του 99 Homes

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη δεύτερη μέρα και την κριτική του Birdman

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη πρώτη μέρα

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*