71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Ένατη (Red Amnesia)

...

le dernier coup de marteauΓράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Μέχρι τώρα στο φεστιβάλ δεν είχα δει ούτε μια καλή γαλλική ταινία. Μόνο το Loin des hommes μου είχε αρέσει λίγο αλλά ούτε από αυτό χόρτασα γαλλικό σινεμά. Οπότε το μόνο που έμενε να με εντυπωσιάσει (από τις ταινίες του διαγωνιστικού) ήταν το Le dernier coup de marteau. Ο σκηνοθέτης Alix Delaporte ενώνει ξανά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Clotilde Hesme και Grégory Gadebois (κέρδισαν βραβείο στη Βενετία το 2010 με το Angel & Tony) οι οποίοι είναι και οι δύο εξαιρετικοί στους ρόλους των γονιών του μικρού πρωταγωνιστή. Η υπόθεση έχει ως εξής: Ένας έφηβος, o Victor, που δεν έχει γνωρίσει τον πατέρα του, μεγαλώνει με την καρκινοπαθή μητέρα του σε ένα τρέιλερ στα νότια της Γαλλίας. Ξέρω τι σκεφτήκατε. Μελόδραμα. Κι όμως, δεν είναι καθόλου έτσι.

Η εφηβεία του Victor απεικονίζεται με υπέροχο και ρεαλιστικό τρόπο και η σχέση του με τον πατέρα του χτίζεται αρμονικά χωρίς ερμηνευτικές κορώνες αλλά με μικρές και ουσιαστικές στιγμές (ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα) μιας γονεϊκής σχέσης που προσπαθεί να υπάρξει. Είναι εμφανής η επιρροή από το σινεμά των αδερφών Dardenne σε αρκετές σκηνές της ταινίας. Προσωπικά βγάζω το καπέλο στο σκηνοθέτη που κατάφερε να με γοητεύσει και να με συγκινήσει ακόμα και σε σκηνές που δεν υπάρχει κορύφωση αλλά πορεία του 14χρονου αγοριού προς μια πρώιμη ενηλικίωση. Στα θετικά της ταινίας και η ταιριαστή μουσική του Gustav Malher που μαζί με την ερμηνεία του πατέρα βοηθάει στην εξερεύνηση του ανδρικού κυρίως ψυχισμού.

red amnesiaΜετά την πρώτη καλή γαλλική ταινία του φεστιβάλ είδαμε τη νέα ταινία του πολυβραβευμένου σε Κάννες και Βερολίνο, Xiaoshuai Wang. Στο Red Amnesia η Jun είναι ηλικιωμένη και μένει μόνη της σε ένα διαμέρισμα του Πεκίνου. Ο άντρας της έχει πεθάνει και τα παιδιά της έχουν μεγαλώσει, ο ένας είναι παντρεμένος και ο άλλος είναι gay. Η σχέση της με τα παιδιά της είναι κάπως περίεργη. Φαίνεται ότι είναι κάπως απαιτητική και παράλογη μαζί τους. Και επιπλέον αρχίζει να δέχεται τηλεφωνήματα από κάποιον άγνωστο που δεν μιλάει και κλείνει το τηλέφωνο.

Καταρχάς να πούμε ότι αυτή η ταινία θα πάρει βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Η εβδομηνταδιάχρονη Yuanzheng Feng ερμηνεύει το ρόλο της Jun με περίσσεια άνεση και φυσικότητα καταφέρνοντας ταυτόχρονα να ενσωματώσει στην ερμηνεία της το πολύπλοκο της προσωπικότητας της με τις ενοχές, τις ανησυχίες και το φόβο της μοναξιάς και του θανάτου. Η ταινία παρά το αρχικό μπέρδεμα ή σύγχυση που μπορεί να προκαλέσει στο θεατή, συνεχίζει αποκαλύπτοντας σιγά σιγά κομμάτια του παζλ για να καταλήξει σε μια λύτρωση και μια δικαίωση που περιέχει όλα τα επιμέρους κομμάτια του σεναρίου που αρχικά φαίνονταν ασύνδετα. Ταυτόχρονα η σκηνοθεσία εντοπίζει τις φοβίες τις ηλικιωμένης πρωταγωνίστριας και τις παρουσιάζει άλλοτε με στωικότητα και κατανόηση και μερικές φορές με ελαφρώς κριτική διάθεση για να αποπροσανατολίσει το θεατή από το απρόσμενο αλλά εξιλεωτικό φινάλε.

Ασχέτως αν τελικά θα πάρει κάποιο βραβείο ή όχι, είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε φέτος στο 71ο Φεστιβάλ Βενετίας.

Δείτε την ανταπόκριση της όγδοης μέρας και την κριτική του A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence

Δείτε την ανταπόκριση της έβδομης μέρας και την κριτική του Il giovane favoloso

Δείτε την ανταπόκριση της έκτης μέρας και την κριτική του The Cut

Δείτε την ανταπόκριση της πέμπτης μέρας και την κριτική του Manglehorn

Δείτε την ανταπόκριση της τέταρτης μέρας και την κριτική του Anime Nere

Δείτε την ανταπόκριση της τρίτης μέρας και την κριτική του 99 Homes

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη δεύτερη μέρα και την κριτική του Birdman

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη πρώτη μέρα

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*