71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Όγδοη (A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence)

...

pigeon01Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Μετά από τη χτεσινή όχι και τόσο ευχάριστη μέρα από πλευράς διαγωνιστικού χρειαζόμουν μια ανάκαμψη για να ανακτήσω την πίστη μου στο φετινό διαγωνιστικό. Ευτυχώς αυτή ήρθε με τον καλύτερο τρόπο. Με την τελευταία ταινία του Roy Anderson, το A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence. Ο σκηνοθέτης που γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση με το «Τραγούδια από το δεύτερο όροφο» χρειάστηκε τρία χρόνια για γυρίσει αυτή την ταινία. Όχι επειδή είχε έλλειψη έμπνευσης ή κάτι τέτοιο αλλά επειδή είναι τελειομανής σε υπερβολικό βαθμό. Η ταινία του ήταν στα τελευταία στάδια της παραγωγής της όταν είχε έρθει η ώρα να τη στείλει στις Κάννες αλλά δεν το έκανε γιατί ήθελε να φροντίσει και την τελευταία λεπτομέρεια.

Και όχι άδικα! Το Περιστέρι είναι μια άρτια από κάθε άποψη ταινία. Από την εκπληκτική φωτογραφία που αποτελεί σπουδή στην προοπτική, τη μουσική που είναι διακριτική αλλά λειτουργική και την αφαιρετική αλλά συμπαγή αφήγηση. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι δύο πωλητές που δουλεύουν, όπως λένε οι ίδιοι, στο χώρο της διασκέδασης και περιφέρονται προσπαθώντας να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Πλαισιώνονται από διάφορους άλλους χαρακτήρες που είτε εντάσσονται σε μια ιστορία είτε απλά υπάρχουν σε μια μόνο σκηνή για να εξυπηρετήσουν το κινηματογραφικό όραμα του Anderson. Η σκηνοθεσία που είναι και ο κυριότερος πρωταγωνιστής ακροβατεί μεταξύ της συγκίνησης, του οπτικού χιούμορ και ταυτόχρονα έχει κάτι το άβολο και ασαφές. Μέσα όμως από αυτό φαίνεται το πως οι άνθρωποι χειρίζονται την πραγματικότητα και διερωτώνται για τη ζωή και το θάνατο. Η στατικότητα των πλάνων μας κάνει να προσέχουμε την κάθε λεπτομέρεια και αυτό προκαλεί μια συνεχή συναισθηματική φόρτιση όπως ακριβώς και η ζωή.

Αν ήταν στο χέρι μου, αυτό θα έπαιρνε το Χρυσό Λέοντα.

Δείτε το trailer του A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence

Untitled-1

Όλοι αναρωτιόμασταν τι είναι αυτό το Sivas που έχει σκηνοθετήσει ο πρωτοεμφανιζόμενος Kaan Mujdeci  και αν θα αξίζει να συμμετέχει στο διαγωνιστικό. Η τουρκική αυτή ταινία μιλάει για ένα αγόρι και το σκύλο του. Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Η ταινία είναι σκληρή. Αναφέρεται στο παράνομο κύκλωμα κυνομαχιων στα ενδότερα της Τουρκίας. Και είναι ιδιαιτέρως γραφική σ’ αυτό. Σε βαθμό που σου σφίγγεται το στομάχι βλέποντας αυτά τα πολύ εκπαιδευμένα αλλά άτυχα σκυλιά να αγωνίζονται προς τέρψη των εθισμένων στα στοιχήματα θεατών. Για του λόγου το αληθές πάντως το αίμα που σοκάρει σε αυτές τις σκηνές είναι ψεύτικο όπως μας καθησύχασε ο σκηνοθέτης στη συνέντευξη τύπου. Πέρα όμως από αυτό, η ιστορία είναι τρυφερή, ουσιαστική και ανθρώπινη. Ο Aslan το μικρό αγόρι μεγαλώνει σε μια κοινωνία που όχι μόνο δεν καταδικάζει αλλά αντιθέτως υποστηρίζει αυτές της μάχες. Από την αρχή της ταινίας φαίνεται ότι ο Aslan διαφέρει από την οικογένεια του η οποία αντιμετωπίζει τα ζώα και κατά συνέπεια την πραγματικότητα μοιρολατρικά και χωρίς διάθεση αμφισβήτησης. Το περιβάλλον του είναι κλειστό και ιδεολογικά σχεδόν αδιαπέραστο. Ευτυχώς όμως η συμπόνια θα βρει το δρόμο της, επιβεβαιώνοντας την δύναμη της ελπίδας ακόμα και σε μια τόσο οπισθοδρομική κοινότητα.

cymbelineΜετά από αυτές τις δύο πολύ καλές ταινίες ήρθε η ώρα για την αμερικανική ταινία της ημέρας. Το εκτός διαγωνιστικού Cymbeline του Michael Almereyda που προβάλλεται στο διαγωνιστικό τμήμα Ορίζοντες. Βασίζεται σε ένα όχι τόσο γνωστό έργο του Shakespeare στο οποίο έχει γίνει σύγχρονη μεταφορά. Και πιο συγκεκριμένα τα λόγια του σπουδαίου Άγγλου θεατρικού έχουν μεταφερθεί αυτούσια αλλά η εικόνα είναι τοποθετημένη στο σύγχρονο τοπίο των ΗΠΑ. Γενικά είναι πολύ τολμηρό να κάνει κάποιος σκηνοθέτης κάτι τέτοιο. Μόνο του Baz Luhrman του βγήκε σε καλό με το Romeo+Juliet γιατί είχε έντονο και κυρίαρχο το οπτικό κομμάτι και έτσι κατάφερε να μεταφέρει την ιστορία στο σήμερα μέσα από μια εντελώς ποπ αντιμετώπιση. Ο Almereyda αντιθέτως δεν ενδιαφέρεται να προσδώσει μια ποπ διάσταση στο κείμενο. Μάλλον είχε στο μυαλό του μια λίγο εκσυγχρονισμένη μεταφορά όπου τα λόγια θα συμπληρώνονται από τεχνολογικές αποδείξεις, δείγμα της δυσπιστίας των ανθρώπων της σημερινής ψηφιακής εποχής.

Δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερε και πολύ καλά. Οπτικά η ταινία είναι αδιάφορη ή έστω μετριότατη και η μεταφορά στο σήμερα μοιάζει λειψή και περιττή. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι δεν προσθέτει τίποτα στην ιστορία ούτε προσφέρει μια διαφορετική μάτια στον εγκληματικό κόσμο τον οποίο περιγράφει. Επίσης να προσθέσουμε τη βλασφημία να βάζει κάποιος σκηνοθέτης τη Mila Jovovich να απαγγέλλει Shakespeare. Κατά τα άλλα το υπόλοιπο εντυπωσιακό καστ τα καταφέρνει μια χαρά συμπεριλαμβανομένης και της Dakota Johnson που θα δούμε σύντομα στο 50 Shades of Grey. Ιδιαιτέρως ο John Leguizamo και ο Anton Yelchin που είναι εντελώς ταιριαστοί με τους ρόλους τους.

Δείτε την ανταπόκριση της έβδομης μέρας και την κριτική του Il giovane favoloso

Δείτε την ανταπόκριση της έκτης μέρας και την κριτική του The Cut

Δείτε την ανταπόκριση της πέμπτης μέρας και την κριτική του Manglehorn

Δείτε την ανταπόκριση της τέταρτης μέρας και την κριτική του Anime Nere

Δείτε την ανταπόκριση της τρίτης μέρας και την κριτική του 99 Homes

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη δεύτερη μέρα και την κριτική του Birdman

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη πρώτη μέρα

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*