71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Πρώτη

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Χτες λοιπόν ξεκίνησε το φεστιβάλ Βενετίας. Δηλαδή όχι ακριβώς. Σήμερα, 27 Αυγούστου είναι η επίσημη έναρξη που θα παιχτεί και το Birdman του Alejandro González Iñárritu που όλοι περιμένουμε να δούμε. Αλλά οι διοργανωτές του πολύ καλά στημένου αυτού φεστιβάλ, προετοιμάζουν τους πρώτους αφιχθέντες με μερικές προβολές μια μέρα πριν την επίσημη έναρξη.

Η Βενετία και πιο συγκεκριμένα το Lido, το νησί στο οποίο γίνεται το φεστιβάλ, είναι έτοιμο από την προηγούμενη κιόλας μέρα να δεχτεί τους χιλιάδες δημοσιογράφους, τους σταρ, τους εργαζόμενους στο χώρο του κινηματογράφου και φυσικά τους θεατές. Τα χαλιά έχουν στρωθεί, οι αίθουσες είναι ανοιχτές και οι εργαζόμενοι του φεστιβάλ περιμένουν πρόθυμοι να καθοδηγήσουν τους πρώτους κινηματογραφιστές και δημοσιογράφους στις αίθουσες.

Και μπορεί όλο αυτό το κλίμα να φαίνεται πολλά υποσχόμενο, αλλά η πρώτη ταινία που είδαμε στο φεστιβάλ κατέληξε από υποσχόμενη να είναι απογοητευτική.

one_on_oneΟ λόγος για το One on One του κατά τα άλλα αξιόπιστου Kim Ki-duk. Ο κορεάτης σκηνοθέτης που μας είχε μαγέψει με το Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο και πάλι Άνοιξη και μας είχε σοκάρει με το Pieta φαίνεται να έχει χάσει τελείως την έμπνευση του. Δεν εξηγείται αλλιώς το αψυχολόγητο τελευταίο του δημιούργημα. Ξεκινάει ως εγκληματική ιστορία, η οποία περιλαμβάνει αρκετή βία και στην πορεία χάνει τον προσανατολισμό της ανάμεσα στην εκδίκηση, την φαιδρή και ανύπαρκτη ιδεολογία που υποτίθεται ότι έχει και την εγκληματική απουσία καλαισθησίας. Οι φωτισμοί και τα σκηνικά δημιουργούν ένα κλίμα ταινίας Β’ διαλογής και παραπέμπουν σε αποτυχημένες αμερικανικές σειρές ή τηλεταινίες. Επιπλέον το επαναλαμβανόμενο της δράσης κάνει την ιστορία βαρετή όσο καλές προθέσεις και να έχει κανείς μπαίνοντας στην αίθουσα.

the_goob_liam_springs_2Ευτυχώς η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο απογοητευτική. Η δεύτερη ταινία που είδαμε ήταν το The Goob. Πρόκειται για μια αγγλική ταινία του Guy Myhill που μέχρι τώρα έχει σκηνοθετήσει μόνο δύο ταινίες μικρού μήκους. Η ταινία αυτή διαγωνίζεται και στο τμήμα Queer Lion,  το LGBT τμήμα του φεστιβάλ. Βέβαια το LGBT θέμα στο The Goob είναι ελάχιστο μέσα στην ιστορία του. Και σε έκτασή και σε σημασία. Αυτή η coming of age ιστορία περιλαμβάνει τους συνήθεις ύποπτους, ένα αγόρι στην εφηβεία, μια κοπέλα αντικείμενο του πόθου και μια μάνα που έχει σχέση με κάποιον εντελώς ακατάλληλο. Αν είναι λοιπόν τόσο κλισέ γιατί μας άρεσε; Γιατί παρά την ενδεχομένως πολυπαιγμένη ιστορία, η κινηματογράφηση είναι χάρμα οφθαλμών. Κρατάει το θεατή με τα νατουραλιστικά πλάνα νεανικού ξεσπάσματος, γοητεύει με τα κοντινά στο σώμα και την ψυχή των πρωταγωνιστών της και υπηρετεί πλήρως την αισθητική του αγγλικού ρεαλισμού. Και στο τέλος κερδίζει τους θεατές με τις ειλικρινείς ερμηνείες των ηρώων της που προσπαθούν να επιβιώσουν και να ευτυχίσουν σε μια ολίγον βλαχαδερή βρετανική επαρχία.

Metamorphoses_photo_2_c_jean_louis_fernandez-lrdΗ τελευταία ταινία της ημέρας ήταν το Metamorphoses του σκηνοθέτη του Love Songs ή αλλιώς Les chansons d’amour, Christophe Honoré. Η γαλλική αυτή ταινία παρά το ενδιαφέρον του θέματος της, στερείται στην υλοποίηση της. Με συνειρμική αφήγηση, σουρεαλισμό που σπάει κοκαλά και διαφόρων ειδών ερωτευμένα ζευγάρια, βλέπουμε το πνεύμα που διέπει τον σύγχρονο (μη εμπορικό) γαλλικό κινηματογράφο των τελευταίων χρόνων. Λίγο γυμνό, λίγο σεξ και καμία συνοχή. Προσωπικά δεν είναι του γούστου μου αυτό το σινεμά και απ’ ότι φαίνεται δεν άρεσε ούτε στους υπόλοιπους που βρισκόταν στην αίθουσα αν κρίνω από την παντελή απουσία χειροκροτήματος.

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*