71ο Φεστιβάλ Βενετίας – Μέρα Τέταρτη (Anime Nere)

...

anime_nere_04-foto_francescacasciarriΓράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

​Η τέταρτη μέσα ξεκίνησε με μια ταινία του διαγωνιστικού τμήματος και πιο συγκεκριμένα με το Anime Nere του Francesco Munzi. Ο σκηνοθέτης που είχε πριν κάποια χρόνια κερδίσει βραβείο Luigi De Laurentiis στη Βενετία για το Saimir ασχολείται τώρα με τη μαφία και τη διείσδυση της στην Ιταλική κοινωνία και κουλτούρα. Παρά το βαρύ της θέμα, η ταινία πατάει γερά πάνω στο καλογραμμένο της σενάριο και δείχνει μια Ιταλία απολύτως συνυφασμένη με αυτό το τραγικό και εγκληματικό καθεστώς. Η οικογένεια που έλεγε παλιά ο Don Corleone, ζει και βασιλεύει. Και ανατροφοδοτείται. Η ματιά του Munzi προσπερνάει ψεύτικους εντυπωσιασμούς και πυροβολισμούς χωρίς τέλος. Μετράει την επιρροή της μαφίας στην καθημερινή ζωή, αποκαλύπτει την αποδοχή της, χωρίς όμως να τη δικαιολογεί. Χωρίς μακαβριότητες και ψευτομαγκιές. Η πραγματικότητα είναι χειρότερη απ’ αυτό, έχει απώλεια, πόνο και συμμόρφωση. Η μαφία δεν θα καταδικαστεί ποτέ στην Ιταλία. Γιατί κανείς δεν είναι εντελώς αθώος.

shes-funny-that-way-movieΜετά λοιπόν την ιταλική ταινία του διαγωνιστικού είχαμε ανάγκη για κάτι λίγο πιο ελαφρύ. Και το πρόγραμμά μας το προσέφερε. Πρόβαλλε την εκτός διαγωνιστικού αμερικάνικη κωμωδία She’s Funny That Way. Είχε εντυπωσιακό cast από την Imogen Poots και τη Jennifer Aniston μέχρι τον Owen Wilson και τον Will Forte του Nebraska. Την ταινία έχει σκηνοθετήσει ο Peter Bogdanovich με την οικονομική βοήθεια των Noah Baumbach (Frances Ha) και Wes Anderson (The Grand Budapest Hotel). Παρά τους αρχικούς μου ενδοιασμούς, η ταινία κατάφερε να ξεπεράσει τις προσδοκίες μου. Είχε έντονη γουντιαλενική αίσθηση, σχετικά έξυπνους διαλόγους που δεν υποβίβ​α​ζαν ούτε την αισθητική, ούτε τη νοημοσύνη του θεατή και ήταν τόσο διαβολεμένα αστεία που ολόκληρη η αίθουσα ξεσπούσε στα γέλια στις ιδιαιτέρως κωμικές στιγμές της. Ίσως να στερείται κάτι από την υπόγεια προβληματική του νεοϋορκέζο​υ​ σκηνοθέτη που αγαπάμε αλλά έχει κρατήσει ένα είδος κυνικού ρομαντισμού που περιστοιχίζει το διασκεδαστικό jazz soundtrack της.

Δυστυχώς μετά από την ευχάριστη κωμωδία έκανα τη λανθασμένη επιλογή να μπω στην αίθουσα που προβαλλόταν το Heaven Knows What των αδερφών Safdie. Παρότι ολοτελώς άσημοι έφεραν μαζί τους, το cast της ταινίας τους για να παραβρεθεί στην προβολή. Αφού σηκώθηκαν με αδικαιολόγητη έπαρση να χαιρετίσουν το κοινό, ξεκίνησε ένα άσκοπο παραλήρημα εικόνων εφάμιλλων ψευτοβιντεοκλιπ του vimeo που περιέγραφε τον έρωτα δύο άστεγων και ναρκομανών εφήβων που περιφέρονται ακατάσχετα στη Ν​έα​ Υόρκη. Οι δημοσιογράφοι έφευγαν συνεχώς από την αίθουσα, και στο τέλος της ταινίας ο Ιταλός συνάδελφος που καθόταν δίπλα μου, ομολόγησε μονολεκτικά «Awful!». Μάλλον οι σκηνοθέτες ήθελαν να γυρίσουν ένα Kids της νέας εποχής αλλά δεν πέτυχαν ούτε καν την πρόκληση…

the humblingΗ μέρα έκλεισε με το εκτός συναγωνισμού The Humbling του όλίγον ξεπερασμένου Barry Levinson. Περιγράφει τα ψυχολογικά προβλήματα ενός παρηκμασμένου ηθοποιού. Σας θυμίζει κάτι; Καλά μαντέψατε, το Birdman. Βέβαια το Humbling δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως αντιγραφή καθώς δανείζεται το σενάριο του στο ομώνυμο βιβλίο του Philip Roth. Παρόλα αυτά, η σύγκριση, ειδικά για εμάς που είδαμε την ταινία τόσο πρόσφατα, είναι αναπόφευκτη και ρίχνει αναμφισβήτητα το Humbling. Ο Al Pacino στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι αρκετά μπερδεμένος έως και υπερβολικός και το σενάριο παραπαίει ανάμεσα στην εγωπάθεια και την φαντασίωση ενός ξεπεσμένου αστέρα. Δυστυχώς παρά τα ορισμένα πετυχημένα κωμικά στοιχεία, δεν κατάφερε να κρατήσει το ενδιαφέρον μου.​

Δείτε την ανταπόκριση της τρίτης μέρας και την κριτική του 99 Homes

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη δεύτερη μέρα και την κριτική του Birdman

Δείτε την ανταπόκριση μας από τη πρώτη μέρα

Δείτε το πλήρες διαγωνιστικό του 71ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*