Πειρατεία στον Ωκεανό – Kapringen / A Hijacking (2012)

...






 

Γράφει ο Άρης Ανδρικάκης


Σκηνοθεσία: Tobias Lindholm
Σενάριο: Tobias Lindholm
Πρωταγωνιστούν: Johan Philip Asbæk, Søren Malling, Dar Salim
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Δανία
Διανομή: Feelgood

 

Όταν ο κεντρικός άξονας μιας ταινίας μυθοπλασίας αφορά ένα θέμα επικαιρότητας, τότε τα πράγματα περιπλέκονται και μπερδεύουν τόσο το θεατή όσο και τον ίδιο τον κινηματογραφιστή. Γι’ αυτό όσοι έχετε υπομονή, αξίζει να ψάξετε έστω και πρόχειρα για το φαινόμενο της σύγχρονης πειρατείας που ειδικά τα τελευταία 4-5 χρόνια βρίσκεται σε έξαρση πριν ακόμα δείτε το A hijacking του Tobias Lindhom.

Το πρόβλημα λοιπόν που καλείται να λύσει ο Lindhom είναι πώς παίρνεις ένα καυτό πολιτικοοικονομικό ζήτημα που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και το μετατρέπεις σε ψυχαγωγία. Το ευτύχημα είναι το προσέγγισε τελείως διαφορετικά από ό,τι θα έκαναν τόσο το «θεαματικό» Hollywood όσο και η «εναλλακτική» Ευρώπη. Και μπορεί στο βωμό του ανθρωποκεντρισμού να θυσιάστηκαν μερικές αλήθειες, ωστόσο το A Hijacking παραμένει τίμιο, σχετικά ρεαλιστικό και προπάντων ψύχραιμο.

Στα της υπόθεσης, πρόκειται για την ιστορία ενός πλοίου δανέζικης ναυτιλιακής εταιρείας το οποίο καταλαμβάνεται από Σομαλούς πειρατές κοντά στην Τανζανία κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με προορισμό τη Βομβάη. Κεντρικά πρόσωπα, ο Mikkel, που τον υποδύεται ένας εξαιρετικός Søren Malling, μάγειρας του πλοίου στο τελευταίο του ταξίδι πριν παρατήσει το επάγγελμα και ο Peter διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας που αναλαμβάνει τις διαπραγματεύσεις για τα λύτρα. Και στη μέση ο Ομάρ, ένας Σομαλός που επικοινωνεί με τον Peter για τα λύτρα και διατρανά σε κάθε ευκαιρία ότι δεν είναι πειρατής αλλά κρατούμενος.

Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο δανός σκηνοθέτης είναι σίγουρα από τα δυνατά σημεία, όπως και το γεγονός ότι τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν πάνω στο πλοίο MV Rozen που είχε υπάρξει «θύμα» πειρατών αλλά και στα γραφεία της αληθινής δανέζικης εταιρείας.

Ομολογώ πως διάβασα πολλά «περίεργα» αμέσως μετά τη βράβευση του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε τον Χρυσό Αλέξανδρο. Οι αρνητικές κριτικές στόχευαν κυρίως στο χωρίς κορυφώσεις σενάριο και στην απουσία καταγραφής της οπτικής γωνίας των Σομαλών, που οι συνθήκες φτώχιας και ανέχειας τους κάνουν καταδρομείς με τα καλάσνικοφ ανά χείρας.

Δύο πράγματα: Πρώτον, ο Lindhom επιχειρεί να κινηματογραφήσει ντοκιμαντερίστικα μια υπόθεση πειρατείας, αποφεύγοντας επιμελώς κάθε στοιχείο που παραπέμπει σε μυθοπλασία. Απλώς ακολουθεί γεγονότα που συμβαίνουν τόσο πάνω στο πλοίο όσο και στα γραφεία της εταιρείας που προσπαθεί να διαπραγματευτεί τα λύτρα. Η κορύφωση λοιπόν μπορεί να έρθει από… μια τυχαία στιγμή και όχι από ένα σενάριο ταινίας.

Δεύτερον, ο Lindhom είναι Δανός. Όχι Σομαλός. Η έρευνα του που βασίζεται σε αληθινά περιστατικά αφορούν μαρτυρίες δανών ομήρων. Πώς θα μπορούσε λοιπόν να εστιάσει στους Σομαλούς πειρατές; Η όποια οπτική των Σομαλών που μπορεί να υπάρχει λοιπόν εξαντλείται στην υπόγεια πίστη της κάμερας ότι πρόκειται για ανθρώπους εξαθλιωμένους που δεν έχουν άλλη διέξοδο, αλλά και πως παρ’ όλα αυτά δεν παύουν να εγκληματούν πάνω σε άλλους ανθρώπους.

Με άλλα λόγια, η πειρατεία λέει ο Lindhom δεν είναι πράξη επανάστασης απέναντι σε μια «κακιά» καπιταλιστική Ευρώπη, αλλά πράξη εγκληματική ως συνέπεια μιας παρατεταμένης δυστυχίας.
Και δίκιο έχει.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ