A Screaming Man – Un homme qui crie (2011)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Σκηνοθεσία: Mahamat-Saleh Haroun
Σενάριο: Mahamat-Saleh Haroun
Πρωταγωνιστούν: Youssouf Djaoro, Dioucounda Koma, Emile Abossolo M’bo

 

Διάρκεια: 92′

Χωρα: Γαλλία, Βέλγιο, Τσάντ

[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»] [tab title=»Κριτικη«] Στη σύγχρονη Δημοκρατία του Chad η οποία βρίσκεται προ των εμφυλιακών πυλών, ο εξηντάρης Άνταμ, πρώην πρωταθλητής στη κολύμβηση, εργάζεται ως υπεύθυνος πισίνας σε ένα καλοφτιαγμένο ξενοδοχείο της περιοχής, μαζί με τον εικοσάχρονο γιο του Αμπντέλ.  Όταν το ξενοδοχείο περάσει στα χέρια των νέων Κινέζων ιδιοκτητών, ο Άνταμ θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από το πολύχρονο πόστο του, προκειμένου να παραχωρηθεί η δουλειά στο γιο του.  Ο Άνταμ βαθιά συγκλονισμένος και σοκαρισμένος από την εξαναγκαστική του αποχώρηση, θα αποφασίσει να ‘θυσιάσει’ το μοναχοπαίδι του στέλνοντάς το στον πόλεμο, προκειμένου να πάρει και πάλι πίσω τη δουλειά του.  Οι τύψεις όμως όταν μαθαίνει για την έγκυο αρραβωνιαστικιά του γιου του, τον κατατρώνε…

Ο Μαχάματ Σαλέ Χαρούν σκηνοθετεί ένα εν δυνάμει οικογενειακό δράμα, που καταλήγει σε προσωπική, σαρακοφαγωτική κατάσταση την οποία βιώνει καθημερινά ο ηλικιωμένος πρωταγωνιστής, με μελανά χρώματα και μια έντονα στοχαστική σκηνοθεσία.  Τα μεγάλης διάρκειας πλάνα (περισσότερο από όσο χρειάζεται κάποιες φορές) δημιουργούν μια περιορισμένης πρόζας εικόνα, που όμως χαρακτηρίζεται από μια εσωτερική δυναμική την οποία μπορείς να ακούσεις να σιγοντάρει το ‘εσωτερικό’ ουρλιαχτό του πατέρα.

Θυμίζοντας σεναριακά το βουβό αριστούργημα του Γερμανού εξπρεσιονιστή F. W Murnau, «The Last Laugh» (1924) το «A Screaming Man» θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη επανέκδοση του με αντιθετικό σχεδόν τίτλο.  Αν και με περιορισμένα μέσα, ο Χαρούν καταφέρνει εντούτοις να προκαλέσει το ενδιαφέρον του θεατή μέσα από τη σταδιακή αλλοτρίωση του πατέρα ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρή αλήθεια της ηλικίας του.  Νοιώθοντας ότι έχει μπει πλέον στο περιθώριο και πιεζόμενος διαρκώς από τις δυνάμεις του στρατού για οικονομική ενίσχυση, αποφασίζει σαν άλλος Αβραάμ να θυσιάσει τον γιο, προκειμένου να γευτεί για λίγο ακόμα το τι σημαίνει να προσφέρεις και να είσαι χρήσιμος.  Πόσο σκληρή η θυσία, και πόσο άδικη…

Η ταινία κέρδισε στο περσινό φεστιβάλ των Καννών το Βραβείο Επιτροπής το οποίο απονέμεται στην καλύτερη ταινία, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Φοίνικα.

Αν και οι προθέσεις είναι αγνές και η προσπάθεια αξιοπρεπής, ίσως και να μιλάμε για μια ταινία που λίγο πολύ έχουμε ξαναδεί.  Είτε σεναριακά, είτε σκηνοθετικά το «A Screaming Man» είναι ένα φιλμ που βρίθει-για ακόμη μια φορά- της τραγικής και έκρυθμης κατάστασης που επικρατεί στην αφρικανική χερσόνησο, ακόμα και όταν ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στον αντίκτυπο που έχει η απόφαση του πατέρα στο γιο (‘αμαρτίες γονέων, παιδεύουσι τέκνα’).  Και τότε όμως ο πόλεμος είναι και πάλι παρών, όπως σε κάθε ταινία αυτού του είδους που στοχεύει στο συναίσθημα και την καρδιά.

Ανεξάρτητα λοιπόν από τις πολύ καλές ερμηνείες (όπως εδώ), μήπως έχουμε οδηγηθεί πλέον σε έναν κορεσμό πλοκής, που μας εμποδίζει να βρούμε στη ταινία αυτό το κάτι παραπάνω το οποίο θα την απογειώσει στα μάτια μας;[/tab] [tab title=»Trailer«]

 

Πού παίζεται

Iσχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (22-28 Δεκεμβρίου 2011)

ΚΕΝΤΡΟ

ΑΣΤΥ
Κοραή 4 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210 3214775, 210 3221925
Πεμ-Τετ 17:00, 21:10, 22:50

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ