Οι Κουμπάροι Και Το Κριάρι – A Few Best Men (2011)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά


Σκηνοθεσία: Stephan Elliott
Σενάριο: Dean Craig
Πρωταγωνιστούν: Laura Brent, Xavier Samuel, Kris Marshal, Kevin Bishop, Tim Draxi, Olivia Newton-John
Διάρκεια: 97’
Χώρα: Αυστραλία, Ηνωμένο Βασίλειο

 

Καθυστέρησε αρκετά αυτή η Αυστραλοβρετανική παραγωγή να βρει το δρόμο για τις αίθουσες, αν και μεταξύ μας και να μην τον έβρισκε καθόλου περισσότερο καλό θα μας έκανε. Προβλεπόμενη πλοκή, φτηνές ατάκες, μια ταινία απόλυτης καταστροφής που απλά παίρνει σειρά πίσω από πολλές άλλες του είδους της και προσπαθεί να προσδιορίσει τον υψηλότερό της στόχο. Δεν μπορείς να πεις τι ακριβώς φταίει, μάλλον είναι από κείνες τις επιλογές DVD που θα έκανες για μια ευχάριστη βραδιά και το μόνο που θα σου έμενε ίσως για αρκετό καιρό θα ‘ταν ένα κριάρι.

Όλα ξεκινούν σε ένα εξωτικό νησί όπου ο Ντέιβιντ (Ξαβιέ Σάμιουελ) και η Μία (Λόρα Μπρεντ) γνωρίζονται, ερωτεύονται και αποφασίζουν να παντρευτούν. Το πρόβλημα είναι ότι ο ένας ζει στην Αγγλία και ο άλλος στην Αυστραλία, οπότε και ο Ντέιβιντ γυρίζει στο Λονδίνο, μαζεύει τους κολλητούς του και φεύγουν για τη μακρινή ήπειρο, όπου και είναι προγραμματισμένο να τελεστεί το μυστήριο. Ένας έμπορος ναρκωτικών, ένα κριάρι και οι 3 κουμπάροι και φίλοι του γαμπρού συνδέονται με κάποιο περίεργο τρόπο μεταξύ τους και το αποτέλεσμα είναι ένας γάμος που θα μείνει σε όλους αξέχαστος.

Υπάρχουν σενάρια που από μια πρώτη ματιά μοιάζουν εντελώς άκυρα αλλά σου επιφυλάσσουν κάποια έκπληξη είτε μεμονωμένη, είτε σα μια συνολική εικόνα. Υπάρχουν επίσης ταινίες που μπορεί σε πολλά σημεία να σου θυμίσουν κάτι, μία όμως έξυπνη και διαφορετικά εκτελεσμένη ιδέα μπορεί να συντελέσει σε κάτι πολύ καλό, ακόμα και όταν αυτό που αναμασιέται είναι καθαρή και αγνή καφρίλα. Δυστυχώς η περίπτωσή μας δεν ανήκει σε καμία από τις παραπάνω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία ανεξάρτητη παραγωγή που επέλεξε ένα τετριμμένο σενάριο, ανέδειξε μια-δυο περιπτώσεις πολύ καλών ερμηνειών αλλά έχασε εντελώς το στόχο και την ουσία. Και κάπου ανάμεσα σε κάποιες ιδιαίτερα αξιοπερίεργες αλλά όχι απαραίτητα ξεκαρδιστικές καταστάσεις, διακρίνεις και μια χιουμοριστική αν όχι σαρκαστική διάθεση της σχέσης μεταξύ Αγγλίας και Αυστραλίας, που διαρκεί αρκετούς αιώνες τώρα.

Παραδόξως το κλου της ταινίας δεν είναι ο Κρις Μάρσαλ στον οποίο θεωρητικά η παραγωγή στήριζε πάρα πολλά. Εδώ μάλλον εκνευρίζει εν τέλει, με τον έτερο κουμπάρο Κέβιν Μπίσοπ να κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση. Αν και ολόκληρο το καστ είναι ικανοποιητικό, τύπους σαν τον Μπίσοπ θα θέλαμε πραγματικά να τoυς βλέπουμε πιο συχνά.

Στην τελική, έχεις μια κακογραμμένη ιστορία, τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά και “εμπλουτισμένη” με τις πιο αναμενόμενες ατάκες και καταστάσεις που έχουν κατά καιρούς παρελάσει από ταινίες του είδους. Ακόμα και η επιλογή των χαρακτήρων δεν έχει καμία μα καμία φαντασία, με μια παρέα που αποτελείται από τον νορμάλ, τον κάφρο, τον ερωτοχτυπημένο και τον καρπαζοεισπράκτορα. Και τα διάφορα γκαγκς που διαδραματίζονται; Παρουσιάζουν ιδιαιτέρως χαμηλή αισθητική.

Ίσως υπάρξουν κάποιοι φανς του είδους που θα διασκεδάσουν με το χονδροειδές χιούμορ της ταινίας, αν και το “American Pie: Reunion” μπροστά του παίρνει όσκαρ. Το μόνο που τη σώζει είναι η μικρή της διάρκεια, αλλά και πάλι μόνο αν έχεις χρόνο και χρήμα για πέταμα. Η δική μας συμβουλή είναι να προσανατολιστείς προς κάποια από τις υπόλοιπες πολύ καλές επιλογές της εβδομάδας.

 

 

 

Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΚΥΡΩΣΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ

*

*

  • cinergeio
    5 Σεπτεμβρίου 2012 at 2:53 μμ - Reply

    Σκαλιά κάτω από το American Pie με ένα «και καλά» βρεταννικό χιούμορ να υπάρχει ως υπόβαθρο και μία essence «Hangover» wannabe. Ας μην την επιλέξουν οι αναγνώστες. Καλό στην τσέπη και τα μάτια τους θα κάνουν.

  • ΣΧΕΤΙΚΑ