A film museum story – Μέρος 1ο

...

[typography size=»17″ ]Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή[/typography]

Κι ενω το ταξιδάκι αναψυχής στο παγωμένο και εορταστικά στολισμένο Λονδίνο προέκυψε από το πουθενά, η επίσκεψή μου σε μουσεία, διάσημα μνημεία και μικροσκοπικά μαγαζάκια με πολύχρωμα γλασαρισμένα cupcakes, έκανε την παραμονή μου αξέχαστη. Παρόλα αυτά σαν γνήσια λάτρης του κινηματογράφου, δε θα μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ τελικά με ένα-σχεδόν καλά κρυμμένο- κινηματογραφικό μουσείο αφιερωμένο στις ταινίες και το making off τους.

Το “London Film Museum” είναι ένα μέρος με πολλές προοπτικές και μπόλικο διαθέσιμο υλικό, που δυστυχώς κάπου χαντακώνεται από το χώρο στον οποίο βρίσκεται και από την σχετικά ανοργάνωτη φύση του (όταν το επισκέφθηκα οι εργασίες για την δημιουργία του Χάρι Πότερ δωματίου, ήταν πυρετώδεις και ολίγον μπαχαλικές). Στη συνέχεια όμως και ενώ προχωράς όλο και πιο μέσα, καταλαβαίνεις οτι τελικά η μαγεία του πράγματος βρίσκεται ατόφια στα κοστούμια, τα “props” (αντικείμενα που χρησιμοποιούνται και είναι απαραίτητα για το γύρισμα μιας σκηνής) και τα παντώς φύσης εκθέματα που πολλές φορές προκαλούν ανατριχίλα και δέος, καθώς σε παραπέμπουν στην πρωταρχική ‘πάστα’ από την οποία γεννήθηκε η έβδομη τέχνη.

Πιο ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά...

Πιο ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά...

Από τη στιγμή που οι αδελφοί Λουμιέρ δημιούργησαν την έννοια του κινηματογράφου, ήταν μόνο θέμα χρόνου πρωτού πολλοί επίδοξοι κινηματογραφιστές ξεκινήσουν να καταγράφουν στην κάμερα τα δικά τους ολιγόλεπτα ταινιάκια. Με τα δειλά πρώτα βήματα του πατέρα του φανταστικού, Ζόρζ Μελιέ ο οποίος έχτιζε χάρτινα σκηνικά και πλασματικά ταξίδια στο Φεγγάρι, μέχρι και την εποχή που ο βωβός κινηματογράφος μεσουρανούσε στις αίθουσες, οι σκηνοθετικές τεχνικές προόδευαν και τα συστήματα εξελίσονταν.

Ένα από τα πιο αποτελεσματικά συστήματα είναι μέχρι και τις μέρες μας ο ‘γερανός’ (γνωστός και ως dolly), πάνω στον οποίο στερεώνεται η κάμερα και δίνει τη δυνατότητα στον σκηνοθέτη να τραβάει πλάνα από μεγαλύτερο ή μικρότερο ύψος, εμπλουτίζοντας έτσι την ταινία του. Σήμερα αυτή η τεχνική μπορεί να φαίνεται εως και απαρχαιομένη, αλλά τότε ένα και μόνο τέτοιο πλάνο μπορούσε να προκαλσει στο κοινό ίλιγγο και θαυμασμό.

Αγάπη μη τρέχεις, μου παίρνει τα μαλλιά ο αέρας!

Οι σκηνοθέτες του παλιού κινηματογράφου ήταν μέγιστοι ταχυδακτυλουργοί. Με περιορισμένα μέσα, περίσσια φαντασία και μπόλικη οξυδέρκεια κατάφερναν να δημιουργούν πρώτης τάξεως οφθαλμαπάτες και τρικ που προσέδιδαν στη ταινία άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο νόημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν και ο μετρ του θρίλερ, Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης, συνήθιζε να τοποθετεί τους πρωταγωνιστές του μέσα σε ακίνητα αμάξια, πίσω από τα οποία πρόβαλε με τη βοήθεια προτζέκτορα διάφορα τοπία, δίνοντας έτσι τη ψευδαίσθηση οτι το αυτοκίνητο βρισκόταν σε κίνηση (βλ. παραπάνω φωτό). Με τον τρόπο αυτό εξοικονομούνταν χρόνος και χρήμα, ενώ σήμερα κάτι τέτοια πλάνα είναι που προσδίδουν στις ταινίες το cult status τους.

Η δουλειά κάνει τους άντρες...

Η δουλειά στα κινηματογραφικά στούντιο δεν ήταν εύκολη υπόθεση, καθώς απαιτούσε την ενεργή συμμετοχή πάσης φύσεως τεχνήτη για την δημιουργία ενός και μόνο πλάνου ελάχιστων δευτερολέπτων. Ξυλουργοί, ηλεκτρολόγοι, ζωγράφοι και γλύπτες, ήταν μόνο μερικοί από τους αναντικατάστατους συνεργάτες του συνεργείου οι οποίοι υπέμεναν την πολύωρη απασχόλησή τους στα πλατώ, αλλά με το αζημείωτο. Αν και αβέβαιος πολλές φορές, ο κλάδος του κινηματογράφου αποτελούσε μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις στο Λονδίνο, μέχρι και πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το γκο(λ)νγκ της επιτυχίας

Το 1937 ιδρύθηκε στην Αγγλία μια από τις πιο επιτυχημένες εταιρίες παραγωγής, διανομής και προβολής ταινιών. Η “The Rank Organisation” αποτελούσε κινηματογραφική εγγύηση για τα πλήθη, καθώς μόνο η προβολή του ελαφρώς ενδεδυμένου άνδρα που χτυπούσε το διάσημο πλέον γκονγκ, ήταν αρκετή προκειμένου το κοινό να προετοιμαστεί για μια πρώτης τάξεως και υψηλών προδιαγραφών ταινία. Μερικοί από τους πιο σπουδαίους Βρετανούς σκηνοθέτες προσλήφθηκαν από την εταιρία, δημιουργώντας κάποιες από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, όπως το «Brief Encounter» (1945) του Ντέιβιντ Λιν, καθώς και το «The Red Shoes» (1948) των Μάϊκλ Πάουελ και Έμερικ Πρέσμπεργκερ, μια ταινία πάνω στην οποία φαίνεται να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό το πρόσφατο μανιασμένο αριστούργημα του Αρονόφσκι, «The Black Swan» (2011).

Props από βρετανική τηλεοπτική σειρά με θέμα τις περιπέτειες του Σέρλοκ Χόλμς

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ