Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους – A.C.A.B. All Cats Are Brilliant (2012)

...






 

Γράφει ο Άρης Ανδρικάκης


Σκηνοθεσία:Κωνσταντίνα Βούλγαρη
Σενάριο: Κωνσταντίνα Βούλγαρη
Πρωταγωνιστούν: Μαρία Γεωργιάδου, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Θέμις Μπαζάκα, Δημήτρης Πιατάς, Κώστας Γανωτής, Αλέξης Χαρίσης
Διάρκεια: 83’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Για πότε άρχισε και για πότε τελείωσε αυτή η ταινία ούτε που το κατάλαβα. Αυτό ως μια πρώτη παρατήρηση για τη νέα ταινία της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους?, με το ερωτηματικό δίπλα να αναρωτιέται αν αυτό που θέλει να πει είναι ειρωνικό ή όχι. Ένα ερωτηματικό που το βλέπεις σε όλη τη διάρκεια, ένα σύμβολο για την πρωταγωνίστρια Ηλέκτρα που ξεκινά ένα ταξίδι αμφισβήτησης της ίδιας της της ζωής.

Βλέπετε, η Ηλέκτρα είναι μια 30χρονη καλλιτέχνις, γόνος αριστερής οικογένειας, που η «υπερβολική» ελευθερία που της έδωσαν την ώθησε στο να φτάσει να μην ξέρει τι ακριβώς είναι και πού θέλει να πάει τη ζωή της. Ειδικά μετά τη σύλληψη του φίλου της για συμμετοχή σε ληστεία και σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, η Ηλέκτρα κλονίζεται και βρίσκεται σε πραγματικό αδιέξοδο. Όλα υπέροχα μέχρι εδώ. Πραγματικά η βασική υπόθεση είναι άκρως ενδιαφέρουσα, αν αναλογιστεί κανείς πως η ηρωίδα που ανήκει στο λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, αναρωτιέται τελικά αν θα έπρεπε να αρχίσει να πιστεύει στη θέσπιση ορίων.

Στα επίσης θετικά σημεία, η ιδέα του ερωτηματικού πάνω σε αυτοκόλλητο που κολλάει η Ηλέκτρα όπου σταθεί και όπου βρεθεί, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της εσωτερικής της αναζήτησης. Όπως επίσης και μερικά πλάνα από τα Εξάρχεια, που προσθέτουν τη μαγιά για μια αισθητικά όμορφη κινηματογράφηση.

Από κει και πέρα, ξεκινούν τα προβλήματα. Τα οποία συνοψίζονται στα εξής βασικά: Φλυαρία, ακατάσχετη φιλοσοφία, αργοί ρυθμοί και διάλογοι χωρίς νεύρο και ενδιαφέρον. Η πρωταγωνίστρια Μαρία Γεωργιάδου, πραγματικά κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες, αλλά φαινόταν σα να προσπαθούσε μόνη της. Η χωρίς αμφιβολία δυνατή της παρουσία και προσωπικότητα, δεν ήταν αρκετή. Αν δεν έχεις και ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές σενάριο, δεν μπορείς να σώσεις τα πάντα. Ευτυχώς, τουλάχιστον, που είχε για λίγο δίπλα της τη Θέμιδα Μπαζάκα και τον Δημήτρη Πιατά, και μας ξύπνησαν από το λήθαργο.

Η μεγάλη μου ένσταση αφορά κυρίως το γεγονός πως η ταινία είχε μόνο αρχή. Η μέση και το τέλος πέρασαν στα αζήτητα, όλα λύθηκαν εν ριπή οφθαλμού μέσα σε λίγα λεπτά. Καμία, έστω και εσωτερική, ανατροπή και συ μένεις να αναρωτιέσαι που πήγε η υπόλοιπη ταινία. Με άλλα λόγια, το ταξίδι της αμφισβήτησης ξεκινά αλλά μένει τόσο στάσιμο και επαναλαμβανόμενο που το τέλος μοιάζει τουλάχιστον «ξεκάρφωτο».

Να μην ξεχάσω, κάνει μια cameo εμφάνιση και ο Παύλος Τσίμας. Ένας κατεξοχήν συστημικός δημοσιογράφος θέτει τον τίτλο της ταινίας. Επίσης έξυπνο, αν και όπως συμβαίνει συχνά, ο άνθρωπος είναι τελείως άσχετος με την όλη υπόθεση. Και μια τελευταία απορία: Είναι ποτέ δυνατόν ένας 10χρονος να μιλά με τόσο στόμφο και ωριμότητα για θέματα όπως η ελευθερία; Γιατί εγώ αλλιώς το θυμάμαι το σκηνικό. Tetris, ποδόσφαιρο, άντε και «Λέξεις για την καρτέλα»…

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ