Ο Ben Affleck, η στροφή στην ποιότητα και τα άλλα παιδιά

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ηθοποιοί οι οποίοι στον βωμό του εύκολου και γρήγορου χρήματος, δεν λένε οχι στη συμμετοχή τους σε ένα σωρό ανούσιες και ως επί το πλείστον, κακές ταινίες.  Για την ακρίβεια οχι μόνο δεν είναι λίγοι, αλλά είναι και πάρα πολλοί.  Πόσες και πόσες ταινίες δεν βρίσκουν διανομή κάθε χρόνο στις αίθουσες, πλασάροντας ανύπαρκτα σενάρια, ατάλαντους ηθοποιούς και πολυφορεμένες σκηνοθετικές τακτικές, με γνώμονα το κέρδος που ελπίζουν οτι θα αρχίσει να συσσωρεύεται στο παγκόσμιο box office;  Και το χειρότερο;  Εμείς ως θεατές συνεχίζουμε να επικροτούμε τέτοιου είδους δημιουργήματα, τα οποία και τίποτα το original δεν έχουν να μας προσφέρουν, και λειτουργούν μάλλον «μουδιαστικά» για το μυαλό μας, κατεβάζοντας τους εγκεφαλικούς μας διακόπτες και κρατώντας μας μακριά από την όποια κινηματογραφική σκέψη.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η νέα προσθήκη στις ταινίες του Σχιζοφρενή Δολοφόνου με το Πριόνι («Texas Chainsaw 3D») η οποία βγήκε αυτή την εβδομάδα στις ελληνικές αίθουσες, και που κατάφερε να κερδίσει την πρωτιά στις επιλογές του αμερικάνικου κοινού, την πρώτη εβδομάδα του νέου έτους, σκοράροντας ήδη περισσότερα από $20 εκατομμύρια(!) στα ταμεία και αφήνοντας στην δεύτερη θέση το «απολαυστικά σπλατερικό, βίαιο και αποτίω φόρο τιμής σε πάμμπολες άλλες ταινίες και δημιουργούς», «Django Unchained», του Quentin Tarantino.

Επειδή όμως τα πράγματα έρχονται αρκετές φορές τούμπα, υπάρχουν εκεί έξω και ηθοποιοί, οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν την πολυπόθητη (για εμάς) στροφή στην καριέρα, σταματώντας να παίζουν σε αφελή ρομάντζα και αδιάφορες παραγωγές, προκαλώντας μέσα από ρόλους φωτιά, ή ακόμα και πίσω από την κάμερα.  Στο αφιέρωμά μας, θα φιλοξενήσουμε τέσσερις ηθοποιούς, με αφορμή την έντονη παρουσία τους στα φετινά κινηματογραφικά δρώμενα, οι οποίοι θα έπρεπε να αποτελέσουν για πολλούς συναδέλφους τους, παράδειγμα προς μίμηση.  Δυο εκ των τεσσάρων είναι αυτοί που έχουν κάνει και την μεγαλύτερη μέχρι τώρα διαφορά, ξεκλειδώνοντας επιτέλους το πραγματικό ερμηνευτικό τους ταλέντο, αλλά και το σκηνοθετικό πνεύμα που τους διακατέχει.  Για να δούμε….

Robert Pattinson

Τότε:  Γεννημένος το 1986 στο Λονδίνο, ο πιτσιρικάς που έμελλε να προκαλέσει παραντούρα στις απανταχού twilight-ίτσες, ξεκίνησε την καριέρα του από το μόντελινγκ, διαθέτοντας από νωρίς το φυσίκ του London boy, καχεκτικού και χλωμού, ακριβώς όπως και ο ρόλος που επρόκειτο να τον κάνει διάσημο αρκετά χρόνια αργότερα.  Ξεκινώντας την κινηματογραφική του καριέρα το 2005 με τη συμμετοχή στο τέταρτο installment του Harry Potter, «Harry Potter and the Goblet of Fire», έστρεψε την προσοχή πάνω του, υποδυόμενος τον ωραίο και μοιραίο Cedric Gigory, εξαργυρώνοντας όμως γρήγορα, το όποιο ερμηνευτικό του ταλέντο, πάνω στο φλωρογλυκούλικο παρουσιαστικό του.  Ο ρόλος βέβαια που λειτούργησε καταλυτικά στην καριέρα του, εκτοξεύοντάς τον στο διεθνές star system, ήταν αυτός του απέθαντου, λαμπυρίζοντος Edward στο franchise του βαμπυρολαγνικού «Twilight».  Και όσο οι περισσότεροι κατηγορούσαν σκηνοθέτες και ηθοποιούς για το…καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, τόσο αρχίζαμε και εμείς να πιστεύουμε οτι η υποκριτική ικανότητα του Robert βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο βλέμμα αγελάδας/λατρείας με το οποίο αντίκρυζε την Bella και την επιτυχία στην άρθρωση διφθόγγων (yeah!).

Τώρα:  Αυτό που πολλές φορές κάτι μπορεί να είναι κατάρα, αλλά και ευλογία για κάποιον, ισχύει απόλυτα στην περίπτωση του Pattinson, μιας που η διασημότητα που απέκτησε από τον ρόλο του βάμπυρα, μπορεί να μη μας έπεισε για την ηθοποιϊκή του παρουσία, του έδωσε όμως τη δυνατότητα να γίνει ευρύτερα γνωστός και τις προτάσεις για πρωταγωνιστικούς ρόλους να πέφτουν βροχή.  Πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η σειρά των Callen-ικών του εμφανίσεων, ο Pattinson έπαιξε στο πλευρό των Pierce Brosnan, Lena Olin και Chris Cooper, δίνοντας μια απρόβλεπτα καλή ερμηνεία στο «Remember Me», η οποία συνεχίστηκε με τη συμμετοχή του στο ρομάντζο εποχής, «Water for Elephants».  Βεβαίως η μεγάλη πρόκληση ήρθε λίγο αργότερα, όταν μάθαμε οτι θα αποτελούσε τον νέο πρωταγωνιστή του David Cronenberg στο «Cosmopolis», μια ταινία που δίχασε, αλλά που σε καμία περίπτωση δεν πέρασε απαρατήρητη.  Ακριβώς όπως και η ερμηνευτική ενηλικίωση του Pattinson.  Εξάλλου όπως δείχνουν και οι μελλοντικές του συνεργασίες (μια ακόμη με τον Cronenberg, αλλά και με τον ήπια στοχαστικό σκηνοθέτη, Werner Herzog), ο νεαρός λονδρέζος μοιάζει να βρίσκεται στον καλύτερο δρόμο αποτίναξης του νεκροζώντανου με τις ορμές, αποδεικνύοντας οτι δεν είναι ένα ακόμη young face, με ημερομηνία λήξης, αλλά με πράγματα να δώσει.  Κάτι παραπάνω θα ξέρει ο Cronenberg…

Anne Hathaway

Τότε: Η όμορφη Αμερικανίδα με τα σκούρα, υγρά μάτια και το τεράστιο χαμόγελο, γεννήθηκε σε μια οικογένεια στην οποία ο χώρος της υποκριτικής ήταν μονομερώς κατανεμημένος, μιας που ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και η μητέρα της ηθοποιός, από την οποία προφανώς επηρεάστηκε η κούτσικη Anne, αποφασίζοντας να ακολουθήσει τα χνάρια της.  Η Hathaway είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση νέας ηθοποιού, μιας που ενώ διαθέτει ταλέντο, εντούτοις από την αρχή της καριέρας της, φρόντιζε να αναλώνεται σε χαζοβιόλικες, teen κωμωδίες και αδιάφορες παραγωγές, που ήταν ικανές να σε πνίξουν στα χασμουρητά.  Οι ταινίες του «The Princess Diaries» και το «Ella Enchanted», έκαναν ακόμα πιο τρανταχτή την άποψη οτι η Anne, μάλλον δε θα βγει ποτέ από την αιώνια εφηβία της, παραμένοντας πιστή σε λευκούς πρίγκιπες, ουράνια τόξα και μαγεία(αααα).  Στην προσπάθειά της να μας αποδείξει οτι δεν είναι μόνο φρου φρου και αρώματα, πρωταγωνίστησε το 2005 στο «Havoc» μια «πολύ κακιά ταινία», υποδυόμενη ένα πλούσιο, κακομαθημένο κορίτσι, το οποίο γνωρίζει την…σκληρή ζωή, μέσα από την παρέα με μια συμμορία λατίνων κωλόπαιδων του L.A.  Εδώ η Anne ενηλικιώνεται με την πρώτη της nude σκηνή, πετάει όξω οτι μπορεί και θυμάται τις παλιές, καλές στιγμές στην πρόσφατη πρεμιέρα των «Άθλιων», όπου ο παπαρατσίστικος φακός την έπιασε σε άκομψη πόζα χωρίς εσώρουχο.  Οοps!

Τώρα: Η Αnne εξκολουθεί να μας προβληματίζει με τις κινηματογραφικές της επιλογές, μιας που για κάθε «Rachel Getting Married» (μια ταινία στην οποία η ερμηνεία της ήταν συγκλονιστική-επιτέλους!-, και για την οποία υπήρξε υποψήφια για Oscar ‘A Γυναικείου), υπάρχει ένα «Passengers» (ο ύπνε, where are though?), για ένα «Αlice in Wonderland» (στο οποίο η δική της αλλοπαρμενοσύνη, χτύπησε διάνα), ένα «Bride Wars» (Kate Hudson=εγγύηση ηλίθιας ταινίας) και για ένα «Τhe Dark Knight Rises» (εξαιρετική ως Catwoman και οι περισσότεροι μάλλον δεν της το’χαμε), ένα «Valentine’s Day».  Φέτος όπως όλα δείχνουν, θα είναι η χρονιά της με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Fantine στο «Les Miserables», για τις ανάγκες του οποίου κόβει μαλλί, χάνει κιλά και τραγουδά δυστυχής και ρακένδυτη.  H Hathaway μοιάζει να βρίσκει τον δρόμο της σιγά σιγά, με πιο σοφές, ταινιακές επιλογές και στην τελική, αυτό πρέπει να κάνει μιας που όπως φαίνεται, το ταλέντο μια χαρά το διαθέτει.  Εξάλλου αυτή η γοητεία της next door τύπισσας που έχει, με την ικανότητα να μετατρέπεται άλλωτε σε ζαχαρωτό γυναικάκι, και άλλοτε σε επικίνδυνη γατο-κλέφτρα, σίγουρα της δίνει extra πόντους και την κατατάσει στις πιο πολλά υποσχόμενες ηθοποιούς της νέας γενιάς του Hollywood.  Αρκεί να αντιλαμβάνεται και η ίδια τους ρόλους, με τους οποίους μπορεί να εξαργυρώσει αυτή της τη διασημότητα.  Meow.

Ben Affleck

Τότε: Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι οι οποίοι έρχονται σε επαφή με το πραγματικό τους ταλέντο, αρκετά αργά στην ζωή τους, ακόμα και αν τα ψήγματα της διαφορετικής πορείας που έπρεπε να ακολουθήσουν, είχαν κάνει την εμφάνισή τους, πολύ πιο νωρίς στη ζωή τους.  Λαμπρό, λαμπρότατο παράδειγμα, αποτελεί ο Ben Affleck, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός ήδη, από τη δεκαετία του ’80.  Κερδίζοντας στην αρχή κάποια ρολάκια σε τηλεοπτικές σειρές, το αγόρι με το δυνατό σαγόνι και το μειδίαμα στα χείλη, έμελλε να γίνει γνωστός για δυο βασικά πράγματα: τη γοητεία που ασκούσε στα θηλυκά και την παντελή έλλειψη υποκριτικού ταλέντου, γεγονός που λες οτι αποτελεί ένα κάποιο πρόβλημα, ιδιαίτερα όταν θες να γίνεις, εεεμ…πως το είπαμε να δεις, α ναι, ΗΘΟΠΟΙΟΣ!  Οι ρολικές επιλογές του Affleck έχουν γράψει ιστορία και έχουν περάσει στα κατάστιχα του Hollywood ως τεράστια εισπρακτικά flops.  Το πιο κλασικό του παράδειγμα, είναι σίγουρα το ανεκδιήγητο «Gigli», στο οποίο πρωταγωνίστησε στο πλευρό της τότε αγαπημένης του, ηθοποιάρας Jennifer Lopez, κοστίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ, $54 εκατομμύρια(!!), και φέρνοντας πίσω στα ταμεία, κάτι περισσότερο από $6.  Άλλοι ρόλοι που μας έχουν μείνει αξέχαστοι (με τη κακή έννοια), είναι αυτοί στις ταινίες «Daredevil» (καημένε blind hero), «Jersey Girl» και «Surviving Christmas», στις οποίες ο Affleck έδωσε ρεσιτάλ τραγικά μαμούχαλης ερμηνείας.  Βεβαίως ας μην ξεχνάμε και εικονικούς ρόλους, όπως αυτοί του Capt. Rafe Mc Cawley στο «Perl Harbor», και του A.J Frost στο «Armageddon», με τα οποία όμως καλά-ξεκαλά όλοι έχουμε συγκινθεί.  Τι, δε παραδέχεσαι οτι έχεις κλάψει την ώρα που «πέφτει» το «I Don’t Want to Miss a Thing» των Aerosmith;  Ψεύτη!  Μέσα σε όλον αυτόν τον ηθοποιικό όλεθρο, η ευκαιρία του Ben είχε παρουσιαστεί, αλλά μάλλον ήταν πολύ νέος και πολύ φιλόδοξος για να αντιληφθεί οτι ανήκει κάπου αλλού.  Σε περίπτωση λοιπόν που δεν το θυμάσαι, ο Affleck, μαζί με τον κολλητό του, Mat Damon, είχαν κερδίσει το 1997 το Oscar σεναρίου για το «Good Will Hunting».  Ben, το πεπρωμένο σου σε καλούσε από τότε αγόρι μου…

Τώρα: Από τη στιγμή που ο Ben παράτησε την Jenny from the block, και έγινε οικογενειάρχης στο πλευρό μιας άλλης Jennifer (της οποίας της έκανε και τρια παιδιά, να τα λέμε αυτά) φάνηκε πως άρχισε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί την πραγματική του κλίση στον κόσμο του θεάματος, και έτσι δεν άργησε η στιγμή που ο μέχρι τότε μόνο γόης, έκανε την μεγάλη έκπληξη, και στρογγυλοκάθισε πίσω από την κάμερα, προκειμένου να σκηνοθετήσει τον αδελφό του Casey Affleck, στο crime δράμα, «Gone Baby Gone», υπογράφοντας μάλιστα και το σενάριο.  Η πρώτη σκηνοθετική απόποπειρα του ηθοποιού, χαιρετίστηκε με μια υποψηφιότητα για Oscar (αυτή της Amy Ryan για καλύτερο B’ ρόλο), αποσπόντας θετικότατες κριτικές από άτομα του χώρου, αλλά και από το κοινό.  Η πορεία του Affleck έκτοτε, μόνο ανοδική μπορεί να χαρακτηριστεί, μιας που το 2010 επέστρεψε στη σκηνοθεσία, με το «The Town», μια ήπιων τόνων, αλλά παράλληλα γκαζάτη περιπέτεια ληστείας, η οποία χάρισε αυτή τη φορά μια οσκαρική υποψηφιότητα στον Jeremy Renner και έκανε πολλούς να μιλούν πια και επισήμως, για μια νέα καριέρα που ανοιγόταν για τον ηθοποιό.  Όσοι βέβαια διατηρούσαν ακόμη τις επιφυλάξεις τους, μάλλον θα αλλάξουν οριστικά γνώμη, έπειτα από την νέα σκηνοθετική προσπάθεια του Affleck.  Το «Argo» (το οποίο κυκλοφόρησε από χθες στις ελληνικές αίθουσες), είναι μια ιστορία που βασίζεται σε μια πραγματικά απίστευτη υπόθεση, και όπως όλα δείχνουν ο Ben, έκανε και πάλι το θαύμα του.  Οι υποψηφιότητές της εξάλλου στα βραβεία BAFTA, τις Χρυσές Σφαίρες και αυτά της Ένωσης Κριτικών, δεν αφήνουν και πολλές αμφιβολίες σχετικά με το οτι το «Argo», αποτελεί το καλύτερο δημιούργημα στην μέχρι τώρα καριέρα του ηθοποιού/σκηνοθέτη/σεναριογράφου, Ben Affleck.  Μια στροφή στην «ποιότητα» που πολύ μας άρεσε και δε θα σταματήσουμε να υποστηρίζουμε.

Matthew McConaughey

Τότε: Σε παρόμοια μονοπάτια, συναντήσαμε από την πρώτη στιγμή, τον Τεξανό γόη με το κατάξανθο μαλλί, τους σφιχτούς κοιλιακούς και το απαστράπτον χαμόγελο.  O Matthew McConaughey αποτελούσε από πάντα, κλασική περίπτωση χολιγουντιανού αστέρα, ο οποίος όντας προφανώς γοητευτικός, αρκούνταν στο καλογραμμωμένο του κορμί και τα χαμογελαστά λακάκια του προσώπου του, προκειμένου να πρωταγωνιστεί σε ταινίες που είχαν ως βασική υπόθεση, μια και δυο και τρεις και τέσσερις γκόμενες, που κάτι γινόταν μ’αυτές.  Τον θες να ερωτεύεται κάποια άγνωστη που σώζει μια μέρα στον δρόμο (και πάλι μαζί μας η τρομερή Jennifer Lopez), μόνο για να αντιληφθεί αργότερα οτι είναι η διοργανώτρια που ετοιμάζει τον γάμο του(«The Wedding Planner»);  Τον θες να ερωτεύεται την Kate Hundson (…) στο «How to Lose a Guy in 10 Days», εν μέσω χαζοχαρούμενων καταστάσεων και καμμενοκυτταρικών διαλόγων;  Τον θες να παίζει έναν 30+ μαμάκια, που δε λέει να ξεκουνηθεί από το σπίτι των γονιών του, μέχρι που ο έρωτας του χτυπάει την πόρτα υπό την μορφή της Sarah Jessica Parker (εγώ θα χτυπούσα την Parker πάντως);  Τον θες να υποδύεται έναν εργένη, τον οποίο στοιχειώνουν τα φαντάσματα των.. πρώην του («Ghosts of Girlfriends Past»);  Και για να μη το πηγαίνει μονόμπατο, ρίξε στο τσουκάλι και ολίγον από αμμόλοφο, στο «Sahara», λίγο από σέρφινγκ στο «Surfer, Dude» και λίγο από επανένωση με Hudson (έλεος) στο «Fool’s Gold», και έχεις μια καριέρα τόσο μονοδιάστατη, καθαρά εμπορική και αδιάφορη, που δεν αξίζει να ασχοληθώ περαιτέρω.  Άντε πια!

Τώρα: Το 2011 αποτέλεσε αναμφίβολα ορόσημο στην ολοκληρωτική αλλαγή πλεύσης του McConaughey, ο οποίος άρχισε να μας προσφέρει τον έναν καλό ρόλο πίσω από τον άλλο, αφήνοντάς μας πραγματικά εμβρόντητους με την αποκάλυψη οτι διαθέτει τελικά μπόλικο ταλέντο (wow…).  Ξεκινώντας από το υποχθόνιο «The Lincoln Lawyer», στο οποίο τον είδαμε σε έναν ρόλο-γάντι, και συνεχίζοντας με ένα μικρό, αλλά θαυματουργό πέρασμα από το underrated ταινιάκι «Bernie», ο McConaughey άρχισε να στρίβει το ηλιοκαμμένο του κορμί σε δρόμους, περισσότερο ενδιαφέροντες.  Η συνέχεια φυσικά, ήταν απλά απογειωτική.  Ο ρόλος του στο «Killer Joe», είναι από τις καλύτερες ανδρικές ερμηνείες που είδαμε φέτος, αφού για πρώτη φορά εντοπίσαμε στον τεξανό ηθοποιό, μια αλλιώτικη, διεστραμμένη διάθεση, που πολύ μας άρεσε.  Tα «Τhe Paperboy», «Mud» (μια ταινία του σκηνοθέτη του «Τake Shelter», Jeff Nichols, η οποία προκάλεσε αίσθηση στο φεστιβάλ των Καννών, όπως επίσης και η ερμηνεία του McConaughey) και «Magic Mike», αποτέλεσαν απλώς το επιστέγασμα μιας μεταστροφής που ποτέ δε περιμέναμε, αλλά τελικά ήρθε.  Και όπως δείχνουν οι μελλοντικές του δουλειές, ο «νέος» McConaughey, ήρθε για να μείνει.  Σειρά έχουν τα «Dallas Buyers Club» (για τις ανάγκες της οποίας ο ηθοποιός έχει χάσει όλο τον μυϊκό του όγκο, προκειμένου να υποδυθεί έναν ασθενή με AIDS) και «The Wolf of Wall Street» του Martin Scorsese.  Ο Matthew βαδίζει στα χνάρια του Affleck, με μια ολοκληρωτική αλλαγή που αποδεικνύει περίτρανα οτι ‘το’χει’, αποτελώντας σίγουρα τον ηθοποιό με το πιο εντυπωσιακό, φετινό comeback.

Σημείωση: Όσο γράφαμε αυτές τις αράδες, ανακοινώθηκαν και οι φετινές υποψηφιότητες των Oscar.  Τα συγχαρητήριά μας λοιπόν σε δυο, εκ των ηθοποιών που αναφέραμε παραπάνω, μιας που η Hathaway προτάθηκε για Oscar Β’ Γυναικείου, ενώ η ταινία του Affleck είναι ούτε λίγο, ούτε πολύ υποψήφια σε 7 κατηγορίες, ανάμεσά τους και αυτή της Καλύτερης Ταινίας.  Με το καλό λοιπόν!

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • katekofina
    14 Ιανουαρίου 2013 at 3:40 μμ - Reply

    ma einai dynaton h xauagoyei na phre xrysh sfaira kai o anoysios ben aflek; eleos mvre.

  • WinryRockbell
    WinryRockbell
    17 Ιανουαρίου 2013 at 2:53 μμ - Reply

    Όταν ένα ηθοποιός καταφέρνει να λάμψει, ακόμα και όταν δεν μας έχει συνηθίσει, αξίζει ένα μπράβο. Πόσο μάλλον οι ηθοποιοί που ανέφερες. Εξαιρετική Hathaway στους ‘Άθλιους, όπως και η καριέρα του Affleck ως σκηνοθέτης, και μάλιστα σε ετερόκλητες μέχρι τώρα ταινίες.

  • ΣΧΕΤΙΚΑ