Αεροπλάνα – Planes (2013)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Klay Hall
Σενάριο: John Lasseter, Klay Hall, Jeffrey M. Howard
Με τις φωνές των: Dane Cook, Stacy Keach, Brad Garrett και στα ελληνικά Γιώργος Καπουτζίδης, Ντορέτα Παπαδημητρίου, Ντίνος Σούτης, Τηλέμαχος Κρεβάικας
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Στα «Αεροπλάνα», το νέο πόνημα της Ντίσνει που είναι όμως τοποθετημένο στον κόσμο των «Αυτοκινήτων» της Pixar, παρακολουθούμε την ιστορία του Ντάστι Κροπχόπερ, ενός αεροπλάνου αεροψεκασμών, ο οποίος ονειρεύεται να ταξιδέψει μακριά από την Αμερικανική κωμόπολη που μένει και να γίνει ένα πετυχημένο αεροπλάνο… κούρσας! Για να το πετύχει αυτό αποφασίζει να συμμετάσχει στον ακριβοθώρητο αγώνα «Wings Around The World», ένα αεροπλάνικο γκραν πρι που θα τον πάει από τη Νέα Υόρκη στην Ισλανδία, στη Γερμανία, στην Κίνα στο Μεξικό κι απο ‘κει πάλι πίσω στη Νέα Υόρκη.

Φυσικά, όλοι οι φίλοι και γνωστοί του Ντάστι του επαναλαμβάνουν αυτό που ο ίδιος ήδη ξέρει: «Δεν είσαι αεροπλάνο αγώνων», «φτιάχτηκες για να είσαι αεροπλάνο ψεκασμών». Ο Ντάστι όμως, με περίσσιο πείσμα και θάρρος, έχει αποφασίσει να συμμετάσχει στον αγώνα, να κερδίσει και να αποδείξει σε όλους τους αμφισβητίες πόσο λάθος έχουν. Με ατσούμπαλους, κλισεδράρικους διαλόγους που επαναλαμβάνουν και τονίζουν ξανά και ξανά τις προθέσεις του γενναίου αυτού αεροπλάνου, οι δημιουργοί αποκαλύπτουν ένα λανθάνον άγχος, μήπως τυχόν οι νεαροί θεατές της ταινίας δεν καταλάβουν τη βασική θεματική του έργου.

Κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο. Το «Αεροπλάνα» άλλωστε είναι ένα έργο φτιαγμένο από κομμάτια άλλων γνώριμων και πολύ καλύτερων ταινιών, κυρίως από τα κομμάτια των «Αυτοκινήτων» από τα οποία άλλωστε δανείζεται το setting και τη βασική πλοκή του. Και είναι αυτές ακριβώς οι τρομαχτικές ομοιότητες με τα «Αυτοκίνητα» που κάνουν το «Αεροπλάνα» να φαντάζει περιττό και ανούσιο – μία σχετικά φτηνή απομίμηση μίας καλύτερης και πιο ολοκληρωμένης ταινίας. Όλα τα κλισέ που φαντάζεσαι είναι εδώ πέρα, όπως άλλωστε και όλοι οι χαρακτήρες που περιμένεις να δεις σε ένα τέτοιο έργο: ο πεισματάρης πρωταγωνιστής, ο αλαζόνας ανταγωνιστής, ο μέντορας με το «τραγικό» back-story… Απανωτά ντεζα-βου, κάνουν το κεφάλι σου να πονάει. Δε χρειάζεται να σκεφτείς που αλλού έχεις δει αυτή την πλοκή, ή τι σου θυμίζει αυτός ο χαρακτήρας. Τα πάντα στην ταινία είναι δανεικά και, ακόμη χειρότερα, τα κλισέ δεν επαναλαμβάνονται καν επιτυχημένα. Οι χαρακτήρες δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο – κάποια σπιρτάδα ή μία ζωντάνια τέλος πάντων που να σε κάνει να ενδιαφερθείς για τα τεκταινόμενα στη μεγάλη οθόνη. Η ταινία επίσης δε φαίνεται να επενδύει ιδιαίτερα στο χιούμορ και στα γκαγκ, αλλά από την άλλη, το «συναισθηματικό» της κομμάτι το έχουμε δει τόσες φορές στο παρελθόν που είναι δύσκολο πλέον να συγκινήσει.

Το «Αεροπλάνα» είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η «σωστή» αφηγηματική δομή και η δουλική εφαρμογή των σεναριακών κανόνων δε σημαίνουν τίποτα αν η ταινία σου δεν έχει ψυχή. Η πλοκή στα «Αεροπλάνα» δε σκαλώνει πουθενά και το ταξίδι του κεντρικού ήρωα είναι ολοκληρωμένο (αν και το έχεις μαντέψει πριν καν πατήσεις το πόδι σου στην αίθουσα, διαβάζοντας απλά τη σύνοψη της ταινίας). Το έργο όμως δε ζωντανεύει ποτέ μπροστά στα μάτια μας. Οι χαρακτήρες είναι αδιάφοροι, το χιούμορ απόν και η ιστορία χιλιοειπωμένη. Κάποιες σκηνές δράσης πάνω από όμορφα ζωγραφισμένα τοπία αναζωπυρώνουν σε άσχετες στιγμές το ενδιαφέρον, αλλά δεν αρκούν για να σώσουν την ταινία από τη βαρεμάρα. Έχω την εντύπωση ότι την ταινία θα την απολαύσουν μόνο θεατές κάτω των… 8 ετών, δηλαδή θεατές που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν βγήκαν τα «Αυτοκίνητα» στους κινηματογράφους. Οι υπόλοιποι πιο πιθανό είναι να το ρίξετε στο χασμουρητό χαζεύοντας ενίοτε τα «αεροπλανικά» πλάνα πάνω από τη Νέα Υόρκη, την Κίνα και τον Ειρηνικό ωκεανό…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ