Αγαπημένες ταινίες των παιδικών μας χρόνων

Με αφορμή την συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κυκλοφορία του Stand by Me

Το 1986 ο Rob Reiner μετέφερε στην μεγάλη οθόνη το coming of age μυθιστόρημα του Stephen King, The Body, με ήρωες μια παρέα αγοριών που ξεκινούν ένα περιπετειώδες ταξίδι και απώτερο στόχο την ανακάλυψη της σωρού ενός εξαφανισμένου παιδιού.  Το φιλμ «ντύθηκε» με το τραγούδι του Ben E King, Stand by Me, το οποίο ταυτίστηκε απαρέγκλιτα μαζί του, με την ταινία να γράφει, έκτοτε, ιστορία με τον ίδιο τίτλο, κρατώντας περίοπτη θέση στο πάνθεον με τις πιο προσφιλείς, κινηματογραφικές μας αναμνήσεις.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν ορισμένες ταινίες που μοιάζουν να έχουν συνδεθεί για πάντα στο υποσυνείδητό μας, με μερικές από τις καλύτερες στιγμές των παιδικών μας χρόνων, ταινίες που για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, καταφέρνουν μέχρι και σήμερα να μας συγκινούν και να μας θυμίζουν ανέμελες μέρες, παντοτινές φιλίες και ατέλειωτα παιχνίδια.

Αφορμή λοιπόν για το παρόν αφιέρωμα είναι η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κινηματογραφική μεταφορά του Stand by Me, μια ταινία ωδή στην πραγματική φιλία, τις ανησυχίες της προ-εφηβικής ηλικίας και την σαρωτική συνειδητοποίηση της ενήλικης πια καθημερινότητας ότι, «ποτέ δεν είχες στη μετέπειτα ζωή σου φίλους, όπως αυτούς που είχες όταν ήσουν δώδεκα…».

Η λίστα που ακολουθεί αποτελεί μια personal favorite καταγραφή ταινιών, άρρηκτα συνδεδεμένες με την παιδική ηλικία της γράφουσας, το σίγουρο όμως είναι πως κάπου ανάμεσα σε αυτές, θα βρείτε και τις δικές σας, μικρές «αγάπες».

*Οι ταινίες τοποθετούνται χρονικά μεταξύ 1980 και 1990.

STNDBYME-CTIT-1Stand by Me (1986)

Χωρίς αμφιβολία η καλύτερη ταινία βασισμένη σε έργο του Stephen King, το Stand by Me είναι μια κινηματογραφική εμπειρία που βιώνεται και δεν ξεχνιέται ποτέ.  Λίγο η νοσταλγική διάθεση του ενήλικου ήρωα που καθιστά το φιλμ ένα μεγάλο flash back στα χρόνια της αθωότητας, λίγο η συγκινητική, ετερόκλητη τετράδα των πρωταγωνιστών (όλοι έχουμε αναρωτηθεί ποιον χαρακτήρα της ταινίας θα παίζαμε), λίγο το ενδοσκοπικό ταξίδι – αφενός μια larger than life περιπέτεια, αφετέρου μια αφορμή για παρεΐστικο «εξορκισμό» προσωπικών δαιμόνων – δεν θέλει και πολύ για να αγαπήσεις αυτή την ταινία, αφού στην ουσία της αποτελεί την οπτικοποίηση όλων αυτών που είχαμε ονειρευτεί να κάνουμε και να ζήσουμε, όντας παιδιά.  Γιατί στην τελική, τι άλλο χρειάζεται κανείς για να είναι ευτυχισμένος πέρα από έναν άγνωστο (και άρα γοητευτικό) προορισμό και λίγους καλούς φίλους;  Επίσης αν τα παιδικά μας χρόνια είχαν ένα soundtrack, όλοι ξέρουμε ποιo θα ήταν.  «When the night has come…» (αυτό το διάβασες τραγουδιστά, χα!).

jumanjiJumanji (1995) 

Είμαι σίγουρη πως μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ούτε ένα παιδί, που να μην ευχήθηκε, να «ποδοπατηθεί» από ένα φρενιασμένο πλήθος ζεβρών, να κινδυνέψει από τα δηλητηριώδη αγκάθια ενός τροπικού φυτού, να τραμπουκιστεί από μια παρέα αλαφιασμένων μαϊμούδων και να απειληθεί από έναν αλλόφρονα κυνηγό σαφάρι.

Εντάξει, σίγουρα υπάρχουν και παιδιά – ελάχιστα, μετρημένα στα δάχτυλα σου λέω – που δεν ευχήθηκαν όλα τα παραπάνω, αλλά πραγματικά, where is the fun in that?

Το Jumanji του Joe Johnston, προσγειώθηκε με πάταγο στις σκοτεινές αίθουσες το μακρινό 1995, συστήνοντας σε μικρούς και μεγάλους τις θαυμαστές προοπτικές που ανοίγονταν μπροστά σε κάθε απρόβλεπτη ζαριά των κινηματογραφικών παικτών: λιοντάρια, ελέφαντες, πλημμύρες, γιγαντιαίες αράχνες και…ταρζανικές κλιματσίδες έκαναν την εμφάνισή τους, γκρεμίζοντας δρόμους, καταστρέφοντας σπίτια και βυθίζοντας μια ολόκληρη πόλη στο χάος.

Χαλάλι όλα τα κυριακάτικα μεσημέρια που έχουμε περάσει να το χαζεύουμε στην τηλεόραση μετά το μεσημεριανό, ανάμεσα στο «πρέπει να σηκωθώ για διάβασμα» και το «εντάξει, μέχρι το βράδυ προλαβαίνω».  Το Jumanji, το οποίο θεωρήθηκε ο πρώτος μεγάλος συνεχιστής στον τομέα CGI μετά το Jurassic Park του 1993, θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας ως το πιο bad ass επιτραπέζιο που δεν καταφέραμε ποτέ να παίξουμε.

maxresdefaultMy Girl (1991)

Ένα από τα all time favourite, αλλά και τραυματικά φιλμ (ιδιαίτερα για όσους είναι αλλεργικοί στις μέλισσες) που έχουμε ταυτίσει με τα νεότερα χρόνια μας, είναι το My Girl του Howard Zieff.

Με πρωταγωνιστή τον, ήδη φιρμάτο από το Home Alone, Macaulay Culkin και την Anna Chlumsky, που πλέον διαπρέπει στην μικρή οθόνη, Το Κορίτσι μου για τα καθ’ ημάς, είναι η ιστορία της 11χρονης Vada, ενός αντιδραστικού, υποχόνδριου αγοροκόριτσου «ερωτευμένο» με τον δάσκαλό του και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον…θάνατο, επηρεασμένη καθώς είναι από τον πατέρα της, ο οποίος εργάζεται ως εργολάβος κηδειών.  Η στιγμή που θα γνωρίσει τον γλυκό και συνεσταλμένο Thomas (και που τα πάντα θα αλλάξουν), είναι από εκείνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ στην μετέπειτα ζωή κάθε κοριτσιού.

Τρυφερό και γλυκόπικρο, το My Girl είναι η ταινία με την οποία όλες έχουμε κλάψει (παραδέξου το!), είναι η επιτομή των όμορφων καλοκαιριών, των πρώτων σκιρτημάτων, της ξέγνοιαστης παιδικής εποχής, αλλά και των αναπόφευκτων γραμμένων της ζωής. Α, και η αφορμή για την κατακόρυφη άνοδο των πωλήσεων της Σούπερ Κατερίνας με δώρο εκείνα τα δαχτυλίδια που άλλαζαν χρώμα με βάση την διάθεσή σου.  Ωραίες εποχές.

ET-The-Extra-Terrestrial-Gallery-7E.T. the Extra-Terrestrial (1982)

Λίγο προγενέστερος ο φιλικός εξωγήινος του Steven Spielberg, δεν θα μπορούσε επουδενί να απουσιάζει από κάθε αναμνησιακή κινηματογραφική λίστα που σέβεται τον εαυτό της.  Όσο μπόι του έλειπε, ο Ε.T. το αναπλήρωνε σε καλοσύνη και θαυμαστή εφευρετικότητα, προλαβαίνοντας να γίνει αναπόσπαστο μέλος μιας οικογένειας και να αποκτήσει παντοτινούς φίλους, λίγο πριν την «E.T. phone home» επιστροφή στον πλανήτη του.

H εκτίμησή μας στο πρόσωπο του Spielberg δεν θα ξεθωριάσει ποτέ, αν μη τι άλλο γιατί ξέρει πως να κατασκευάζει σινεμά που μιλά κατευθείαν στην καρδιά.  Υπάρχει μια παιδικότητα και μια αθωότητα σε αρκετά δείγματα του πρώιμου έργου του και ο E.T. είναι σίγουρα το απαύγασμα αυτού.

Συστήνοντας στο κοινό έναν διαφορετικό εξωγήινο από αυτούς που είχαν τρομοκρατήσει τις σκοτεινές αίθουσες μερικά χρόνια πριν (βλ. Alien, The Thing), ο E.T. μοιάζει με ένα μικρό, χαμένο παιδί που χρειάζεται αγάπη και στοργή προκειμένου να επιβιώσει.  Διόλου τυχαία, η απρόβλεπτη συνάντησή του με τον Elliott έμελλε να θέσει τα θεμέλια μιας από τις καλύτερες φιλίες που έχει γνωρίσει ποτέ το κινηματογραφικό πανί, αλλάζοντας παράλληλα την άποψή μας για τα απειλητικά, «πράσινα» ανθρωπάκια, άρδην.  Ή περίπου.

8KeGVIS27B1xMatilda (1996)

Βασισμένο στο ομώνυμο παιδικό μυθιστόρημα του Roald Dahl και σκηνοθετημένο από τον Danny DeVito, το Matilda μας έχει συντροφεύσει ουκ ολίγες φορές σε αναρίθμητα ράθυμα Σαββατοκύριακα, καθιστώντας τα λιγάκι πιο υποφερτά και υπενθυμίζοντάς μας, ότι μπορεί να υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκδικηθείς την στριμμένη διευθύντρια του σχολείου, κανένας όμως δεν θα είναι ποτέ τόσο cool όσο, well, η ίδια η μαγεία.

Fun fact: Η αχώνευτη διευθύντρια Trunchbull – κατά κόσμον Pam Ferris – που μας έκανε να μην ξαναδούμε ποτέ ένα σοκολατένιο κέϊκ με τον ίδιο τρόπο (καλά εντάξει, όχι), έκανε «καριέρα» και ως αδελφή του εξίσου αχώνευτου θείου Vernon, στο Harry Potter and the Prisoner of Azkaban και για μια ακόμη φορά, πήρε αυτό ακριβώς που της άξιζε.

gtkibnicampyjlieibxzThe Goonies (1985)

Με τον Richard Donner (The Omen) στην σκηνοθεσία, τον Stephen Spielberg στο story και τον Chris Colombus στο σενάριο, το πολυαγαπημένο Goonies ήταν προορισμένο να γράψει εποχή από την πρώτη κιόλας στιγμή της σύλληψής του.

Μια παρέα παιδιών θα ξεκινήσει ένα φανταστικό ταξίδι αναζήτησης ενός θρυλικού, πειρατικού θησαυρού, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την μετατροπή της γειτονιάς τους σε γήπεδο γκολφ.  Τα όσα θα επακολουθήσουν, περιλαμβάνουν αυτοσχέδιες εφευρέσεις, θανατηφόρες παγίδες, αμύθητα πλούτη, δυο από τους πιο αξιολύπητους κακούς με Οιδιπόδειο που έχουν περάσει ποτέ από το σινεμά, μια σοκολάτα BabyRuth – μήλον της έριδος – και τον Sloth (τι εννοείς ποιον Sloth;).

Ταινία σταθμός στο είδος της νεανικής περιπέτειας, το Goonies παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο διαχρονικά, απολαυστικά φιλμ, μια περιπέτεια επικών διαστάσεων και μια σινεματική ανάμνηση με την δική της, ξεχωριστή θέση στην λίστα με τα all time favorites.

MV5BMTQ5NTM4NTY5MV5BMl5BanBnXkFtZTgwOTg2Mzc2NjE@._V1_The Iron Giant (1999) 

Πριν τους Pixar-ικούς The Incredibles και τις γαστριμαργικές περιπέτειες του Ratatouille, ο Brad Bird είχε σκηνοθετήσει ένα από τα καλύτερα, πιο συγκινητικά animation των ’90s και πιθανότατα έναν από τους πιο αξιόλογους κινηματογραφικούς ύμνους στην διαφορετικότητα και την αληθινή φιλία.

Το The Iron Giant διηγείται την ιστορία ενός εννιάχρονου αγοριού που γίνεται φίλος με ένα πελώριο, εξωγήινο ρομπότ και την προσπάθειά του να το προστατέψει από έναν παρανοϊκό, κυβερνητικό πράκτορα που επιδιώκει την εξολόθρευσή του.

Ομοιάζοντας αρκετά σε θεματική με τον E.T. του Spielberg, το The Iron Giant αποτέλεσε κομβικό σημείο για την animation παραγωγή της Warner Bros., καθώς παρά το γεγονός ότι η πορεία της ταινίας στο παγκόσμιο box-office ήταν αποκαρδιωτική (κυρίως εξαιτίας του ανύπαρκτου marketing), η σταδιακή της ανάδειξη σε ένα από τα κλασικότερα animated films στην ιστορία του σινεμά, ήταν ένα στοίχημα που κερδήθηκε εν καιρώ μεν, απόλυτα δικαιολογημένα δε.

home-alone-1Home Alone (1990)

Χριστούγεννα χωρίς κατοστάρα επανάληψη Home Alone, είναι σαν γιορτές χωρίς μελομακάρονα (στους κουραμπιέδες πάω πάσο), αφού χρόνια τώρα η παράδοση θέλει οικογενειακή προβολή της ταινίας εν μέσω θρησκευτικής, σχεδόν, κατάνυξης, παρά το γεγονός ότι το καλαμπούρι με την καψαλισμένη καράφλα του Joe Pesci έχει καταντήσει πιο γραφικό και από σαντορινιώτικο ηλιοβασίλεμα.

Όπως και να έχει, ο Kevin McCallister θα αποτελεί πάντα το παιδικό μας είδωλο, όχι μόνο επειδή έβγαλε νοκ-άουτ το δίδυμο της συμφοράς (the Wet Bandits, really;) με τους πλέον ευφάνταστους τρόπους, αλλά κυρίως επειδή ο Kevin έφαγε παγωτό τον χειμώνα, χοροπήδησε με τα παπούτσια στο κρεβάτι, σούφρωσε τα λεφτά του μεγαλύτερου αδελφού του και είδε ταινία ακατάλληλη για την ηλικία του.  Yolo μάγκας.

grem1Gremlins (1984)

Είναι μικρά, χνουδωτά και αξιολάτρευτα, μπορούν να σου κρατήσουν επί ώρες την καλύτερη παρέα και δεν απαιτούν από εσένα τίποτα το ιδιαίτερο, πέρα από την τήρηση τριών απλών κανόνων: όχι δυνατός φωτισμός, όχι νερό και όχι φαγητό μετά τα μεσάνυχτα (αυτό το τελευταίο κάνει apply και σ’εμένα).

Αν ο Μπαμπούλας ήταν ο νούμερο ένα λόγος που η ντουλάπα μας έμενε κλειδαμπαρωμένη το βράδυ (φευ, και αυτό το κάστρο «γκρεμίστηκε» μετά το ‘Monsters, Inc.’), τότε τα Gremlins ήταν η αιτία που δεν κοιτούσαμε ποτέ κάτω από το κρεβάτι και ας ξέραμε βαθιά μέσα μας, ότι η λευκή τούφα του Λωρίδα μπορούσε να ξεπροβάλει παρέα με το υπόλοιπο crew του από κάθε άλλη μικρή, σκοτεινή γωνιά του δωματίου.

Joe Dante στη σκηνοθεσία, Chris Columbus στο σενάριο και ορδές από τα πιο κακομούτσουνα και πιο σκανταλιάρικα τερατόνια που πέρασαν ποτέ από την κινηματογραφική οθόνη, τα Gremlins με το εικονικό, μουσικό score του Jerry Goldsmith αποτέλεσαν το έτερο χριστουγεννιάτικο must, μπερδεύοντας ιδανικά το στοιχείο της κωμωδίας με αυτό του τρόμου, μόνο για να δημιουργήσουν τελικά ένα αγαπημένο instant classic.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ