Αφιέρωμα στον Heath Ledger

8 χρόνια μετά το θάνατο του, ξαναθυμόμαστε τον αδικοχαμένο ηθοποιό

Τα σενάρια και οι θεωρίες για το θάνατο του Heath Ledger ακόμα δεν έχουν ξεθυμάνει. Εμείς διαλέγουμε όμως να τον θυμόμαστε για το ταλέντο του και έτσι σας παρουσιάζουμε το ιστορικό της σύντομης, αλλά ιδιαίτερης καριέρας του.

Το 1999, λοιπόν, σε ηλικία 20 ετών, ο Αυστραλός Heath Andrew Ledger πηγαίνει στην Αμερική για να κυνηγήσει το όνειρο της ηθοποιίας. Μόλις έχει τελειώσει τα γυρίσματα για τον πρώτο πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία «Two Hands» του Gregor Jordan, ενώ είχαν προηγηθεί δυο μικρότεροι ρόλοι σε ταινίες και τέσσερις ρόλοι σε τηλεοπτικές σειρές στην Αυστραλία. Δεν αργεί να κερδίσει το ρόλο του Patrick Verona στην ταινία του Gil Junger «10 Things I Hate About You», μιας χαλαρής διασκευής του διάσημου σαιξπηρικού έργου «Το Ημέρωμα της Στρίγγλας». Ο Ledger υποδύεται ένα «κακό παιδί», μαθητή λυκείου, ο οποίος πληρώνεται για να βγει ραντεβού με ένα κορίτσι που φυσικά στο τέλος ερωτεύεται. Ο πιο ανέμελος ρόλος της καριέρας του, όπου εκτός των άλλων τραγουδάει και χορεύει το «I love you baby», εν μια νυκτί τον κάνει γνωστό και αφίσα στα δωμάτια των κοριτσιών.

Το Χόλιγουντ πιστεύει ότι έχει βρει τον επόμενο καρδιοκατακτητή του και έτσι οι ρόλοι που προτείνονται στο Ledger είναι παρόμοιοι με το ρόλο του Patrick, κάτι που απογοητεύει τον ηθοποιό. Ένα χρόνο μετά, πηγαίνει στην οντισιόν για την ταινία του Roland Emmerich, «The Patriot», ένα δράμα για τον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της οντισιόν του πιστεύει ότι δεν τα πάει καλά και φεύγει αλλά τελικά κερδίζει το ρόλο του νεαρού ιδεαλιστή Gabriel Martin. Για τις ανάγκες του ρόλου πρέπει να αλλάξει την προφορά του και να μάθει να χειρίζεται όπλα αλλά όχι και να ιππεύει, αφού είναι κάτι που ήξερε να κάνει από μικρός. Από τις σκηνές αντιπαράθεσης με τον πατέρα του μέχρι τις πιο τρυφερές σκηνές με την αρραβωνιαστικιά του, ο ρόλος αυτός άφησε για πρώτη φορά να αναδειχθούν οι δυνατότες που υπήρχαν στον ηθοποιό.

Με τις οντισιόν να είναι «ο κακός του δαίμονας», ο Ledger ανακουφίζεται όταν του προτείνουν να πρωταγωνιστήσει σε μια μεσαιωνική περιπέτεια υπό τον τίτλο «A Knight’s Tale», του Brian Helgeland. Ο Ledger εμφανίζεται ορεξάτος και ξέγνοιαστος στο ρόλο του wannabe ιππότη William Thatcher που διαθέτει και κωμικά στοιχεία. Αν και χρειάζεται να μάθει ξιφομαχία και χορό, τον ηθοποιό περισσότερο αγχώνει το γεγονός πως όντας ο πρωταγωνιστής, η ευθύνη για την επιτυχία αλλά και για την προώθηση της ταινίας βαραίνει τους δικούς του ώμους. Τελικά, η ταινία τον εδραιώνει ως leading man.

Αφού απορρίπτει τον ρόλο του Spiderman, φοβούμενος την τυποποίηση, επιστρέφει στους δραματικούς ρόλους, σε μια ακόμα ταινία εποχής, το «The Four Feathers» του Shekhar Kapur, που βασίζεται στο πολυμεταφερμένο στον κινηματογράφο ομώνυμο βιβλίο του A. E. W. Mason. Αν και ο Ledger βάζει τα δυνατά του, η ταινία γίνεται η πρώτη του εμπορική αποτυχία. Ακολουθεί το «Monster’s Ball» του Marc Forster, καθώς ο ηθοποιός νιώθει την ανάγκη να συμμετέχει σε μια πιο μικρή παραγωγή, με ένα μικρότερο ρόλο. Μπορεί ο Sonny Growtoski, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ledger, να υπάρχει μόνο στο ένα τρίτο της ταινίας, αλλά δρα σαν καταλύτης για την εξέλιξη της πλοκής. Ο πιο σκοτεινός ρόλος του ηθοποιού μέχρι τότε, είναι ένας μοναχικός νεαρός, πολύ ευαίσθητος για να δουλεύει σε πτέρυγα θανατοποινιτών, που παράλληλα αναζητά συνεχώς την αποδοχή του πατέρα του. Χωρίς υπερβολές, με λιτότητα και ειλικρίνεια στην ερμηνεία του, ο Ledger αποδεικνύει ότι παρά το νεαρό της ηλικίας του μπορεί να φέρει σε πέρας πιο «ώριμους» ρόλους.

Έπειτα, ξανασυνεργάζεται με το Helgeland, υποδυόμενος έναν ιερέα στο «The Order» (aka «Sin Eater»), που αποτελεί όμως τη χειρότερη ταινία στη φιλμογραφία του ηθοποιού και ακόμα μια εμπορική αποτυχία. Η λύση του Ledger είναι η επιστροφή στις ρίζες του και στην Αυστραλία με τη low-budget ταινία εποχής «Ned Kelly», υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες και πάλι του Jordan, του ανθρώπου που τον ανέδειξε. Αν και ο ηθοποιός παθιάζεται με το ρόλο του Αυστραλού «Ρομπέν των Δασών», η ταινία αποτυγχάνει να εντυπωσιάσει. Το ίδιο συμβαίνει και με το «Lords of Dogtown» της Catherine Hardwicke, που έχει θέμα το surf και το skateboarding στα ‘70s, με το Ledger να υποδύεται υπαρκτό πρόσωπο, αλλά και με το «The Brothers Grimm» του Terry Gilliam.

Το 2005, ο Αυστραλός ηθοποιός παίρνει το ρίσκο να αναλάβει ένα δύσκολο ρόλο που έχουν απορρίψει πολλοί ηθοποιοί στο δράμα «Brokeback Mountain» του Ang Lee. Πρόκειται για το ρόλο του Ennis Del Mar, ενός άντρα που ζει διπλή ζωή για πολλά χρόνια, από τη μία παντρεμένος με την Alma (την υποδύεται η Michelle Williams, μετέπειτα σύντροφος και μητέρα του παιδιού του Heath Ledger και στην πραγματικότητα) και από την άλλη έχοντας εραστή έναν άντρα. Πέρα από το ομοφυλοφιλικό κομμάτι, το οποίο δε φοβίζει τόσο τον ηθοποιό, η πραγματική πρόκληση είναι να μεταφέρει τον καταπιεσμένο συναισθηματικό κόσμο του χαρακτήρα στους θεατές, αφού ο Ennis είναι υπερβολικά λιγομίλητος. Τελικά, η εσωτερική, πολύπλοκη και συγκινητική ερμηνεία του Ledger, σε συνδυασμό με την επιμονή του στη λεπτομέρεια, (αλλάζει ακόμα και τη φωνή του όσο ο χαρακτήρας του μεγαλώνει ηλικιακά), του δίνουν, σε ηλικία 26 ετών, την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Σειρά έχει το μέτριο «Casanova» του Lasse Hallström, το οποίο χρησιμεύει σα «διακοπές» για το Ledger. Η επόμενη ταινία του, «Candy», γυρίζεται στην αγαπημένη του Αυστραλία, με σκηνοθέτη το Neil Armfield. Ο Ledger υποδύεται έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους της καριέρας του, τον εξαρτημένο από την ηρωίνη Dan που παρασέρνει στον τρόπο ζωής του την κοπέλα του, Candy. Απελευθερωμένος από την ψεύτικη αμερικάνικη προφορά, ο ηθοποιός βρίσκει την ευκαιρία εδώ να αυτοσχεδιάσει περισσότερο από ποτέ. Αν και η ταινία δεν έχει ευρεία διανομή και παίρνει μέτριες κριτικές, παρόλα αυτά, η ερμηνεία του Ledger ξεχωρίζει και πάλι.

Έπειτα από μια παύση 18 μηνών στην καριέρα του, λόγω της γέννησης της κόρης του, ο Ledger «ακολουθεί» τη Williams στο «I’m Not There» του Todd Haynes. Εκεί, ερμηνεύει μια από τις έξι διαφορετικές πλευρές του Bob Dylan, στην ταινία που έμελλε να είναι η τελευταία που προβλήθηκε όσο ο Ledger ήταν εν ζωή. Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε τη σχέση του Robbie με τη γυναίκα του, από τη στιγμή της γνωριμίας τους μέχρι το διαζύγιο. Εγωκεντρικός, άπιστος και μισογύνης, είναι ένας χαρακτήρας με τον οποίο ο θεατής δεν ταυτίζεται εύκολα. Η ερμηνεία όμως του Ledger είναι τόσο αβίαστη και γοητευτική που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.

Μπορεί η τελευταία εμφάνιση του Ledger να ήταν στο «The Imaginarium of Doctor Parnassus» του Gilliam, αλλά η τελευταία ολοκληρωμένη δουλειά του ήταν αυτή που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Για την ερμηνεία του ως παρανοϊκός Joker στο «The Dark Knight» του Christopher Nolan, ο ηθοποιός κέρδισε (δυστυχώς μετά θάνατον) ό,τι βραβείο β’ ανδρικού ρόλου υπάρχει. Το έργο του Ledger ήταν δύσκολο, καθώς τον ίδιο χαρακτήρα είχε υποδυθεί παλαιότερα με μεγάλη επιτυχία και ο Jack Nicholson. Τελικά όμως, η ερμηνεία του δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα και με κανέναν άλλο, ενώ είναι δύσκολο να διαχωρίσεις τον ηθοποιό από το ρόλο. Ο Ledger είχε βέβαια τη βοήθεια του μακιγιάζ και του σεναρίου στο χτίσιμο της ερμηνείας του, αλλά δεν έμεινε μόνο εκεί. Κατάφερε να γίνει αυτό που αντιπροσωπεύει ο Joker, το απόλυτο χάος, βγαλμένο από τους χειρότερους εφιάλτες μας.

Πέρα από την καριέρα του στην υποκριτική, ο Ledger είχε και άλλες ανησυχίες, όπως τη φωτογραφία, αλλά και τη σκηνοθεσία μουσικών video clips για τους N’fa, Ben Harper, Modest Mouse. Παράλληλα, ετοιμαζόταν να κάνει και τα πρώτα του σκηνοθετικά βήματα στον κινηματογράφο, είτε με τη βιογραφία του επίσης πρόωρα χαμένου τραγουδοποιού Nick Drake, είτε με τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Walter Tevis «The Queen’s Gambit» που σχετίζεται με το σκάκι, μια άλλη μεγάλη αγάπη του ηθοποιού.

Το σοκ που προκάλεσε στις 22 Ιανουαρίου 2008 ο θάνατος του Heath Ledger ήταν, εκτός των άλλων, και απόρροια των δυνατοτήτων που υπήρχαν και θα μείνουν ανεκπλήρωτες. Έστω, όμως, και μέσα από τη σύντομη καριέρα του, πανάξια κατέχει και θα κατέχει πάντα το θαυμασμό μας και μια περίοπτη θέση στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα.

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ