After Earth (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:M. Night Shyamalan
Σενάριο: Gary Whitta, M. Night Shyamalan, Will Smith
Πρωταγωνιστούν: Jaden Smith, Will Smith, Sophie Okonedo
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood

 

Ο Shyamalan επιστρέφει με καινούργια ταινία. Αυτό, για κάποιους, μπορεί να ακούγεται ως απειλή και δεν θα είχαν άδικο. Τα τελευταία χρόνια ο πάλαι ποτέ αγαπημένος σκηνοθέτης του ανατρεπτικού έχει πάρει την κατηφόρα. Κάθε νέα του ταινία αποδεικνύεται χειρότερη από την προηγούμενή του και αυτό δείχνει να μην έχει σταματημό. Οι φανς του (αλήθεια πόσοι έχουν απομείνει;) εύχονται με κάθε νέα του ταινία να ανακάμψει και να βρει και πάλι τον δρόμο του.

Έτσι και με το “After Earth”, τρία χρόνια μετά το τραγελαφικό “The Last Airbender” (στην ταινία “Devil” (2010) είχε γράψει μόνο το σενάριο), ξανανεβαίνει στην καρέκλα του σκηνοθέτη προσπαθώντας και πάλι να ανακτήσει την χαμένη του δόξα. Και, δυστυχώς, για άλλη μια φορά αποτυγχάνει. Παταγωδώς!

Μετά τη συντριβή του διαστημόπλοιου τους, ο Cypher (Will Smith) και ο έφηβος γιος του Kitai (Jaden Smith) βρίσκονται παγιδευμένοι στον πλανήτη Γη, τον οποίο η ανθρωπότητα έχει εγκαταλείψει εδώ και 1000 έτη εξαιτίας κατακλυσμών. Ο Cypher έχει τραυματιστεί σοβαρά και ο γιος του πρέπει να εξερευνήσει τον αφιλόξενο πλανήτη Γη προς αναζήτηση βοήθειας. Αχαρτογράφητες περιοχές, εξελιγμένα άγνωστα είδη που κυριαρχούν στον πλανήτη και ένα ανεξέλεγκτο εξωγήινο πλάσμα είναι μερικά από τα εμπόδια που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει ο Kitai. Παράλληλα, πατέρας και γιος πρέπει να βρουν τον τρόπο να συνεργαστούν και να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλο για να καταφέρουν να επιστρέψουν ασφαλείς.

Η ταινία, στη βάση της, δεν είναι κάτι το πρωτότυπο: σχέση πατέρα/γιού που δοκιμάζεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Και οι συνθήκες αυτές, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι άλλες από τέρατα που θέλουν να σε φάνε ζωντανό μέσα σε ένα περιβάλλον που θυμίζει ζούγκλα Αμαζονίου. Και από εκεί και πέρα όλο αυτό εξελίσσεται σε ένα κακογραμμένο, κακοπαιγμένο και κακοσχεδιασμένο video game. Ναι, όλο αυτή η περιπέτεια που περνάει ο μικρός Kitai μοιάζει λες και είναι ένα από τα χειρότερα video games που έχεις παίξει ποτέ. Πάει από το ένα σημείο στο άλλο, σκοτώνοντας τέρατα και αντιμετωπίζοντας τα στοιχεία της φύσης μέχρι να σκοτώσει το μεγάλο boss του παιχνιδιού.

Και αυτό θα είχε πλάκα αν το σενάριο το οποίο το πλαισιώνει δεν ήταν τόσο κακογραμμένο, προβλέψιμο μέχρι αηδίας και γεμάτο τρύπες. Τα γεγονότα εξελίσσονται μπροστά σου χωρίς κάποια ουσία, οι αντιδράσεις και οι πράξεις των πρωταγωνιστών πολλές φορές δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, και μέχρι να φτάσεις στο φινάλε – που ήδη θα το γνωρίζεις από το πρώτο τέταρτο της ταινίας – απλά θα έχεις σταματήσει να αναρωτιέσαι τι βλέπεις και απλά το παρακολουθείς στον αυτόματο πιλότο. Ο Shyamalan μοιάζει να μην έχει την γνώση να μπορεί να σκηνοθετήσει μια αγωνιώδης περιπέτεια ή απλά να μην τον νοιάζει καν και να το κάνει ως αγγαρεία. Ακόμα και οι σκηνές δράσεις δεν έχουν το σασπένς που χρειάζεται να κρατήσουν έστω ένα ελάχιστο ενδιαφέρον, όσο έχει απομείνει δηλαδή και δεν παίζεις Tetris στο κινητό σου.

Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να χαρακτηρίσω πιο τραγικό, την σκηνοθεσία, το σενάριο ή τις ερμηνείες; Ναι, οι ερμηνείες απλά φτάνουν στα επίπεδα του γελοίου και του αστείου. Ο Will Smith προσπαθεί να το παίξει σοβαρός από την αρχή μέχρι το τέλος – δεν χαμογελάει ούτε δευτερόλεπτο – και το μόνο που καταφέρνει είναι να μην τον παίρνεις στα σοβαρά. Από την άλλη ο γιος του, ο Jaden Smith, δείχνει ότι συναίσθημα μπορείς να φανταστείς, από φόβο, λύπη μέχρι χαρά απεικονίζοντας έναν έφηβο του οποίου του λείπει το χάρισμα αλλά και το ταλέντο να μπορεί να τα μετριάσει και να τα ελέγξει όλα αυτά. Και αν η τέχνη μιμείται την ζωή, τότε κι εδώ ένας ταλαντούχος πατέρας προσπαθεί να πιέσει τον όχι και τόσο ταλαντούχο γιόκα του να ακολουθήσει τα βήματά του, δεν θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πιο διάνα στο πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Το “After Earth” αποδεικνύεται το φετινό “John Carter” και η φούσκα του Hollywood που ακούει στο όνομα M. Night Shyamalan φαίνεται πως έχει σκάσει από καιρό κι εμείς ακόμα περιμαζεύουμε τα απομεινάρια. Δεν ξέρω κατά πόσο σύντομα θα ξαναβρεί το mojo του ο Shyamalan, αλλά αν η τελευταία του ταινία αποτελεί κάποιο κριτήριο τότε έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του. Μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Ίσως να είναι και η χειρότερη.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ