Κι Αν Ζούσαμε Όλοι Μαζί; – Et Si On Vivait Tous Ensemble?/All Together (2011)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Σκηνοθεσία: Stephane Robelin
Σενάριο:Stephane Robelin
Πρωταγωνιστούν: Geraldine Chaplin, Jane Fonda, Guy Bedos, Daniel Bruhl, Pierre Richard
Διάρκεια: 96’
Χώρα: Γαλλία, Γερμανία

 

Μια παρέα ηλικιωμένων που γνωρίζεται από παλιά, παίρνει την απόφαση να συμβιώσει, έπειτα από την εμφάνιση ανάμεσά τους, των πρώτων ανησυχητικών, ασθενικών συμπτωμάτων. Ο Αλμπέρτ (Pierre Richard) βρίσκεται στις αρχές του Αλτσχάϊμερ και δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να θυμηθεί γεγονότα, πληροφορίες, ακόμα και την όμορφη και φαινομενικά αειθαλή γυναίκα του Ζαν (Jane Fonda). Σύντομα όμως και η Ζαν, θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα προσωπικό, σοβαρό πρόβλημα υγείας, γεγονός που θα την καταστήσει από τους πρώτους που θα “ψηφίσουν” υπέρ της ιδέας της συγκατοίκησης. Εκτός από το ζεύγος, την παρέα ολοκληρώνουν η δυναμική Άννι (Geraldine Chaplin), ο αντιδραστικός της σύζυγός, Ζαν (Guy Bedos), καθώς και ο μπερμπάντης, ανύπαντρος φίλος τους Κλώντ (Claude Rich), ο οποίος τρέχει ακόμη πίσω νεανικά στήθη και καλλίγραμμες πόρνες.

Οι πέντε πρωταγωνιστές θα ζήσουν από πρώτο χέρι τις δυσκολίες της συγκατοίκησης καθώς η προοδευτική ασθένεια του Αλμπέρτ, αλλά και οι αποκαλύψεις σχετικά με το σχεσιακό παρελθόν των μελών της παρέας, θα προκαλέσουν προβλήματα, διαφωνίες και επικίνδυνες ρήξεις. Επειδή όμως σε αυτή την ηλικία και το παραμικρό λεπτό έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία, οι φίλοι γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν ότι η κοινοβιακή ζωή τους, μπορεί να αποτελέσει το καλύτερο βάλσαμο απέναντι στον χειρότερο εχθρό: τον χρόνο.

Τη συγκεκριμένη ταινία την είχα παρακολουθήσει θυμάμαι τον περασμένο Μάρτιο, στα πλαίσια του 14ου Γαλλόφωνου Φεστιβάλ Αθήνας και με είχε συγκινήσει εξαιτίας του ιδιαιτέρως ευαίσθητου ζητήματος που πραγματεύεται, και έχει φυσικά να κάνει με τις χαρές και της δυσκολίες της τρίτης ηλικίας. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι τώρα τελευταία οι ταινίες με ηλικιωμένους πρωταγωνιστές βρίσκονται στα φόρτε τους, αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάστηκαν τόσο οι περσινοί «Πρωτάρηδες» του Μάϊκ Μίλς, όσο και το πιο πρόσφατο «Amour» του Michael Haneke, που σόκαρε με την ωμή του αλήθεια. Παρόλα αυτά αξίζει εδώ να αναφέρουμε και μια ακόμη ταινία, όπου οι γερασμένοι της ήρωες κλέβουν την παράσταση. Στο «Lovely Still» ο Martin Landau, δίνει και εκείνος το δικό του ρεσιτάλ, στον ρόλο ενός μοναχικού άνδρα με ένα μεγάλο, και αρκούντως συγκλονιστικό μυστικό που σε αφήνει στο τέλος αποσβολωμένο.

Κάπως έτσι και αυτή η γαλλόφωνη παραγωγή, δημιουργεί εύκολα αντιθετικά συναισθήματα χαράς και λύπης, απελπισίας και ελπίδας, πίστης και προδοσίας και όλα αυτά πάνω στην αιώνια σκακιέρα της ζωής και του θανάτου.

Ο σκηνοθέτης Stephan Robelin, δημιουργεί ένα γλυκόπικρο dramedy τρίτης ηλικίας, με καλές, χιουμοριστικές στιγμές και χημεία ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό cast, ο καθένας εκ του οποίου φαίνεται να αυτοσαρκάζεται στο φουλ και κυρίως η Jane Fonda, η οποία αφήνει στην άκρη τις χαζές κομεντί, για να μιλήσει άπταιστα γαλλικά και να υποδυθεί μια κυρία με Κ κεφαλαίο.

Η απλή σκηνοθεσία και οι καρικατουρίστικες συμπεριφορές μερικών, όπως ο υπερσεξουαλικός Κλώντ και ο ολίγον αγροίκος Ζαν, προσδίδουν κέφι σε μια ταινία, που χωρίς τις επεισοδιακές της πινελιές, μάλλον δεν θα είχε και τόσο νόημα. Παρόλα αυτά το γεγονός οτι πραγματεύεται καίρια θέματα των γηρατειών, όπως την απόφαση να μείνει κανείς στο γηροκομείο, τα αισθήματά του γύρω από αυτό, την απομόνωση, τη φιλία και την αντιμετώπιση της ιδέας του θανάτου, είναι επίσης ζητήματα που βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, με τρόπο όμως αισιόδοξο και στην τελική, ρεαλιστικό.

Η σκηνοθεσία μένει λίγο πιο πίσω, χωρίς καμερικές ιδιαιτερότητες και καλλιτεχνική αξία, αφού στη προκειμένη περίπτωση αυτό που μετράει είναι η επαφή των ηθοποιών και το παιχνίδι της υπόθεσης στο φόντο. Οι ερμηνείες είναι όμορφες και ζεστές, με τις δυο κυρίες να κλέβουν τη παράσταση (ειδικά η υπέροχη Τσάπλιν με τα γαλάζια της starakia). Οι άνδρες της παρέας σιγοντάρουν, ο καθένας με τη δική του ιδιάζουσα προσωπικότητα, προσδίδοντας την απαραίτητη δόση τρέλας και γκρίνιας.

Στο σύνολό της το «All Together» είναι μια συμπαθητική κωμωδία, που πατάει πάνω σε καταστάσεις σοβαρές, όχι όμως και σοβαροφανείς. Και αυτό φαίνεται, γιατί οι ηθοποιοί το διασκεδάζουν και μάλλον, το ίδιο και εσύ.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ