Ταξίδι στην παράνοια με το «American Horror Story Asylum»

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Το παρακάτω άρθρο περιέχει spoilers από ολόκληρη την δεύτερη σεζόν του American Horror Story. Ναι, κι από το τελευταίο επεισόδιο!

Οι πύλες της έπαυλης του Briarcliff έκλεισαν μια για πάντα προχτές όταν προβλήθηκε και το τελευταίο επεισόδιο του “American Horror Story Asylum”. Μια σεζόν που τα είχε όλα: από ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους και εξορκισμούς, μέχρι Ναζί και… εξωγήινους! Όλα αυτά βγαλμένα από το μυαλό των δημιουργών της Ryan Murphy και Brad Falchuk, οι οποίοι κατάφεραν για άλλη μια φορά να μας κρατήσουν κολλημένους στις οθόνες μας. Άλλη μια ιστορία τρόμου από τις αμαυρωμένη εποχή της ιατρικής περίθαλψης της Αμερικής, όπου γίνονταν ανθρώπινα πειράματα κεκλεισμένων των θυρών, και η κατάσταση και διαβίωση των ασθενών μπορούσε να χαρακτηριστεί το λιγότερο απάνθρωπη.

Πάντα υπήρχε κάτι που με γοήτευε στις ιστορίες τρόμου με τρελοκομεία. Ίσως είναι τα παιχνίδια του μυαλού; Η τρέλα και το πόσο τρομαχτική μπορεί να γίνει; Ή η άβυσσος που έχουμε όλοι στην ψυχή μας και φοβόμαστε να την κοιτάξουμε για να μην δούμε τι μπορούμε να ανακαλύψουμε εκεί; Όπως και να έχει το “American Horror Story” κατάφερε να με κερδίσει από το πρώτο του κιόλας επεισόδιο! Η πρώτη μας επαφή με τον Τρελάδικο του Briarcliff δεν ήταν κατευθείαν το 1964 όταν και γίνονταν αυτές οι απάνθρωπες, σχεδόν εγκληματικές, πράξεις από τους υπεύθυνους του νοσοκομείου προς τους τροφίμους τους, αλλά ξεκίνησε παρουσιάζοντας ένα Briarcliff στο σήμερα, κατεστραμμένο, στοιχειωμένο από τα γεγονότα και τους ανθρώπους που ζούσαν σε αυτό. Αλλά και το σπίτι ενός δολοφόνου, του Bloodyface! Ναι, η δεύτερη σεζόν του “American Horror Story” ξεκινάει δυναμικά, τοποθετώντας τους παίχτες της σαν πιόνια σε ένα ταμπλό αλλοφροσύνης, παράνοιας, πόθου και τρόμου.

Η κύρια ιστορία μας πάει στο 1964, όπου αρχίζουμε να γνωρίζουμε και τους χαρακτήρες της και την ιστορία τους. Πρώτα μαθαίνουμε για τον Kit Walker όπου εισάγεται στο Briarcliff όταν συνελήφθη μετά τον φόνο της γυναίκας του και κατηγορήθηκε ως ο δολοφόνος Bloodyface. Από την άλλη έχουμε την φιλόδοξη δημοσιογράφο Lana Winters, η οποία θα έκανε τα πάντα για να βγάλει την ιστορία της. Η Lana είναι όμως και ομοφυλόφιλη η οποία ζει μαζί με την σύντροφό της, την δασκάλα Wendy Peyser και δεν θέλει να δίνει δικαιώματα. Η Αδερφή Jude, η διευθύντρια του Άσυλου, η οποία βασανίζει τους τροφίμους της και έχει ένα σκοτεινό μυστικό. Η τρόφιμος Grace η οποία γίνεται φίλη με τον Kit. Ο γιατρός με το αγγελικό πρόσωπο, ο δόκτωρ Oliver Thredson, ο οποίος γίνεται φίλος αμέσως με την Lana και τους υπόλοιπους αλλά πίσω αυτή την μάσκα καλοσύνης κρύβεται το πρόσωπο ενός δολοφόνου. Ο σαδιστής γιατρός Arthur Arden που κάνει πειράματα στους ασθενείς του και αφήνει να υπονοηθεί πως ήταν και Ναζί. Τα πειράματα αυτά γνωρίζει και ο Σεβασμιότατος της Καθολικής Εκκλησίας Timothy Howard όπου θέλει να γίνει μια μέρα Πάπας. Τέλος και η Αδερφή Mary Eunice όπου μέσα της ζει ο διάβολος.

Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες έχουν την δικιά τους τραγική ιστορία να διηγηθούν. Δεν υπάρχουν «αγνοί» χαρακτήρες εδώ. Όλοι τους έχουν κάτι το σκοτεινό μέσα τους και αυτό καταφέρνει να τους τραβήξει στην άβυσσό του μέχρι το τέλος της σεζόν. Όλοι οι χαρακτήρες του Briarcliff έχουν να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους είτε αυτοί ονομάζονται φιλοδοξία, είτε ομοφυλοφιλία, είτε λαγνεία, είτε είναι η άρνηση της αγάπης μιας μητέρας απέναντι στο παιδί της. Κάποιοι είναι πιο επικίνδυνοι από τους άλλους, αλλά όλοι καταφέρνουν να αφήσουν το στίγμα τους. Η Αδελφή Jude προειδοποίησε την Lana για την φιλοδοξία της δίνοντας την να σκεφτεί το τι θα της δώσει στο τέλος: μοναξιά, τον σπαραγμό, τις θυσίες που θα αναγκαστεί να κάνει για να πετύχει το όνειρό της. “You have no idea what I am capable of…” απαντάει η Lana. Και από ότι φαίνεται, ούτε η ίδια ήξερε… Το camp στοιχείο δεν λείπει αλλά αυτή την φορά φαίνεται σαν να υποβόσκει περισσότερο παρά να κάνει την εμφάνισή του, σαν να παραμονεύει στους σκοτεινούς διαδρόμους του Briarcliff. Τα πάντα φωνάζουν «τρέλα» ακόμη και το soundtrack: πόσοι από εμάς δεν έχουμε κολλήσει με το “Dominique” που ακούγεται στο σαλόνι του άσυλου; Πόσο μάλλον όλοι αυτοί που αναγκάζονται να ακούν την διαπεραστική του μελωδία κάθε μέρα εκεί!

Όλες οι ιστορίες ήταν ενδιαφέρουσες και μέχρι το τέλος βλέπεις ότι νοιάζεσαι να δεις το τι θα απογίνουν αυτοί οι χαρακτήρες. Μπορεί όλη αυτή η ιστορία με τους εξωγήινους να μην με έπεισε και τόσο, αν και ξεκίνησε ωραία παίζοντας με το μυαλό των χαρακτήρων της αλλά και μαζί μας για το αν είναι αληθινή ή όχι, αλλά όλες οι υπόλοιπες κατάφεραν να με τραβήξουν με την παράνοιά τους. Η ατμόσφαιρα θυμίζει να είναι βγαλμένη από μυθιστορήματα του Poe ή του Barker, αυτή την μουντή, γεμάτη σαπίλα και θάνατο. Υπάρχουν φυσικά και κάποιες σκηνές πραγματικά κομψοτεχνήματα όπως το πως παρουσιάζεται ο θάνατος, με την μορφή της υπέροχης Frances Conroy, ανοίγοντας τα φτερά του πριν δώσει το κρύο θανατηφόρο του, όπου πολλοί από αυτούς τους τραγικούς χαρακτήρες το αποζητούν ως ανακούφιση, φιλί του. Ή το μικρό easter egg με την μουσική του Philip Glass από το “Candyman” στο επεισόδιο με τίτλο “Spilt Milk” στις σκηνές με την Lana και τον Thredson ή με τον χορό όλο του καστ καθώς η Jude τραγουδούσε το “Name Game” από την Shirley Ellis.

Το φινάλε έγινε με μια συνέντευξης της Lana σε ένα κανάλι, χρόνια μετά μέσω flashbacks, επικεντρώνοντας στην ιστορία της Lana αλλά παράλληλα προσεγγίζοντας και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Αρκετά ταιριαστό με κάποιες συγκινητικές πινελιές, κατάφερε να δώσει το ωραίο κλείσιμο στους χαρακτήρες της και στις τραγικές ιστορίες τους. Κάποιοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τις αμαρτίες τους, κάποιοι άλλοι όχι… Όλοι όμως κοίταξαν κατάματα στο πρόσωπο του κακού, και το κακό τους κοίταξε πίσω κι αυτό.

Μπορεί τα πάντα να μην λειτούργησαν με τον καλύτερο τρόπο στο “American Horror Story Asylum”, αλλά το ταξίδι στους σκοτεινούς διαδρόμους του Briarcliff ήταν, το λιγότερο, σαδιστικά και ενίοτε ποιητικά, απολαυστικό.

Dominique, nique, nique
S’en allait tout simplement,
Routier, pauvre et chantant
En tous chemins, en tous lieux,
Il ne parle que du Bon Dieu,
Il ne parle que du Bon Dieu

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ