Αγάπη – Amour / Love (2012)

Τρία χρόνια μετά τη Λευκή Κορδέλα ένας από τους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες της εποχής μας ο Haneke επιστρέφει με ιστορία πολύ διαφορετική.






 


Σκηνοθεσία: Michael Haneke
Σενάριο:Michael Haneke
Πρωταγωνιστούν: Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva, Isabelle Hupperts
Διάρκεια: 127’
Χώρα: Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία

 

O Ζορζ και η Αν είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που έχει περάσει τα ογδόντα. Είναι καθηγητές μουσικής που έχουν πια αποσυρθεί. Η κόρη τους, η οποία είναι επίσης μουσικός, μένει με την οικογένειά της στο εξωτερικό. Μια μέρα η Αν θα βιώσει ένα δυσάρεστο γεγονός, το οποίο θα θέσει σε δοκιμασία την αγάπη που ενώνει το ζευγάρι.

Τρία χρόνια μετά τη Λευκή Κορδέλα ένας από τους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες της εποχής μας ο Haneke επιστρέφει με ιστορία πολύ διαφορετική. Μας διηγήται την ιστορία ενός ηλικιωμένου ζευγαριού και της αγάπης τους. Δεν μοιάζει καθόλου με αισθηματική ταινία. Πρόκειται για ένα φιλμ που ορίζεται αυστηρά από τη σφραγίδα του σκηνοθέτη και οι κλισε μελοδραματισμοί απουσιάζουν για να τους αντικαταστήσει η ειλικρίνεια, η ευθύτητα και η καθημερινότητα μιας καθ’ όλα μεγάλης αγάπης.

Μπορεί η ταινία σε κάποιους να φανεί αργή ή λίγο κουραστική ή ακόμα και άβολη αλλά αυτός είναι εδώ ο σκοπός του σκηνοθέτη. Αντί να μας καθησυχάσει με κάποια φαντασιακή και ψευτο-υπεράνω κινηματογραφική πραγματικότητα, μας φέρνει αντιμέτωπους με την ουσιαστική σημασία της λέξης και του συναισθήματος αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν είναι τα λουλούδια του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά η παραδοχή της φυσικής φθοράς και η συμπαράσταση και που δείχνει κανείς όταν ο σύντροφος του πάσχει από αυτό που βασανίζει την Emmanuelle Riva.

Κατά τη διάρκεια της ταινίας που διαδραματίζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα σε ένα μεγαλοαστικό διαμέρισμα του Παρισιού, ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της δύσκολης κατάστασης που βιώνουν οι ήρωες του. Και μέσα απ’ αυτές μένουμε να θαυμάζουμε μέσα στην σκηνοθετική τους λιτότητα, τις υπερβάσεις που κάνουν και τον τρόπο με το οποίο αποδέχονται και χειρίζονται τις καταστάσεις. Φυσικά δεν λείπουν και οι συμβολισμοί όπως το περιστέρι ή το πλάνο με τους πίνακες του σπιτιού για να φορτίσουν ακόμα περισσότερο την ήδη βαριά ατμόσφαιρα.

Οι άριστοι πρωταγωνιστές του, μεγάλοι ηθοποιοί και οι δύο του γαλλικού σινεμά κυρίως τον περασμένο αιώνα, έχουν ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης στο πως βιώνουμε την ιστορία. Η ψυχραιμία και η δύναμη του Jean-Louis Trintignant
σε συνδυασμό με την ευθύτητα ενός ανθρώπου που χάνει το μυαλό και το σώμα του όπως την εκφράζει η Emmanuelle Riva μας επιβεβαιώνουν τον τίτλο της ταινίας και μας καθοδηγούν ευλαβικά στην λύτρωση που όμως δεν θα είναι ανώδυνη.

Μην περιμένετε ότι στο Amour θα κλάψετε, αυτό είναι ουσιαστικό σινεμά που δεν καταφεύγει σε εύκολα κόλπα για σας φέρει κοντά του. Αντίθετα η ευγένεια και η τρυφερότητα των πρωταγωνιστών σε συνδυασμό με την λιτότητα της κινηματογράφησης θα σας φέρουν στη δύσκολη θέση να αναρωτηθείτε αν εσείς ως θεατής θα στεκόσασταν στο ύψος των περιστάσεων.

Είναι σίγουρο ότι μετά απ’ αυτή την ταινία θα επανεκτιμήσετε όλες τις φορές που έχετε πει ποτέ σ’ αγαπώ.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ