Αν… (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Σενάριο: Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Πρωταγωνιστούν: Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Μαρίνα Καλογήρου, Μάρω Κοντού, Γιώργος Κωνσταντίνου, Θέμις Μπαζάκα, Τάκης Σπυριδάκης, Ακύλλας Καραζήσης, Μαρία Σολωμού, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Φάνης Μουρατίδης
Διάρκεια: 111’
Χώρα: Ελλάδα

 

Αν… Είναι αυτή η μικρή λέξη που πολλές φορές μα στροβιλίζει στο μυαλό. Και από ότι φαίνεται και στο μυαλό του τηλεοπτικού auteur Χριστόφορου Παπακαλιάτη, ο οποίος με το δικό του ύφος κατάφερε να επηρεάσει την ελληνική ποπ κουλτούρα. Η μετάβασή από την τηλεόραση στον κινηματογράφο ήταν το επόμενο βήμα για τον ίδιον το οποίο περίμεναν οι περισσότεροι και φυσικά δεν άργησε να έρθει. Κι όπως είναι φυσικό οι φανατικοί θαυμαστές του, αλλά και οι φανατικοί εχθροί του, άρχισαν τα σχόλια. Τελικά άξιζε όλος αυτός ο πανικός που έχει δημιουργήσει η ταινία του “Αν…” πριν καν ακόμα κυκλοφορήσει στις αίθουσες;

Αν… μια απόφαση, μια στιγμή, μπορεί να καθορίσει την υπόλοιπη ζωή μας; Όλοι μας το έχουμε σκεφτεί εξάλλου. Ο Δημήτρης είναι φανατικός εργένης και ζει στην Αθήνα του 2009 μαζί με την Μοναξιά του – το σκυλί του. Έρχεται η στιγμή όμως όπου μια μικρή απόφαση που θα πάρει μπορεί να του αλλάξει την ζωή. Αν βγει εκείνο το βράδυ έξω θα γνωρίσει τον έρωτα την ζωής του, την Χριστίνα. Αν δεν έβγαινε όμως; Ο Δημήτρης και η Χριστίνα θα συναντιόντουσαν ποτέ; Είναι μοιραίο άραγε να γνωρίσουμε κάποιους ανθρώπους και πόσο κοντά μπορεί να είναι ο μεγάλος σου έρωτας και εσύ να μην τον βλέπεις;

Αν… έχεις δει έστω και λίγο κάποια από τις τηλεοπτικές σειρές του Χριστόφορου Παπακαλιάτη τότε, πάνω κάτω, θα ξέρεις τι περιμένεις να δεις στην πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα, η οποία δεν είναι και τόσο κακή όσο μπορεί να την περιμένεις. Ο υπερβολικός μελοδραματισμός, οι μοιραίοι έρωτες, το πάθος και όλα αυτά με κάποιες ενέσεις κωμωδίας, γεμίζουν την γεμάτη κινηματογραφική αφέλεια ιστορία του. Ο Παπακαλιάτης σαν σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει ένα δικό του φιλμικό comfort zone και δεν φαίνεται να προσπαθεί να βγει έξω από αυτό. Μπορεί να ταίριαζε, και ίσως να μην πείραζε, στις τηλεοπτικές τους σειρές αλλά εδώ φέρνουν το φιλμ του στα όρια της εύπεπτης, γεμάτης φτηνό εντυπωσιασμό, τηλεταινίας.

Αν… το στόρι σου θυμίσει κάτι από “Sliding Doors” τότε δεν έχεις και άδικο. Όμως δεν ενοχλεί τόσο ότι ο Παπακαλιάτης πήρε για άλλη μια φορά μια ιδέα από κάπου αλλού και την προσάρμοσε για τα ελληνικά δεδομένα, όσο ότι δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει. Η ζωή του Δημήτρη χωρίζεται στα δύο, σε μια καλή και σε μια άσχημη πλευρά. Χωρίς καμιά πρωτοτυπία, ο Παπακαλιάτης αποφασίζει να διαχωρίσει τις δυο αυτές ζωές με ένα φίλτρο χρησιμοποιώντας περισσότερα ζωντανά χρώματα στην καλή πλευρά και περισσότερο μουντά στην κακή. Η ιστορία εξελίσσεται με ρυθμούς τηλεοπτικής σαπουνόπερας, έχοντας ήδη προδιαγράψει την πορεία της, χωρίς εκπλήξεις, μέχρι και το φινάλε, με τα δυο μονοπάτια της να είναι σεναριακά άνισα καθώς αποφασίζει να παρουσιάσει περισσότερο τα γεγονότα της καλής πλευράς.

Αν… μπορείς να πεις κάτι καλό για το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Παπακαλιάτη, είναι η επανεμφάνιση του Αντωνάκη και της Ελενίτσας (Γιώργος Κωνσταντίνου και Μάρω Κοντού) από το “Η δε Γυνή να Φοβείται τον Άντρα” του Γιώργου Τζαβέλλα για να συγκρίνει τις τότε σχέσεις μιας άλλης, πιο ρομαντικής ίσως εποχής, με της τωρινής σε μια Αθήνα εν μέσω κρίσης, το οποίο αν και παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον παραμερίζεται σχετικά γρήγορα. Ναι, η Αθήνα, στο σύμπαν του Παπακαλιάτη, πάντα θα δείχνει πανέμορφη, σχεδόν καρτποσταλική. Τα πλάνα στην Πλάκα είναι αρτιότατα, αν και σε αυτό βοηθάει και η πολλή καλή φωτογραφία του Γιάννη Δασκαλοθανάση, τα οποία συνοδεύονται με μια πετυχημένη μουσική επένδυση.

Αν… και το καστ το οποίο τον συνοδεύουν σε αυτό το ερωτικό φιλοσοφικό του ταξίδι είναι αρκετά καλό, υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι όλους αυτούς τους έχεις ξαναδεί. Η Μαρίνα Καλογήρου είναι η κλασσική γκόμενα σε ιστορίες του Παπακαλιάτη με τις ανασφάλειες της, την παρορμητική της πολυλογία όταν νιώθει αμήχανα και τον αυθορμητισμό της, αλλά παρόλα αυτά όμως είναι ίσως κι αυτή που ξεχωρίζει. Η Μαρία Σολωμού, ως μια νοικοκυρά που περνάει ο γάμος της κρίση, είναι τελείως εξωπραγματικός σαν χαρακτήρας από το πως συμπεριφέρεται μέχρι και το πως ντύνεται. Και ο Παπακαλιάτης στον ρόλο του Δημήτρη είναι ότι έχεις δει να κάνει μέχρι τώρα στην τηλεόραση χωρίς πολλές διαφορές.

Αν… η ταινία του Παπακαλιάτη προσέγγιζε το θέμα με έναν άλλο αέρα και ο ίδιος έβγαινε λίγο από αυτό το τηλεοπτικό καλούπι που τον χαρακτηρίζει, θα μιλούσαμε για μια καλή ταινία. Η πρώτη του κινηματογραφική προσπάθεια, παρόλα αυτά, βλέπεται ευχάριστα, αλλά αν και προσπαθεί να δείξει αρκετά φιλοσοφημένη, παραμένει όμως μια ταινία που στο τέλος το μόνο που έχει να σου προσφέρει για να σκεφτείς είναι “κι αν… ήταν καλύτερη;”

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ