Ανάμεσα… – Inch’ Allah (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Anaïs Barbeau-Lavalette
Σενάριο: Anaïs Barbeau-Lavalette
Πρωταγωνιστούν: Evelyne Brochu, Sabrina Ouazani, Sivan Levy
Διάρκεια: 102’
Χώρα: Καναδάς, Γαλλία
Διανομή: Strada

 

Η Κλόι είναι μια Καναδή γιατρός η οποία προσφέρει τις υπηρεσίες της σε νεαρές εγκύους γυναίκες και παιδιά στη Ραμάλα αλλά και στην Ιερουσαλήμ. Σε κάθε πλευρά του τοίχους έχει άλλους φίλους που της περιγράφουν τη δική τους πλευρά και τα δικά τους προβλήματα. Διχασμένη ανάμεσα στα δύο μέτωπα ενός συνεχούς πολέμου, η Κλόι θα γίνει μάρτυρας της ματαιότητας ενός ματωμένου φαύλου κύκλου που βγάζει τους πάντες ηττημένους

Το όλο Παλαιστινιακό ζήτημα είναι τόσο μεγάλο και πολύπλοκο που είναι αδύνατο να το απεικονίσει ρεαλιστικά οποιαδήποτε ταινία. Το περσινό υποψήφιο για όσκαρ ντοκιμαντέρ 5 Broken Cameras ήταν μια δυνατή εμπειρία καθ’ ότι ντοκιμαντέρ, αλλά λόγω του κεντρικού ήρωα είχε και ξεκάθαρη στάση απέναντι στο θέμα. Το Ανάμεσα από την άλλη, σε μια προσπάθεια να μη πάρει θέση και να κρατήσει μια κάποια αντικειμενικότητα, έχει σαν ηρωίδα μια κοπέλα από τη Δύση, έναν εισβολέα από άλλον κόσμο που παρατηρεί και προσπαθεί να καταλάβει. Είναι λίγο σαν όλους εμάς που βλέπουμε από τον καναπέ μας τις ειδήσεις και μαθαίνουμε για ακόμα μια πολύνεκρη δολοφονική έκρηξη από απεγνωσμένους ανθρώπους που βρίσκουν τη λύση στο θάνατο.

Από μια άποψη μια τέτοια ηρωίδα είναι η μόνη με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι είναι παθητική στα γεγονότα και μια απλή θεατής σαν εμάς. Ουσιαστικά δε γνωρίζουμε τίποτα γι’ αυτή και ούτε μας ενδιαφέρει να μάθουμε. Η μόνη της λειτουργία είναι να περιφέρεται και να μας μεταδίδει εικόνες μέσα από τα μάτια της σαν ρεπόρτερ ανταπόκρισης σε εμπόλεμη ζώνη. Οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφεται είναι οι πραγματικοί ήρωες, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε ποτέ την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε καλά. Αντ’ αυτού καταλήγουν να είναι στερεοτυπικές φιγούρες χωρίς αυθεντικότητα που όλες μαζί συνθέτουν το ψηφιδωτό ενός πολέμου, όσο καλά το κάνει κι ένα δελτίο ειδήσεων.

Παρ’ όλα αυτά η ταινία έχει κάποιες συγκλονιστικές σκηνές κι ένα τραγικό αν και ελαφρά μελοδραματικό φινάλε. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι ακριβώς όπως τα περιμένεις, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι κακό. Η δομή της ταινίας έχει αρκετά προβλήματα που συντελούν σε ένα αδύναμο πρώτο μισό με ελάχιστη δράση, πολλές σιωπές και βλέμματα που προσπαθούν να μεταδώσουν αποτυχημένα μια κάποια ατμόσφαιρα. Ευτυχώς λίγο πριν το τέλος, η ταινία καταφέρνει να περάσει το μήνυμα που θέλει, αλλά είναι λίγο αργά για να δημιουργήσει και τα συναισθήματα που θα το ενδυνάμωναν.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ