O Ridley, τα androids και οι λοιποί

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντoνή

Με αφορμή τα viral επί viral, τα trailers, τα featurettes και τις διαρκείς φωτογραφίες που σκάνε μύτη, από την επικείμενη και πολλά υποσχόμενη ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ «Prometheus», αποφασίσαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στα all time αγαπημένα μας androids τα οποία κόσμισαν με τη παρουσία τους τα δημιουργήματα της έβδομης τέχνης, κρατώντας τις περισσότερες φορές περίοπτη θέση σε αυτά.  Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες, αποτέλεσαν παραδείγματα υψηλής, καλλιτεχνικής αξίας, με ένθερμο υποστηρικτή τον Σκοτ, αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα ‘σύμπραξη’ με αυτά τα μηχανικά πλάσματα.  Έτσι λοιπόν ξεκινώντας από τον πρόσφατο David (το γεγονός οτι τον υποδύεται ένας κατάξανθος Μάϊκλ Φασμπέντερ του δίνει extra πόντους) θα κάνουμε μια mini αναδρομή στα πιο εντυπωσιακά, πιο sexy, πιο επικίνδυνα και πιο γνωστά ανδροϊδή που πέρασαν ποτέ από το κινηματογραφικό πανί.

David, from «Prometheus»

O David είναι ένα εξελιγμένο μοντέλο ανδροϊδούς, 8ης γενιάς ο οποίος φροντίζει να μας ενημερώσει στο viral clip του, οτι είναι πιο «emotional» από τα προηγούμενα.  O David επίσης έχει την ικανότητα να σκέφτεται οτιδήποτε θέλουμε εμείς να σκεφτεί: παιδιά που παίζουν, άγγελους, το σύμπαν, ρομπότ.  Χμμμ.  Ο David επίσης έχει έντονο το αίσθημα της ηθικής και θλίβεται με τον πόλεμο, τη βία, τη φτώχεια, τη σκληρότητα.  Ω ναι, ο David έχει όλα αυτά και ακόμη περισσότερα.  Είπαμε, είναι αισθηματίας.  Τέλεια.  Ένα ανδροϊδές με αισθήματα είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε.  Ετοιμαστείτε να τον υποδεχθείτε στις 7 Ιουνίου.  Embrace yourselves, David is coming.

Evil robot/android, from «Metropolis»

Στη προκειμένη περίπτωση μπορεί να μη μιλάμε για ένα καθαρόαιμο ανδροϊδές, παρόλα αυτά η αρχή για όλα τα υπόλοιπα έγινε σίγουρα από το αριστούργημα του Γερμανού εξπρεσιονιστή, Φρίτζ Λάνγκ «Metropolis».  Τα προχωρημένα για την εποχή σκηνικά (μιλάμε για το 1927!), καθώς και το ουμανιστικό του story το οποίο είναι πιο σύγχρονο από ποτέ, αποτέλεσαν βασικά στοιχεία που κατέστησαν την ταινία πέρα για πέρα κλασική.  Βέβαια την παράσταση είχε κλέψει αναμφίβολα η πρωταγωνίστρια, Μπριγκίτε Χέλμ η οποία εκτός των άλλων, υποδύθηκε το ραδιούργο δημιούργημα του τρελού επιστήμονα.  Με εμφάνιση που παρέπεμπε σε φουτουριστικό ρομπότ και επαναστατικά για την εποχή εφέ, έχει καταφέρει να αποτελεί μέχρι και σήμερα μια από τις πιο αναγνωρίσιμες, κινηματογραφικές μορφές ever.  Well done Fritz, well done.

Ash, from «Alien» (1979)

O Ίαν Χόλμ είχε δώσει ρεσιτάλ υποδυόμενος το κακό, ανταγωνιστικό ανδροϊδες στη πρώτη ταινία του Αlien franchise και αποτέλεσε την πρώτη αυταπόδεικτη εμμονή του Scott με αυτές τις ανθρωπόμορφες μηχανές.  Ο Ash είχε λάβει σαφέστατες εντολές να επιστρέψει στη Γη παρέα με τον αξιαγάπητο, ερπετο-εξωγήινο, αλλά υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο και πιο συγκεκριμένα χωρίς τη δυναμική Σιγκούρνι Γουίβερ στον ρόλο της Ripley.  Το μοντέλο 120-Α/2 των Hyperdyne Systems βγήκε τελικά εκτός λειτουργία, αλλά το κακό δεν εποφεύχθει.  Τι Ash, τι Αss.

Roy Batty, from «Blade Runner»

Το «Blade Runner» αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα του πως μπορείς να επαναπροσδιορίσεις ένα ολόκληρο, κινηματογραφικό είδος με τρόπο καθόλα ανανεωτικό και πρωτότυπο.  Το neo-noir παίρνει σάρκα και οστά μέσα από αυτό το cult διαμάντι του Scott, ο οποίος απογειώνει εδώ την ιδέα των ανδροϊδών, βασισμένος στο βιβλίο του Philip K. Dick, «Do Androids Dream of Electric Sheep?»  Στη προκειμένη περίπτωση μάλλον they do.  Ο Ρούτγκερ Χάουερ υποδύεται τον αρχηγό μιας ομάδας ανδροϊδών που επέστρεψαν κρυφά στη Γη.  Ο Batty θέλει να ζήσει περισσότερο από τον πεπερασμένο χρόνο που τους έχει δωθεί και αποφασίζει να κάνει κάτι γι’αυτό.  Με φουλ φιλοσοφική διάσταση, μια αυθεντικά μηχανική ερμηνεία και ένα απρόσμενο τέλος, ο Χάουερ δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, στην ίσως καλύτερη στιγμή android που έχουμε δει μέχρι και σήμερα.

Pris, from «Blade Runner»

Αν δε σας ψήνει βέβαια η αρσενική πλευρά του πράγματος, κάτι έχουμε και σε γυναικείο.  Η αποθέωση των ανδροϊδών συνεχίζεται με την Ντάριλ Χάνα στον ρόλο της «pleasure model», Pris.  Όσο sexy punk όμως κι αν φαίνεται, άλλο τόσο δηλητιριώδης είναι, και ποια καλύτερη να υποδυθεί έναν τέτοιο ρόλο, από την Χάνα με την αγγελική ομορφιά, και την απογειωμένη καριέρα των 80s-’90s;  Καμία, that’s right.

Rachael, from «Blade Runner»

Αν πάλι προτιμάτε κάτι λιγότερο hardcore και πιο classy, θυμηθείτε και τo vamp ‘μοντέλο’ της ταινίας, την Rachael, η οποία βρισκόταν στην απόλυτη άγνοια σχετικά με τη πραγματική της ταυτότητα.  Με αψεγάδιαστο μακιγιάζ, εντυπωσιακό χτένισμα και ασφυκτικά, στενά ρούχα η Σον Γιάνγκ έδωσε άλλον αέρα στο ανδροϊδές μέσα της, και έκανε τον καπνό του τσιγάρου της, το πιο σαγηνευτικό και προκλητικό πράγμα που είχε η ταινία.  Μετά από την ίδια βεβαίως.

Bishop, from «Aliens» (1986)

Όταν ο James Cameron πήρε τη σκυτάλη από τον Scott, το αποτέλεσμα ήταν για μια ακόμη φορά εντυπωσιακό, μιας που ο Cameron βρισκόταν στο διαστημικό του στοιχείο.  Αυτή τη φορά τον ρόλο του ανδροϊδους κράτησε ο ηθοποιός Λανς Χένρικσεν, ο οποίος έκανε οτι μπορούσε προκειμένου να πείσει τη Ripley πως ήταν άξιος εμπιστοσύνης, έπειτα από την στημένη προδοσία του Ash.  Πιστός και πάντα στο πλευρό σου για τις…δύσκολες στιγμές, ο Bishop αποτέλεσε ένα από τα πιο αξιόπιστα androids της πιάτσας.

Annalee Call, from «Aliens: Resurrection» (1997)

Αν και η συνέχεια των Aliens είχε αρχίσει πλέον να ξεφτίζει, εντούτοις και στη τρίτη της συνέχεια το απαραίτητο android ήταν παρόν, αυτή τη φορά υπό τη μορφή της Γουαϊνόνα Ράϊντερ.  Αν έπρεπε να δώσουμε βραβείο πιο χαριτωμένου ανδροϊδούς, αυτό θα πήγαινε αυτοστιγμή στην Ράϊντερ η οποία μπορεί να μην είχε και τα πιο αγνά σχέδια για την Ripley, παρόλα αυτά είχε μια εξαίρετη, on-screen χημεία με την Γουϊβερ.  Και ας μην ξεχνάμε οτι η δημιουργία της ήταν επαναστατική: αποτελούσε ένα προϊόν δεύτερης γενιάς, κατασκευασμένο δηλαδή από άλλα ρομποτ.  Αν είναι έτσι, δε θέλω να ξέρω καν από ποιον φτιάχτηκε ο David…

Gigolo Joe, from «A.I Artificial Intelligence»

Βλέποντας Scott και Cameron, o Steven Spielberg ζήλεψε και είπε να φτιάξει και αυτός τη δική του ταινία με τα ολόδικά του androids.  Μας παρουσίασε λοιπόν το 2001 τον Τζούντ Λο, ως ερωτιάρη ζιγκολό ονόματι Gigolo Joe.  Ένα ασταμάτητο love machine, με μπριγιαντινέ μαλλί, εμφανέσταση αρχή φαλάκρας και δυο μάτια πλάνα.  Η επίδραση της Pris εμφανέστατη, αφού ο Λο αποτέλεσε στην ουσία την ανδρική της εκδοχή.  Αν και η προοπτική ενός μηχανικού εραστή δεν είναι κακή, εντούτοις εμείς θα τον προτιμούσαμε σε κάτι πιο φασμπεντερικό ή γκοσλινγκό.  Dafuq I just wrote?

Motoko Kusanagi, from «Ghost in the Shell»

And last but not least, έχουμε εξ Ιαπωνίας την Μοτόκο Κουσανάγκι, μια fictional περσόνα, κατευθείαν από το σκηνοθετικό μυαλό του Mamoru Oshii και το κομικίστικο σκιτσάρισμα του Mashamune Shirow.  Τη Motoko δε μπορείς να την πεις ακριβώς ανδροϊδές, μιας που πλησιάζει περισσότερο στο cyborg, παρόλα αυτά διατηρεί τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του είδους.  Στο animation, cyberpunk δημιούργημα του Oshii υποδύεται τη δυναμική αρχηγό της Δημόσιας Υπηρεσίας Ασφαλείας η οποία δεν αφήνει κανέναν και τίποτα ατιμώρητο.  Δείτε την εν δράση και θα καταλάβετε.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ