Ανοιχτή Καρδιά – A Coeur Ouvert/An Open Heart (2012)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Marion Laine
Σενάριο: Marion Laine, βασισμένο στο βιβλίο του Mathias Énard
Πρωταγωνιστούν: Juliette Binoche, Édgar Ramírez, Hippolyte Girardot
Διάρκεια: 90’
Χώρα: Γαλλία, Αργεντινή
Διανομή: Videorama/Odeon

 

Η Juliette Binoche είναι αναμφίβολα μία εξαιρετική ηθοποιός. Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος των πρώτων χρόνων της καριέρας της σε arthouse παραγωγές και γενικά σε «σοβαρές» ταινίες(βλ. Τρία Χρώματα, Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι, Κρυμμένος), τα τελευταία της φιλμ(με εξαίρεση το Γνήσιο Αντίγραφο του Κιαροστάμι) περιλαμβάνουν κυρίως ρόλους σε μέτριες αμερικάνικες προσπάθειες ή γαλλικά φιλμ που σπάνια βρίσκουν κοινό εκτός γαλλίας. Στα τελευταία, εντάσσεται και η τελευταία της εμφάνιση, στο A Coeur Ouvert(An Open Heart), υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Marion Laine και με συμπρωταγωνιστή τον ιδιαίτερα ικανό, όπως είχαμε δει και στο «Κάρλος», Edgar Ramirez.

Η Μίλα και ο Χαβιέ είναι ένα ζευγάρι, που εκτός από την προσωπική τους ζωή μοιράζονται και το χειρουργικό τραπέζι, καθώς είναι και οι δύο, ικανότατοι καρδιοχειρούργοι. Παντρεμένοι για περίπου 10 χρόνια, ακόμα συνεχίζουν να έχουν την ίδια τρέλα, το ίδιο πάθος ο ένας για τον άλλο, να πηγαίνουν σε ντίσκο, να μπαίνουν παράνομα σε πάρκα και ζωολογικούς κήπους μετά τα μεσάνυχτα, να οδηγούν τη μηχανή τους και να κάνουν σεξ με αμείωτο ρυθμό. Αν κάτι δε λατρεύουν αμφότεροι, αυτό είναι σίγουρα το αλκοόλ, που αποτελεί τον ακατανίκητο εθισμό του Χαβιέ. Η αδυναμία του αυτή, οδηγεί στο να τεθεί σε διαθεσιμότητα στη δουλειά του, κάτι που τον οδηγεί βαθύτερα στον αλκοολισμό και τη ζήλεια. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της Μίλα κάνει την εμφάνιση της, με αποτέλεσμα την αναβολή των σχεδίων του ζευγαριού, και σε εκείνο το σημείο το δράμα φτάνει την κορύφωση του.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Mathias Enard, η Marion Laine μας παρουσιάζει μία ταινία που αποτελεί την αποθέωση της υπερβολής σε όλα τα επίπεδα. Πλεονάζον δράμα, υπερβολικές ερμηνείες, περίσσιο πάθος, ένας ωκεανός από κλισέ, αλλά και σχεδόν μηδενικό story-telling. Δε μαθαίνουμε ποτέ το λόγο για τον οποίο ο Χαβιέ έχει πέσει στον αλκοολισμό, το περιβάλλον του νοσοκομείου δεν αναπτύσσεται ποτέ(το μοναδικό που βλέπουμε είναι οι ιδιαίτερα graphic εγχειρήσεις καρδιάς) και παρατηρούμε δύο βοηθητικούς χαρακτήρες, τον Μαρκ και την Κριστέλ, χωρίς κανένα απολύτως backstory και τους οποίους στην ουσία δεν γνωρίζουμε και δε μας συγκινούν ποτέ. Παρότι ιδιαίτερα ικανή στις τεχνικές της σκηνοθεσίας, η Laine «πνίγεται» στο κλισεδιάρικο περιβάλλον που η ίδια δημιούργησε(υπογράφει και το σενάριο) και γινόμαστε μάρτυρες σκηνών όπως αυτή με το ζευγάρι να κάνει μπάνιο γυμνό στο ποτάμι ή την αλληγορική σκηνή φαντασίας στη βάρκα, που όμοια της έχουμε ξαναδεί δεκάδες φορές στο παρελθόν.

Παρά την υπερβολή στο παίξιμο τους, Binoche και Ramirez είναι αρκετά καλοί ερμηνευτικά, έχουν χημεία και σίγουρα το έργο θα ήταν πολύ χειρότερο εάν δεν υπήρχαν και αυτοί. Ειδικά ο Βενεζουελανός ηθοποιός είναι σημείο αναφοράς, επιδεικνύοντας μία τραχύτητα στην ερμηνεία του, κάνοντας απόλυτα πιστευτό τον προβληματικό αλκοολικό χαρακτήρα του.
Διαθέτοντας ένα πρωτογενές υλικό που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πρώτης τάξεως κινηματογραφικό δράμα και με ικανότατο πρωταγωνιστικό δίδυμο, το Μία Ανοιχτή Καρδιά δεν καταφέρνει σε καμία περίπτωση να αξιοποιήσει τα παραπάνω και δεν επιτυγχάνει να μας πείσει για την ιστορία που προσπαθεί να δείξει στη μεγάλη οθόνη.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ