Ανοιχτοί Λογαριασμοί – Hit And Run (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: David Palmer, Dax Shepard
Σενάριο: Dax Shepardl
Πρωταγωνιστούν: Kristen Bell, Dax Shepard, Kristin Chenoweth, Bradley Cooper
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Audio Visual

 

Η Άννι ξυπνάει περιμένοντας κακά νέα καθώς νομίζει ότι σήμερα θα απολυθεί από τη δουλειά της. Η διευθύντρια του μικρού κολεγίου στο οποίο δουλεύει, όμως, της έχει καλά νέα, καθώς την έχει προτείνει για μια συναρπαστική νέα δουλειά, πάνω στο αντικείμενο που σπούδασε. Το πρόβλημα; Η συγκεκριμένη δουλειά είναι στο Λος Άντζελες. Και ο επί ένα χρόνο σύντροφος της Άννι, ο Τσάρλι, δεν μπορεί να φύγει από τη μικρή πόλη, καθώς βρίσκεται σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων! Έλα μου όμως που ο Τσάρλι αγαπάει την Άννι και θα κάνει τα πάντα γι’ αυτην. Ακόμα και να ρισκάρει να πάει στο Λος Άντζελες και να κινδυνεύσει να τον ανακαλύψουν οι εγκληματίες που εδώ και τέσσερα χρόνια τον κυνηγάνε για να τον σκοτώσουν.

Το Hit and Run είναι μία «μικρή» ταινία του 2012 σκηνοθετημένη από τον Ντέιβιντ Πάλμερ και τον Νταξ Σέπαρντ (ο δεύτερος υπογράφει και το σενάριο και παίζει το ρόλο του Τσάρλι) με την Κρίστεν Μπελ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Μπράντλει Κούπερ σε β’ ρόλο έκπληξη. Σκηνοθετημένη με αρκετή… ενέργεια και γραμμένη με αρκετές δόσεις κουλαμάρας και χιούμορ καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον ως το τέλος, ακόμα κι αν η κεντρική ιστορία φλερτάρει με το κλισέ και την αναπόφευκτη ηθικολογία.

Το όλο subtext πίσω από το Hit and Run έχει να κάνει με τα λάθη του παρελθόντος και την ιδέα του «νέου ξεκινήματος». Ο Τσάρλι που αγάπησε η Άννι δεν είναι ο ίδιος Τσάρλι που μπήκε σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων πριν από τέσσερα χρόνια. Έχει λερωμένη τη φωλιά του καθώς ήταν και ο ίδιος μπλεγμένος σε παράνομες δραστηριότητες. «Θα αποδεχτεί ή Άννι τον Τσάρλι όταν μάθει την πραγματική του ταυτότητα;», «Θα καταφέρει να του συγχωρέσει το αμαρτωλό παρελθόν του;» κι άλλα παρόμοια βαρύγδουπα ερωτήματα υποτίθεται ότι κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας κατά τη διάρκεια του έργου, αλλά η αλήθεια είναι ότι η πραγματική διασκέδαση βρίσκεται αλλού: στις τρελές καταστάσεις, τους παλαβούς διαλόγους, τα περίεργα σκηνοθετικά τερτίπια των Σέπαρντ-Πάλμερ και τις ενδιαφέρουσες ερμηνείες.

Οι χαρακτήρες δεν έχουν φυσικά κανένα τρομερό βάθος, αλλά εκτίμησα τη μαεστρία με την οποία ο Νταξ Σέπαρντ μας συστήνει καθέναν απ’ αυτούς. Κρίμα που οι δύο σκηνοθέτες ξοδεύουν αρκετό χρόνο από την ταινία σε ανούσια κυνηγητά με αυτοκίνητα. Οι σκηνές δράσης δεν τους πολυβγαίνουν, διακόπτουν τη ροή της αφήγησης, και, στην καλύτερη περίπτωση, φέρνουν στο νου μια πιο φτηνιάρικη, low budget εκδοχή των Fast and Furious. Η ταινία πάσχει επίσης στο ζήτημα στυλ και ατμόσφαιρας. Οι εναρκτήριες σκηνές του έργου φέρνουν στο νου indie δράμα. Λίγο μετά, οι καταστάσεις μας πάνε απότομα στη σλαπστικ φαρσοκωμωδία, ενώ, αργότερα, ο σεναριογράφος ρίχνει στο μείγμα ολίγον τι από μελόδραμα και γκανγκστερικό θρίλερ. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά ανομοιογενές καθώς αυτό το παστίς κινηματογραφικών ειδών καταλήγει να μπερδεύει τελικά το θεατή.

Σε γενικές γραμμές, είναι όταν σοβαρεύει η ταινία που χάνει το ενδιαφέρον της. Όχι ότι δεν εκτίμησα τις θεματικές της περί παρελθόντος και νέου ξεκινήματος, απλά ένιωσα ότι οι διάλογοι έρρεπαν προς το ηθικολογικό κλισέ κάθε φορά που οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες είχαν μία «σοβαρή» συζήτηση Οι χαρακτήρες και οι ατάκες λειτουργούν καλά όσο η ταινία ποντάρει στην «ταραντινική» κωμωδία, όταν όμως πάει προς το δράμα σχέσης, ο σεναριογράφος δείχνει να μην ξέρει πως να το διαχειριστεί. Δε βαριέσαι… Το Hit and Run βλέπεται αρκετά ευχάριστα. Είναι ελαφρώς φτηνιάρικο, και κλισέ αλλά έχει ενέργεια, καλό χιούμορ, τρελές καταστάσεις και ενδιαφέροντες, καρικατουρίστικους χαρακτήρες. Λίγο κοιτάς τη μεγάλη οθόνη, λίγο κοιτάς το ρολόι σου, λίγο κοιτάς τον γεμάτο αστέρια καλοκαιρινό ουρανό και περνάει η ώρα…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ