Μετά το Μάη – Apres Mai / Something in the Air (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:Olivier Assayas
Σενάριο: Olivier Assayas
Πρωταγωνιστούν: Clément Métayer, Lola Créton, Felix Armand
Διάρκεια: 122’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: One from the Heart

 

Λίγο έξω από το Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Ο Ζιλ, ένας νέος που τελειώνει το σχολείο παρασύρεται από την πολιτική και δημιουργική αναταραχή της εποχής. Όπως και οι φίλοι του, βρίσκεται ανάμεσα στις ριζοσπαστικές πολιτικές δεσμεύσεις και στις προσωπικές του προσδοκίες. Οι πράξεις τους θα τους φέρουν στην Ιταλία και αργότερα στο Λονδίνο, όπου μέσα από ερωτικές συναντήσεις και καλλιτεχνικές ανακαλύψεις, κάποια στιγμή θα αναγκαστούν  να κάνουν τις τελικές επιλογές τους για να βρουν τη θέση τους μέσα σε αυτούς τους ανήσυχους καιρούς.

Όπως αναφέρει αναφέρει και ο τίτλος “Μετά τον Μάη”, η νέα ταινία του σκηνοθέτη Olivier Assaya μιλάει για τους νεαρούς επαναστάτες όπου ωθούμενοι από τα γεγονότα του Μάη του ’68 επιδιώκουν να βρουν τον νόημα τους και να αφήσουν το δικό τους αντίκτυπο μέσα από την δική του ριζοσπαστική επανάσταση. Όμως εδώ δεν μιλάμε για επαναστατικό σινεμά μιας και ο Assaya απομυθοποιεί τις δράσεις και τις πεποιθήσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Οι εμπειρίες των χαρακτήρων δεν καταφέρνουν να πείσουν τον θεατή ούτε να τον κάνουν να νιώσει τον όποιον ενθουσιασμό κρύβεται κάτω από την όποια φιλοσοφία και τον ιδεαλισμό που υποβόσκει στα λόγια τους.

Ένας ριζοσπαστικός ιδεαλισμός όπου συγκρούεται με την έκφραση και την τέχνη χωρίς όμως η ένταση αυτή να καταφέρνει να εξωτερικευτεί πλήρως ούτε καν μέσω του όποιου πολιτικού λόγου που μπορεί να ακούγεται στην ταινία δια μέσω των χαρακτήρων της. Αντ’ αυτού περιορίζεται στα νεανικά σκιρτήματα, στα ναρκωτικά, στην τέλεια αναπαράσταση της εποχής, και σε μια αρκετά μποέμικη ζωή όπου συνοδεύεται και με το κατάλληλο soundtrack. Κι ενώ η αγάπη και η τέχνη θα έπρεπε να είναι δυο πράγματα που να συμβαδίζουν με τον επαναστατικό ζήλο των χαρακτήρων, εδώ χρησιμοποιούνται κυρίως στο να επαναπροσδιορίζουν οι χαρακτήρες τους τα πιστεύω τους εκθέτοντάς τους έτσι ως άστατους τόσο σε προσωπικό όσο και πολιτικό επίπεδο.

Κι όμως, ο Assayas φορτώνει την ταινία του με φιλοσοφημένους διαλόγους η οποία προσπαθεί να το παίξει «ψαγμένη» και «ιδεολογικά στιβαρή». Δεν υπάρχει όμως καμία σύνδεση με το ότι συμβαίνει, καμία συναισθηματική απήχηση και μοιάζει να καταλήγει να είναι μια υποτονική εικόνα ενός νεανικού ιδεαλισμού που περισσότερο μαστουρωμένος φαίνεται να είναι παρά ψαγμένος και πειστικός. Κάτω από αυτή την ταινία βρίσκεται κάτι το σωστό και ριζοσπαστικό αλλά σε αφήνει παγερά αδιάφορα να σκαλίσεις την επιφάνεια και να το ανακαλύψεις.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ