Argo αλλά τα καταφέρνω!

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Είναι αλήθεια ότι το Hollywood είναι ο τόπος των ευκαιριών. Καλλιτέχνες και μη συρρέουν κάθε χρόνο στο Λος Άντζελες ή στη Νέα Υόρκη για να να αναζητήσουν μια καριέρα με περισσότερη δόξα, περισσότερα λεφτά και γενικά περισσότερα. Κάποιοι το πετυχαίνουν, κάποιο δεν τα καταφέρνουν είτε λόγω έλλειψης γνωριμιών είτε λόγω έλλειψης ταλέντου και κάποιοι άλλοι “χώνονται” εκεί που μπορούν. Μιλάμε πάντα για το χώρο του θεάματος.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων είναι η Madonna, η οποία «χώθηκε» στην μουσική βιομηχανία και διέπρεψε χωρίς καμία αμφιβολία. Κάπου στο ενδιάμεσο όμως αποφάσισε ότι θέλει να κάνει την μετάβαση στον κινηματογράφο. Και το προσπάθησε πολύ, συμμετέχοντας σε μέτριες ταινίες και στολίζοντας τες με τις πενιχρές υποκριτικές της ικανότητες. Από το Dick Tracy μέχρι το A League of Their Own και το Body of Evidence όλοι είχαν να πούν για την ανεπάρκεια της να ενσωματωθεί στον κινηματογράφο. Και γι’ αυτό σκέφτηκε να κάνει άλλη μία μετάβαση. Στη σκηνοθεσία. Ούτε εδώ όμως οι κριτικοί και το Hollywood εν γένει δεν την αντάμειψε. Ούτε το Filth and Wisdom ούτε το W/E προσέφεραν κάτι στο κινηματογραφικό κοινό πέρα από ένα συμπαθητικό τραγουδάκι στο soundtrack του δεύτερου.

Άλλο ένα παράδειγμα, πιο επιτυχημένο αυτή τη φορά είναι η Charlize Theron. Ξεκίνησε ως μοντέλο και έκανε μια από τις πιο επιτυχείς μετατάξεις στον κινηματογράφο, στην αρχή με απλές ταινίες που εκμεταλλεύονταν απλά την ομορφιά της και αργότερα με το Monster που ανέδειξε τις υποκριτικές της δυνατότητες. Έκτοτε έχει καταφέρει με τις προσεκτικές τις επιλογές να είναι sexy, star και παράλληλα να συνεργάζεται με σκηνοθέτες όπως Paul Haggis και ο Jason Reitman. Έτσι άφησε κατά πολύ πίσω της τους ουκ ολίγους συναδέλφους της που ήταν πρώην μοντέλα και αργότερα επίδοξοι ηθοποιοί όπως ο Ashton Kutcher και η Milla Jovovich.

Φυσικά τα παραδείγματα στις χώρα της δόξας και του χρήματος δεν σταματάν εδώ καθώς υπάρχουν πολλοί που μεταφέρονται από το ένα “επάγγελμα” στο άλλο με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Και φυσικά πολλοί απ’ αυτούς είναι ηθοποιοί που επιθυμούν να περάσουν και πίσω από τις κάμερες. Εκμεταλλεύονται την ήδη υπάρχουσα δημοσιότητα τους και με την πεποίθηση ότι αρκεί να έχουν δουλέψει με μεγάλους δημιουργούς του χώρου, θεωρούν ότι μπορούν να περάσουν στο επόμενο κινηματογραφικό επίπεδο. Να γίνουν δηλαδή σκηνοθέτες. Οι θεατές και οι κριτικοί είναι συνήθως επιφυλακτικοί απέναντι σε τέτοιες προσπάθειες. Τουλάχιστον στην αρχή. Περιμένουν να δουν πόσο επαρκής είναι η εμπειρία μπροστά στο φακό ώστε να μπορέσει εν τέλει να τον κατευθύνει.

Τελικά όμως δεν είναι λίγοι αυτοί που τα έχουν καταφέρει. Από τους παλιότερους όπως ο Charlie Chaplin, ο Robert Redford και Clint Eastwood μάθαμε ότι μερικές φορές ακόμα και οι ηθοποιοί που έχουν χαρακτηριστεί σε συγκεκριμένους ρόλους και ορίζονται μέσω αυτών μπορούν κάλλιστα να μας εκπλήξουν με ένα Μεγάλο δικτάτωρ, ένα Quiz Show ή ένα Μυστικό ποτάμι. Αλλά και οι νεότεροι όπως οι George Clooney, Jon Favreau και Ben Stiller έκαναν ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτες προσπάθειες στο χώρος της σκηνοθεσίας.

Αλλά απ ‘ όλους αυτούς ξεχωρίζει το φαινόμενο Ben Affleck! Ξεκίνησε ως ηθοποιός και σεναριογράφος που μάλιστα πήρε και Oscar σεναρίου με το Good Will Hunting και ακολούθησε λανθασμένα την καριέρα του γόη. Έπαιξε σε περιπέτειες blockbuster όπως το Armageddon και το Pearl Harbor ή αποτυχημένες όπως το (σβήστε το από τη μνήμη μου) Daredevil. Και ενώ οι μετοχές του φαίνονταν να έχουν πέσει εκεί που δεν πιάνει δολάριο και το μόνο που συζητιόταν ήταν ο γάμος του με την Jennifer Lopez, σκηνοθετεί το Gone Baby Gone. Σύσσωμο το κινηματογραφικό χωριό αναρωτιόταν που το έκρυβε αυτό το ταλέντο.

Οι ελάχιστοι που διατηρούσαν ακόμα την επιφυλακτική τους διάθεσή δεν πρέπει να είχαν τίποτα να πουν μετά από τη δεύτερη ταινία του, το The Town που μπορεί να στερούταν της σεναριακής πολυπλοκότητας του Gone Baby Gone αλλά επιβεβαίωνε την σκηνοθετική του ικανότητα. Και τώρα ο Ben Affleck που κατάφερε με μόλις τρεις ταινίες να χαρακτηριστεί βιρτουόζος σκηνοθέτης μας παρουσιάζει το Argo για το οποίο οι συστάσεις είναι περιττές. Με πάμπολλες υποψηφιότητες και βραβεία σε Bafta, Χρυσές Σφαίρες και ενώσεις κριτικών, φαίνεται ότι η τελευταία του ταινία εξανεμίζει όλες τις υποψίες περί τυχαίας και συγκυριακής καλλιτεχνικής επιτυχίας και ταλέντου . Δεν ξέρω αν θα πάρει τελικά Oscar γιατί ο ανταγωνισμός φέτος είναι μεγάλος αλλά μάλλον το δικαιούται…

Διαβάστε εδώ όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

 

To Argo βγαίνει στους κινηματογράφους από 10 Ιανουαρίου 2013

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ